Ο Σλοβένος αρχιμουσικός Ούρος Λάγιοβιτς, που ενθουσίασε το φιλόμουσο αθηναϊκό κοινό στις προηγούμενες συνεργασίες του με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, επιστρέφει και πάλι στο πόντιουμ της Ορχήστρας, την Παρασκευή 4 Νοεμβρίου (20.30) στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Αυτή τη φορά υπογράφει τη μουσική διεύθυνση σε μία συναυλία που με τίτλο «Οι πόλεις της μουσικής-Μόσχα» είναι αφιερωμένη στα 400 χρόνια από το θάνατο του Σαίξπηρ: Ο εκ πρώτης όψεως παράδοξος συνδυασμός εξηγείται από το ίδιο το πρόγραμμα που περιλαμβάνει έργα των Τσαϊκόφσκυ και Προκόφιεφ, εμπνευσμένα από δύο κλασικά σαιξπηρικά αριστουργήματα, την «Τρικυμία» και το «Ρωμαίος και Ιουλιέττα», αντίστοιχα. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει όμως και το, γεμάτο νεανική φρεσκάδα, Δεύτερο Κοντσέρτο για πιάνο του Σοστακόβιτς, με σολίστ την ανερχόμενη πιανίστα Θεοδοσία Ντόκου– η οποία, με σπουδές στο Ωδείο Αθηνών (τάξη Άρη Γαρουφαλή), στο Πανεπιστήμιο Τεχνών του Βερολίνου (Lazlo Simon) και στη Νέα Υόρκη (πήρε Μάστερ φοιτώντας με την Οxana Yablonskaya), έχει μέντορες δύο κορυφαίες προσωπικότητες της συμφωνικής μουσικής, το ζωντανό θρύλο του πιάνου Martha Argerich και το διάσημο πιανίστα και αρχιμουσικό Daniel Barenboim.

Η πρώτη ενασχόληση του Τσαϊκόφσκυ με το έργο του Σαίξπηρ καρποφόρησε το 1869 την Εισαγωγή-Φαντασία Ρωμαίος και Ιουλιέτα. Τέσσερα χρόνια αργότερα ο συνθέτης επέστρεψε στο σαιξπηρικό σύμπαν, παρακινημένος από το γνωστό κριτικό της εποχής Βλαντιμίρ Στάσοφ που όχι μόνον του ενέβαλε την ιδέα για τη σύνθεση ενός συμφωνικού έργου βασισμένου στο περίφημο κύκνειο άσμα του «Βάρδου του Έιβον», την «Τρικυμία» δηλαδή, αλλά, επιπλέον, του υπέδειξε και τη δομή που θα έπρεπε να έχει το υπό διαμόρφωση έργο. Ο Τσαϊκόφσκυ ακολούθησε κατά γράμμα τις προτάσεις του Στάσοφ και συνέθεσε την «Τρικυμία» μέσα σ΄ένα δεκαήμερο, τον Αύγουστο του 1873. Η πρώτη εκτέλεση του έργου δόθηκε με μεγάλη επιτυχία το Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς, στη Μόσχα, υπό τη μουσική διεύθυνση του Νικολάι Ρουμπινστάιν.

Γεμάτο νεανική φρεσκάδα, γλυκύτητα και ασυννέφιαστη αισιοδοξία είναι το Δεύτερο κοντσέρτο για πιάνο που το συνέθεσε ο Σοστακόβιτς το 1957, ως δώρο για τα 19α γενέθλια του γιού του Μαξίμ. Ο Μαξίμ, που σήμερα είναι ένας διεθνώς αναγνωρισμένος αρχιμουσικός, έδωσε την πρώτη εκτέλεση του κοντσέρτου ανήμερα στα γενέθλιά του, στις 19 Μαΐου 1957, στο Ωδείο της Μόσχας, με την Κρατική Συμφωνική Ορχήστρα της Σοβιετικής Ένωσης, υπό τη μουσική διεύθυνση του Νικολάι Ανόσοφ· χάρη στην εκτέλεση αυτή, ο Μαξίμ έγινε δεκτός ως σπουδαστής στο Ωδείο.

Το 1934 τα «Σοβιετικά Μπαλέτα» του Λένινγκραντ (γνωστά σήμερα ως Μπαλέτα Μαριίνσκι) πρότειναν στον Προκόφιεφ να γράψει μουσική για ένα μπαλέτο με θέμα την σαιξπηρική ιστορία του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας. Αν και σύντομα η πρόταση αποσύρθηκε ο συνθέτης αποφασισμένος να γράψει το μπαλέτο, συμφώνησε να ανέβει από τα Μπολσόι της Μόσχας. Μέχρι τον Οκτώβριο του 1935 ο Προκόφιεφ είχε ολοκληρώσει τη μουσική και την ενορχήστρωση αλλά…μάταια: Η υποδοχή του έργου από τα μπαλέτα Μπολσόι υπήρξε κάθε άλλο παρά θετική και έτσι το ανέβασμα του μπαλέτου ακυρώθηκε. Ο Προκόφιεφ σχηματοποίησε τότε (1936-1937) δύο ορχηστρικές σουίτες με αποσπάσματα από το μπαλέτο. Η δεύτερη εξ αυτών παρουσιάστηκε για πρώτη φορά τον Απρίλιο του 1937 στο Λένινγκραντ. ενώ και οι δύο έμελλε να γνωρίσουν διαχρονική επιτυχία.

Πρόγραμμα

ΠΙΟΤΡ ΙΛΙΤΣ ΤΣΑΪΚΟΦΣΚΥ (1840–1893)
Η τρικυμία, συμφωνική φαντασία, έργο 18

ΝΤΜΙΤΡΙ ΣΟΣΤΑΚΟΒΙΤΣ (1906–1975)
Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα αρ.2 σε φα μείζονα, έργο 102

ΣΕΡΓΚΕΪ ΠΡΟΚΟΦΙΕΦ (1891–1953)
Σουίτα αρ.2 από το μπαλέτο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», έργο 64b