Στις 23 Μαρτίου θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε στην Στέγη τρία νέα μουσικά παραμύθια για αφηγητή και ορχήστρα εγχόρδων. “Το άλλο μου μισό” του συνθέτη Αχιλλέα Γουάστωρ με αφηγητή τον Αντώνη Καφετζόπουλο, “Το όνειρο της πέτρας” του συνθέτη Κώστα Κριτσωτάκη με αφηγήτρια τη Μυρτώ Αλικάκη και “Το νερολούλουδο” του συνθέτη Τάσου Ρωσόπουλου με αφηγητή τον Μανώλη Μαυροματάκη.

Το Ελληνικό Σχέδιο κάλεσε σε διαγωνισμό/αγώνες ευγενούς άμιλλας παιδιά και εφήβους, ηλικίας έως 14 ετών, για τη συγγραφή παραμυθιού. Επιλέχθηκαν οι συμμετοχές τριών νέων κοριτσιών στις ιδέες των οποίων βασίστηκαν τρεις συγγραφείς – επιμελητές κειμένων κρατώντας και τον τίτλο τους για να γράψουν τα παραμύθια για τα έργα των τριών συνθετών. Ο Γιώργος Κορδέλλας βασίστηκε στην ομότιτλη ιδέα της Μαρίας Λαπούρτα, ο Κώστας Φασουλάς βασίστηκε στην ομότιτλη ιδέα της Παναγιώτας Μαρίας-Μπουγάδη, ο Γιώργος Κοροπούλης βασίστηκε στην ομότιτλη ιδέα της Λυδίας-Ευθυμίας Ζωντανού.

Το Ελληνικό Σχέδιο κατά την καλλιτεχνική περίοδο 2012-13, στο πλαίσιο του Κύκλου «Άγνωστος Ελληνισμός», ανέθεσε τη σύνθεση τριών νέων μουσικών παραμυθιών σε νέους συνθέτες, βασισμένα σε παραδοσιακά ελληνικά παραμύθια. Ο σκοπός ήταν διττός: η προώθηση νέας δημιουργίας, με αφετηρία τα ελληνικά λαϊκά παραμύθια, ο συνδυασμός του παλιού με το καινούργιο και η δημιουργία ρεπερτορίου αντίστοιχων έργων από Έλληνες συνθέτες.

Στους στόχους της διαδικασίας με το κάλεσμα των παιδιών ζητούμενο ήταν η διαδραστικότητα να μην περιορίζεται στην πιο κοινή της μορφή στη διάρκεια μιας παράστασης, αλλά να υπάρξει συμμετοχή στη διαδικασία της γέννησης της παράστασης. Με αυτό τον τρόπο, η λαχτάρα της δημιουργίας ακολουθείται από την ικανοποίηση της υλοποίησης, προωθείται η συμμετοχικότητα και δίνεται έναυσμα δημιουργίας σε περισσότερους ανθρώπους από διαφορετικές ηλικίες και χώρους.

Παράλληλα, όσον αφορά στο ίδιο το μουσικό έργο, η ίδια η ιδέα ως αφορμή και αφετηρία οδηγεί σε αναζήτηση των διαφορετικών μορφών σύνθεσης. Εξάλλου, η προηγούμενη εμπειρία απέδειξε ότι τρεις διαφορετικοί άνθρωποι, τρεις διαφορετικοί συνθέτες, αντιμετωπίζουν τελείως προσωπικά το είδος, το αντιλαμβάνονται με το δικό τους τρόπο αποτυπώνοντάς το τελικά σε διαφορετικές φόρμες.