Οι Καλιφορνέζοι El Ten Eleven, είναι ένα σχήμα που αποτελείται από τους κυρίους Kristian Dunn (μπάσο, εφέ, και άλλα εφέ, πετάλια, περισσότερα πετάλια) και Tim Fogarty (τύμπανα, οργανικά αλλά και ηλεκτρονικά). Πήραν το όνομα τους από ένα μοντέλο αεροπλάνου της δεκαετίας του 1970, συγκεκριμένα το L-1011 TriStar της Lockheed. Σχηματίστηκαν προ δεκαετίας και κάτι το 2002, έχοντας φάει με το κουτάλι την ανεξάρτητη αμερικάνικη μουσική σκηνή προηγουμένως, καθώς ανήκαν σε διάφορα άλλα σχήματα. Το 2004 κυκλοφορούν το ομώνυμο ντεμπούτο τους, El Ten Eleven ( Bar/None Records), το οποίο και τυγχάνει πολύ καλής υποδοχής, παρουσιάζοντας με τον καλύτερο τρόπο τις εκλεκτικές αναφορές της μουσικής του. ‘Έκτοτε, κυκλοφορούν άλλα τέσσερα LP: το Every Direction Here Is North (2007, Fake), το These Promises Are Being Videotaped (2008, Fake), το It’s Still Like A Secret (2010, Fake) και το περσινό Transitiions (2012, Fake). Επίσης, το συγκρότημα χαίρει περισσότερης προσοχής χάρη στην συνεργασία του με τον σκηνοθέτη και φωτογράφο Gus Hustwit, ντύνοντας μουσικά την τριλογία ντοκιμαντέρ του τελευταίου (Helvetica – 2007, Objectified – 2009 και Urbanized – 2011, συλλογικά γνωστά ως The Design Trilogy), σε μια ιδανική συνεύρεση ορχηστρικής μουσικής και παρουσίασης της ιστορίας του μοντέρνου design.

Είναι λοιπόν αυτό που παίζουν οι El Ten Eleven post-rock; Είναι και δεν είναι. Σίγουρα παρουσιάζουν στοιχεία που έχουμε ταυτίσει με τον όρο: η απουσία στίχων, τα μεγάλα σε διάρκεια κομμάτια, η έμφαση στα ρυθμικά περάσματα της μουσικής. Αλλά επίσης, ξεφεύγουν από τα στενά όρια της φόρμας. Η μίξη αναλογικής και ηλεκτρονικής μουσικής που χρησιμοποιούν καταλήγει σε βαθιά συναισθηματικά και ατμοσφαιρικά μονοπάτια, η διάθεση για χορό είναι πάντα εμφανής σε κομμάτια που θα τα χαρακτήριζε κανείς dance rock, η αίσθηση του χιούμορ δεν λείπει στους τίτλους των συνθέσεων (Ι Like Van Halen Because My Sister Says They Are Cool για παράδειγμα), ενώ τα πιο εσωστρεφή τους κομμάτια πλησιάζουν την μελαγχολία της folk και της Americana.

Την συναυλία ανοίγει ο Echo Canyon, κατά κόσμον, Δημήτρης Πατσάρος, τον οποίον γνωρίζουμε ως ιδρυτικό μέλος των Misuse και μέλος των Masturbation Goes Cloud. Χρησιμοποιώντας πλήθος εφέ, samplers και synths, ο Εcho Canyon καταφέρνει να πλάσει ένα άκρως ενδιαφέρον ηλεκτρονικό μουσικό ιδίωμα που χαρακτηρίζεται – παραδόξως – από κιθαριστική λογική και το οποίο εναλλάσσεται ανάμεσα στα σκοτεινά ηχοτόπια και την noise αισθητική.