Η stand up comedy παράσταση «Μάχες με Νεράιδες» του Στέλιου Ανατολίτη, έρχεται στο Θέατρο Ελιάρτ και είναι μία από τις πιο ολοκληρωμένες σόλο stand up comedy παραστάσεις της Ελληνικής stand up comedy σκηνής. Μία συλλογή αγαπημένων κειμένων μετά από τέσσερα χρόνια συνεχής παρουσίας στην stand up σκηνή -κυρίως- της Θεσσαλονίκης. Δημιουργήθηκε τον Μάιο του 2017 και παρουσιάστηκε στο Athens Comedy Festival 2018 στην τελική της μορφή.

Πρόκειται για μια παράσταση που ανανεώνεται συνέχεια, ξεκινάει από το τώρα, κάνει μια αναδρομή στο παρελθόν κι επανέρχεται στο παρόν. Μια παράσταση που μιλάει για την ενηλικίωση στην Ελλάδα της κρίσης και τα μεγάλα όνειρα. Μια παράσταση που κρατάει περίπου 70 λεπτά. Οι Μάχες με Νεράιδες είναι ένας μεταφορικός τίτλος για τις μάχες που δίνουμε καθημερινά με όλα εκείνα που μας εκνευρίζουν ή μας απογοητεύουν και πως γίνεται τελικά να βγούμε νικητές από όλο αυτό.

Ο Στέλιος Ανατολίτης είναι ένας αποτυχημένος χημικός που άλλαξε απότομα καριέρα όταν χτύπησε η κρίση και είδε ότι η χημεία δε θα τον κάνει ευτυχισμένο. Ξεκίνησε την ενασχόληση του με το stand up comedy τον Δεκέμβριο του 2012 κι εκείνα τα Χριστούγεννα ήταν τα χειρότερα για την πόλη της Θεσσαλονίκης.

Από τότε συμμετέχει συνέχεια σε παραστάσεις stand up comedy αλλά και αυτοσχεδιαστικής κωμωδίας (improv). Ίδρυσε την πρώτη σχολή Improv Comedy στη Θεσσαλονίκη με την υποστήριξη της AlmaKalma και τους Felizol, μια θεατρική ομάδα αυτοσχεδιαστικής κωμωδίας που ανέβασε παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη για δύο θεατρικές σεζόν. Είναι ιδρυτικό μέλος του Mαιευτήριο Comedy Club, του πρώτου και μοναδικού comedy club της Θεσσαλονίκης, χτισμένο στα πρότυπα των Αμερικάνικων Comedy Clubs.

Πλέον ασχολείται και με την επικοινωνία της επιστήμης μέσω της κωμωδίας γιατί αν συνεχίσει να βλέπει ανθρώπους να μην εμβολιάζονται και να πιστεύουν ότι η Γη είναι επίπεδη, θα πάρει διαστημόπλοιο να φύγει.

Ασχολείται και με το Υoutube με συμμετοχές σε διάφορες παραγωγές αλλά και στο δικό του κανάλι με το πρωτότυπο όνομα “Stelios Anatolitis” και την εκπομή «Τα Νεύρα μου» όπου παρουσιάζει κάτι που το καλύτερο όνομα που μπορεί να σκεφτεί είναι το «ορθολογιστική κωμωδία».