Εφέτος, η έκθεσή μας τίποτε δεν διηγείται, δεν περιγράφει τίποτα, απλώς είναι. Μιλάει δηλαδή για στοιχεία και χαρακτηριστικά που με αυτά η Τέχνη εκδηλώνεται. Δηλαδή, το λίγο – το πολύ. Το άσπρο – το μαύρο. Το μικρό – το μεγάλο. Το ελαφρύ – το βαρύ. Το στρογγυλό – το τετράγωνο. Το τώρα και το τότε. Μιλάει για το δύσκολο και το εύκολο. Το κατανοητό και το ακατανόητο. Το φως και το σκοτάδι. Είναι δηλαδή ένα ποιητικό λεξικό και όχι μια νουβέλα, ένα μυθιστόρημα, μια συλλογή διηγημάτων. Όσοι λοιπόν, αγαπάτε την καθαρή ποίηση επισκεφτείτε μας. Η παρουσία σας θα μας δώσει μεγάλη χαρά. Μα όσοι προτιμάτε τη διήγηση, φοβάμαι μήπως και απογοητευτείτε. Παρά ταύτα, σας προτρέπουμε να έρθετε, γιατί η τέχνη δεν είναι μόνο οπτική αγαλλίαση, είναι και διδασκαλία. Και στις καλές τις στιγμές, αυτά τα δύο ταυτίζονται, γίνονται ένα.

Τα μουσεία σε διάφορα μέρη του κόσμου πραγματοποιούν εκπαιδευτικά προγράμματα, ενώ ειδικότερα τα τελευταία χρόνια οργανώνουν εργαστήρια με στόχο τη συναισθηματική έκφραση και την αυτογνωσία των συμμετεχόντων. Με αυτό τον τρόπο επιτυγχάνουν να ξεπεράσουν τα όρια της θέασης μιας συλλογής. Δημιουργούν εκείνες τις κατάλληλες συνθήκες μέσα στις οποίες η τοπική κοινότητα αλλά και πλήθος επισκεπτών διαφόρων ηλικιών με ποικίλα κοινωνικά χαρακτηριστικά καλείται να εμπλακεί σε μια βιωματική πλέον σχέση με τα εκθέματα.

Σε αυτό το πλαίσιο ξεκίνησε τα τελευταία χρόνια η ολοένα και μεγαλύτερη εφαρμογή των προγραμμάτων της Εικαστικής Θεραπείας μέσα στο χώρο του μουσείου. Σύμφωνα με τον ορισμό του British Association of Art Therapy, η εικαστική θεραπεία είναι μια μορφή ψυχοθεραπείας η οποία χρησιμοποιεί τα υλικά της τέχνης ως ένα πρωταρχικό μέσο επικοινωνίας και έκφρασης, έτσι ώστε ο συμμετέχων στο πρόγραμμα να καταφέρει να εκφράσει συναισθήματα τα οποία ενδέχεται να προκαλούν άγχος, να είναι δυσάρεστα και να δυσχεραίνουν την καθημερινότητα και την επικοινωνία.

Μέσα στο χώρο του μουσείου, τα μέλη μιας μικρής σταθερής ομάδας καλούνται να αλληλεπιδράσουν με τα εκθέματα, παράγοντας τα δικά τους έργα με στόχο την ανάδυση και αναγνώριση ενός υποκειμενικού βιώματος. Πλέον η εμπειρία για τον επισκέπτη δεν προέρχεται μόνο από τη θέαση του έργου αλλά και από ένα χειροπιαστό εικαστικό αποτέλεσμα, το οποίο όχι μόνο διεγείρει και εκκινεί ενδεχομένως προσωπικές συνδέσεις με αφορμή το έργο του καλλιτέχνη, αλλά είναι και «κάτι» το οποίο μπορεί να πάρει μαζί του/της.

Οι αίθουσες του μουσείου και τα εκθέματα μεταμορφώνονται σε ένα χώρο, ο οποίος μπορεί να εμπεριέχει πλέον προσωπικές ιστορίες, συναισθήματα όσο και μια σύντομη έστω πορεία αυτογνωσίας. Τα έργα που παρουσιάζονται φέτος στο Μουσείο Κώστα Τσόκλη, προσφέρονται για ένα εσωτερικό «ταξίδι αυτογνωσίας».

Θα πραγματοποιηθούν δυο διαφορετικά προγράμματα κατά τους μήνες του Ιουλίου και του Αυγούστου.

Το πρώτο αφορά σε ένα διήμερο πρόγραμμα για εφήβους (άνω των 14 ετών) Ευαισθητοποίησης και Αυτογνωσίας με τίτλο «Αντίθεση / Εναντίωση / Διαφορά». Σκοπός του συγκεκριμένου προγράμματος είναι τα μέλη με ερέθισμα τα έργα του Κώστα Τσόκλη από τη φετινή έκθεση, να αναστοχαστούν τα συναισθήματα, τους προβληματισμούς, τα άγχη και τους φόβους που συνδέονται με την εφηβική ηλικία.

Το δεύτερο πρόγραμμα Art as Therapy αφορά ενήλικες σε ένα εύρος 6 συναντήσεων. Κάθε εβδομάδα, για τρεις ώρες τα μέλη της ομάδας θα έρχονται σε επαφή με τα έργα της συλλογής του μουσείου, θα εμπνέονται από αυτά και στη συνέχεια θα δημιουργούν δικά τους έργα. Θα ακολουθεί συζήτηση και λεκτική επεξεργασία των προσωπικών έργων.