«Αν κανένας ένιωσε στην καρδιά του παλμούς ευγενικούς,
που νεκρωθήκανε μπροστά στο βωμό της δυστυχίας και της λύπης!
Αν ζούσε και τρεφότανε μ’ ένα ωραίο όνειρο, και,
ξυ­πνώντας άξαφνα μιαν αυγούλα, είδε τ’ όνειρο του,
σαν κα­πνός, να διαλύεται!

Αν κανένας αγρύπνησε ποτέ μοναχός του,
σε καμιά κα­λοκαιρινή νύχτα, κάτω από το φεγγαρολουσμένο ουρανό,
κ’ η ψυχή του, λυτρωμένη απ’ τα σίδερα της ύλης,
πέταξε στα ουράνια ζητώντας τ’ Άπειρο!

Αυτός μοναχά ας διαβάσει το βιβλίο μου,
οι άλλοι θα κά­μουν καλά να το κλείσουν,
γιατί δε θα το νιώσουνε».

Η Ωραία του Πέραν, το ερωτικό ρομάντζο του Δημητρίου Παπαδοπούλου (Τυμφρηστός) γράφτηκε το 1920 και έγινε μπεστ σέλλερ της εποχής. Αποτέλεσε ένα από τα πιο πολυπαιγμένα έργα των λαϊκών θιάσων.

Πρόκειται για τον μοιραίο έρωτα της Ερμιόνης και του Αιμίλιου, που γίνεται αφορμή να έρθουν ηθοποιοί και θεατές αντιμέτωποι με την αγάπη, τη μοναξιά, τη ζήλια, την απογοήτευση, με την ίδια τη ζωή και την τυχαιότητά της.

Στην παράσταση του Νέου Κόσμου, οι δυο ερμηνευτές, με «εργαλεία» τη ζωντανή μουσική της πολίτικης λύρας και «δάνεια» από τα ανεβάσματα των λαϊκών θιάσων οδηγούν το κοινό και «βυθίζονται» και οι ίδιοι στην αναβίωση ενός ρομάντζου τόσο κλισέ, που αυτό κάτι λέει. 

Η παράσταση επαναλαμβάνεται, αυτή τη φορά στην Κεντρική Σκηνή, μετά την επιτυχία που γνώρισε τα δύο προηγούμενα χρόνια.