Το έργο του Γιώργου Αδαμαντιάδη, σε σκηνοθεσία Στέλιου Πατσιά, παρουσιάζεται στο Θέατρο Σημείο από τις 8 Οκτωβρίου για 12 παραστάσεις. Η παράσταση επέστρεψε από Θεσσαλονίκη, όπου συμμετείχε καλεσμένη στο πρώτο θεατρικό showcase των 53ων Δημητρίων, καταφέρνοντας να αποσπάσει ενθουσιώδεις κριτικές, ενώ, λίγες μέρες νωρίτερα κατέκτησε μία υποψηφιότητα για βραβείο – από τους αναγνώστες του all4fun.gr – ανάμεσα στις 10 καλύτερες παραστάσεις της χρονιάς.

Όλυμπος, 1925. Δύο αδελφοί, αγανακτισμένοι από κάθε μορφή εξουσίας, ανεβαίνουν στο βουνό, όπου βρίσκουν καταφύγιο στη ληστρική ζωή. Αποκομμένοι από τον δυτικό πολιτισμό, συγκροτούν ομάδες, επιστρέφοντας σε άλλες μορφές κοινωνικής συνύπαρξης. Συγκρούονται με όλες τις κρατικές και παρακρατικές δομές, καθώς, το ανάλγητο νεοελληνικό κράτος κάνει κατάχρηση εξουσίας, αγνοεί το περί δικαίου αίσθημα και υπερασπίζεται μόνο τους απογόνους των κοτζαμπάσηδων.

Η δράση απέναντι στην κρατική διαφθορά οδηγεί, όχι μόνο, στη μυθοποίηση των δύο αδελφών ληστών, από τους τοπικούς πληθυσμούς, αλλά και στη μετατροπή τους σε λογοτεχνικούς ήρωες στα αστικά κέντρα. Από τη μία, εκτελούν φιλανθρωπικό έργο. Χτίζουν εκκλησίες, συντηρούν χήρες και ορφανά. Από την άλλη, λειτουργούν ως τοπικές μαφίες, ζητούν αντίτιμο για τις υπηρεσίες τους και απειλούν την ανυπακοή με μαζικές ανθρωποκτονίες.

Η παράσταση στοχεύει να επαναδιαπραγματευθεί μύθους της νεοελληνικής ιστορίας και να προσεγγίσει, απουσία στερεοτύπων, τη ληστρική ζωή, διερευνώντας, πώς, αυτό το θησαυροφυλάκιο ιστορικών γεγονότων αποτελεί μία από τις πιο σκοτεινές περιόδους του ελληνικού κράτους. Μέλημά μας είναι να ανακαλύψουμε με ποιο τρόπο, μεγέθη και θρύλοι από το παρελθόν, δύνανται να μιλήσουν στο σήμερα και να επανακαθορίσουν τη σχέση μας με τον πολιτισμό.

Σημείωμα συγγραφέα Γιώργου Αδαμαντιάδη:

Υπάρχει μια τρομερή συνωμοσία σιωπής που πνίγει τούτο τον τόπο. Λες κι η πραγματική ιστορία μας είναι κλειδωμένη σε υπόγεια. Μην τυχόν τη βρουν τα παιδιά και μάθουν την αλήθεια. Μια αλήθεια που δεν έχει κανέναν ηρωισμό, καμία σοφία, καμία φιλοσοφία. Μια αλήθεια που δεν αφορά τον τόπο της θάλασσας, της ελιάς και του οίνου. Αφορά τον τόπο του βουνού, των γκρεμών και των πεύκων. Όλες οι πράξεις μας καθορίζονται από την ιστορία μας, της οποίας μεγάλα κομμάτια αποσιωπούμε.

Μας βολεύει να έχουμε κρεμασμένη στο λαιμό την ταυτότητα του θύματος. Ξεπλένουμε, με αυτόν τον τρόπο, ευκολότερα τα δικά μας εγκλήματα. Εγκλήματα για τα οποία δε δικαστήκαμε ποτέ. Ούτε από την ίδια την Ιστορία. Ένας από τους ήρωες, ρωτά, στο τέλος του έργου «Τι τους είπες ρε κερατά; Πως είσαι πρόσφυγας; Πως είσαι θύμα; Πως είσαι αθώος; Πως είσαι δάσκαλος; Πολιτισμένος, φιλόσοφος και πήγες να ξαναγράψεις την ιστορία σου; Στον λάρυγγά σου είναι γραμμένη η ιστορία σου! Ποτέ δε θα μπορέσεις να ξεριζώσεις το θεριό που κρύβεις μέσα σου. Υπάρχει. Αναπνέει. Περιμένει να βγει. Δεν μπορείς να το κλειδώσεις. Εκείνο κρατάει το κλειδί». Δεν απευθύνεται σε κάποιον χαρακτήρα. Αλλά στην ίδια την Ελλάδα.

Σημείωμα σκηνοθέτη Στέλιου Πατσιά:

Προσπαθώντας να κλείσω σε μια παράγραφο τις αισθήσεις, τα χρώματα και τα συναισθήματα που μου προκλήθηκαν διαβάζοντας το έργο καταλαβαίνω πως αδυνατώ. Ένα μεγάλο γιατί με ακολουθεί . Γιατί επιλέγουμε πάντα το δρόμο της βίας και του αίματος; Γιατί είμαστε εξοικειωμένοι στο να θάβουμε πτώματα; Γιατί εξαντλούμε τη φαντασία στο πώς θα συντρίψουμε τους εαυτούς μας; Πράξεις από το παρελθόν μας ακολουθούν και καθορίζουν το ποιοι είμαστε. Πέντε ηθοποιοί κι ένας μουσικός επί σκηνής τοποθετούν τον σπόρο του διαλόγου. Μας καλούν να μιλήσουμε ανοιχτά για την ανάληψη της δικής μας ευθύνης και για το πόσο άγρια μπορούν να γίνουν τα ανθρώπινα έργα.