Η εμμονή ενός ανθρώπου να πείσει τον εαυτό του πως είναι κάτι σημαντικό. Μία απέλπιδα προσπάθεια να κερδίσει στον έρωτα και να λυτρωθεί από την απομόνωση και τα κοροϊδευτικά γέλια των ανθρώπων.

Στο «Ημερολόγιο ενός τρελού» ο Γκόγκολ καυτηριάζει με γλαφυρό τρόπο την κενότητα της άρχουσας τάξης. Πως οι ταξικές ανισότητες της εποχής παγίδευαν τους απλούς πολίτες και τους καθιστούσαν θύματα των ισχυρών.

Με έναν τέτοιο πολίτη, τον Αξέντι Ιβάνοβιτς, καταπιάνεται το έργο. Με έναν πολίτη χαμηλής αυτοεκτίμησης που ταπεινά εισπράττει τα κοροϊδευτικά γέλια των ανωτέρων του και των κατωτέρων του . Με έναν άνθρωπο που απομονώνεται και σιγά σιγά κυλά από τη λογική στη παραφροσύνη  από τη συνειδητοποίηση της πραγματικότητας στην κατασκευή ενός κόσμου στον οποίο είναι αρεστός και μπορεί σε μια στιγμή να γίνει ο Βασιλιάς της Ισπανίας .

Σε αυτή τη διασκευή ο ήρωας ντύνεται κλόουν και στα όνειρα – εφιάλτες του διασκεδάζει τον κόσμο εισπράττοντας τα κοροϊδευτικά γέλια του κοινού.

Ο Τσεντούρος Κωνσταντίνος περπατάει σε τεντωμένο σχοινί ακροβατώντας ανάμεσα στο σουρεάλ και την καρικατούρα αναδεικνύοντας όλες τις κρυφές πτυχές της προσωπικότητας του ήρωα. Μαζί του ο μουσικός Βασίλης Τσεντούρος ο οποίος, με τις μουσικές του επενδύσεις και τους ντραμίστικους αυτοσχεδιασμούς του κινεί τα νήματα του ήρωα μουσικά και τον φτάνει στο τέλμα του.