Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος παρουσιάζει το θεατρικό έργο«Καληνύχτα Μαργαρίτα» του Γεράσιμου Σταύρου, σε σκηνοθεσία Φώτη Μακρήκαι μουσική Σταμάτη Κραουνάκη, στη Μονή Λαζαριστών (Σκηνή Σωκράτης Καραντινός) από το Σάββατο 13 Οκτωβρίου 2018.

Το έργο είναι μια θεατρική μεταφορά του διηγήματος του Δημήτρη Χατζή, «Μαργαρίτα Περδικάρη», από την συλλογή διηγημάτων του συγγραφέα «Το τέλος της μικρής μας πόλης» και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1967 από το Ελληνικό Λαϊκό θέατρο του Μάνου Κατράκη.

Σημείωμα σκηνοθέτη

Η ιστορία του έργου είναι τοποθετημένη στα χρόνια της κατοχής, σε μια μικρή επαρχιακή πόλη. Μια μεγαλοαστική οικογένεια, προσπαθεί να επιβιώσει μέσα στη σκληρή πραγματικότητα. Το μεγαλύτερό της όμως πρόβλημα είναι η δική της, “εσωτερική” πραγματικότητα. Σχέσεις κατεστραμμένες, άρνηση να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες που επιβάλει η γερμανική κατοχή, βαθιά θαμμένα μυστικά που βγαίνουν στην επιφάνεια, προσπάθεια του καθενός να σώσει το τομάρι του, αδιαφορώντας για την τύχη των άλλων.

Αυτό το σπίτι-εικόνα της ελληνικής κοινωνίας τότε και ίσως και τώρα…,  θα καταρρεύσει χτυπημένο από μέσα. Η νεαρή δασκάλα, το στερνοπαίδι της οικογένειας, η Μαργαρίτα, θα πυροδοτήσει τα εκρηκτικά. Όταν η Μαργαρίτα μυείται στην αντίσταση κατά των Γερμανών, είναι ώριμη να δεχτεί την έξοδο, τη διαφυγή από το περιβάλλον της. Τα επιχειρήματά της τα βρίσκει μέσα στο ίδιο της το σπίτι.

Ο θάνατός της, είναι η νίκη της ζωής πάνω στη σήψη και το θάνατο της κοινωνίας που τη γέννησε και η οποία συνειδητά την πρόδωσε. Το βιολογικό της τέλος σηματοδοτεί την αρχή του νέου κόσμου που θ’ αντικαταστήσει τον κόσμο του παρελθόντος. Η τελευταία σκέψη της Μαργαρίτας εκφράζει τον πόθο της και την ελπί­δα ότι ο καλύτερος κόσμος για τον οποίο πεθαίνει είναι εφικτός… ή μήπως όχι;…

Σημείωμα συγγραφέα*

Η Μαργαρίτα, φύση καθόλου ηρωική, ανύποπτη για ό,τι συμβαίνει γύρω της, αναθρεμμένη σ’ ένα σπίτι με «κατάκλειστα παράθυρα», θα βρεθεί ανυπεράσπιστη στη θύελλα, στόχος ευάλωτος των μεγάλων συγκρούσεων, μπροστά σε ανατριχιαστικές αποκαλύψεις και στη σκληρή επιταγή των καιρών- αλλά και μόνη με τον ίδιο της τον εαυτό. Θα κοιτάξει να αποδράσει σαν το κυνηγημένο πουλί. Δεν υπάρχει πουθενά καταφύγιο. Όλοι και όλα θα της αφήσουν για μόνη διέξοδο ν’ αποφασίσει, να ωριμάσει, να θυσιαστεί- μέσα σε στιγμές… Ο τελευταίος της αποχαιρετισμός με το «καληνύχτα ντε…» θα έλεγα πως εκφράζει τις ελπίδες αλλά και την πικρία της βασανισμένης γενιάς του πολέμου, που φορτώθηκε το βαρύ χρέος να μας οδηγήσει στο μέλλον από ένα κακοτράχαλο, αιχμηρό μονοπάτι.

*Πηγή: Πρόγραμμα της παράστασης του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου, Θεατρική περίοδος 1975-1976.