Σύγχρονο ποιητικό κουκλοθέατρο για μεγάλα παιδιά, με ζωντανή μουσική και επαναστατικές διαθέσεις: αυτή είναι η φετινή πρωτότυπη, «εκτός των τειχών» παράσταση της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, Μικρός Οδηγός για υποψήφιους σκοινοβάτες, σε σκηνοθεσία Στάθη Μαρκόπουλου (Κουκλοθέατρο Αγιούσαγια), που επισκέπτεται, με ελεύθερη είσοδο, νοσοκομεία, γηροκομεία, ΚΑΠΗ / λέσχες φιλίας, κέντρα ημέρας, ιδρύματα, σωφρονιστικά καταστήματα, κέντρα απεξάρτησης, σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, γενικής και ειδικής αγωγής, στην Αττική και την περιφέρεια.

Είμαστε όλοι σκοινοβάτες, άρα άξιοι να βρούμε την ελευθερία μας. Αυτό μοιάζει να μας λέει ο Ζαν Ζενέ στο περίφημο ποιητικό μανιφέστο «Ο Σκοινοβάτης» (1955), στο οποίο βασίζεται η παράσταση του κουκλοθεάτρου Αγιούσαγια. Ένας ζογκλέρ, μία ακροβάτισσα, μία σκοινοβάτισσα σε μονόκυκλο, ένας θηριοδαμαστής και το λιοντάρι του, ένα άλογο με την αμαζόνα του. Αυτές οι επτά ξύλινες παραδοσιακές μαριονέτες τσίρκου συνυπάρχουν στην παράσταση με τρεις κουκλοπαίκτες, μία χορεύτρια κι έναν μουσικό. Συνυπάρχουν, όμως, και με κάτι ακόμα. Με την ποίηση. Συγκεκριμένα, με τον λόγο του Ζαν Ζενέ. Αντλώντας έμπνευση από τις οδηγίες προς τον σκοινοβάτη Αμπνταλάχ, στον οποίο ο Ζενέ αφιέρωσε το αλληγορικό αυτό έργο, μας καλούν να αναζητήσουμε τον μάστορα τεχνίτη-καλλιτέχνη μέσα μας και να ανταποκριθούμε στις προκλήσεις που μας θέτει για την τέχνη της ζωής μας.

Ο Στάθης Μαρκόπουλος, με σπουδές στην Κρατική Ακαδημία Κουκλοθεάτρου και Εναλλακτικού Θεάτρου της Πράγας, μαθήτευσε στο εργαστήριο και στις παραστάσεις δρόμου του ισπανικού θιάσου Marionétas del Matadero. Από την ίδρυση της ομάδας κουκλοθεάτρου «Αγιούσαγια!», το 1992, δουλεύει επαγγελματικά στην Ελλάδα και το εξωτερικό με δικές του παραγωγές, καθώς και σε συνεργασία με άλλους θιάσους.

Η λέξη «αγιούσαγια» είναι μια παλιά καρναβαλική κραυγή από την περιοχή της Άρτας και σημαίνει κάτι σαν «γιούρια» – σε ελεύθερη απόδοση, δηλαδή, «εμπρός» ή «έφοδος».

Έμπνευση για τις κούκλες που χρησιμοποιούνται στην παράσταση αποτέλεσαν οι πίνακες του Κολομβιανού καλλιτέχνη Fernando Botero, το ιαπωνικό παραδοσιακό κουκλοθέατρο Μπουνράκου και η ευρωπαϊκή παράδοση του «Φασουλή».

Μετά το τέλος της παράστασης ακολουθεί διάδραση με τους θεατές, που περιλαμβάνει ανοιχτή συζήτηση με τους συντελεστές και βιωματικό παιχνίδι με τις κούκλες. Στόχος είναι το μοίρασμα της εμπειρίας, η διερεύνηση του έργου και της θεματολογίας του, καθώς και η χαρούμενη εξερεύνηση της διαδικασίας της εμψύχωσης, της φύσης της κούκλας και της ιδιαίτερης σχέσης της με τον χειριστή της.