Η Συλβί Γκιλέμ, η μεγαλύτερη εν ζωή χορεύτρια του κόσμου, στην πολύκροτη καριέρα της, έχει στιγματίσει ανεξίτηλα με τον προσωπικό της κινησιολογικό κώδικα, τόσο το κλασικό μπαλέτο, όσο και το σύγχρονο χορό.

Με μέσον τις διάσημες, αναμφισβήτητες και πρωτόγνωρες δεξιότητές της που προσέδωσε άλλες διαστάσεις στους πρωταγωνιστικούς ρόλους του κλασικού ρεπερτορίου που ερμήνευσε, υπερβαίνοντας πολλές φορές τα τετριμμένα μοτίβα του και αλλάζοντας ριζικά και αμετάκλητα τα πρότυπά του, ακόμη και στον καθιερωμένο, διαχρονικό, γυναικείο σκηνικό σωματότυπο. Παράλληλα έχει δομήσει νέα στάνταρ στην κοινωνία της σύγχρονης κινησιολογικής φόρμας και γενικότερα του μοντέρνου χορού, θεωρούμενη δικαίως η βασική αυτουργός του κόσμου του.

Η παράσταση Sacred Monsters αποτελεί μια «συνομιλία» ανάμεσα σε δύο σύγχρονα «Ιερά Τέρατα» της σκηνής, την Συλβί Γκιγιέμ και τον φημισμένο Άκραμ Καν. Οι δύο τους εξερευνούν τη δυναμική και τη γλώσσα δύο κλασικών ειδών, του μπαλέτου και του kathak ανταλλάσσοντας εμπειρίες, την παιδεία τους, ακόμη και παιδικές αναμνήσεις, εκφράζοντας την κοινή επιθυμία τους για πειραματισμό και απόκτηση προσωπικής έκφρασης.

Σε μια αρμονική διχοτομία αντιθέτων που συνδυάζει από τη μία την ιστορία, την παράδοση, το πνεύμα, την ιερότητα και την πειθαρχία του κλασικού χορού και από την άλλη την πρωτοπορία, τις φρέσκιες ιδέες και τις νέες-άπειρες δυνατότητες της μοντέρνας και σύγχρονης κινησιολογίας.

Όπως λέει ο Άκραμ, «αν ο καλλιτέχνης είναι ένα μπαλάκι τένις, η καλύτερη φάση του είναι η συνεχής κίνηση από το ένα μέρος στο άλλο και το ιδανικό σημείο έμπνευσης και δημιουργικής ευτυχίας, είναι ακριβώς στη μέση, πάνω απ’ το δίχτυ».
Ή αλλιώς, κατά τη Συλβί: «Είμαι κλασική χορεύτρια, έχω εκπαιδευτεί μ’ αυτό το στυλ, την τεχνική, την παράδοση, αλλά όχι σαν οπαδός μιας θρησκείας. Το μόνο «ιερό μέρος», το δικό μου «ιερό τέρας», είναι αποκλειστικά και μόνον το μέρος που χορεύω, η σκηνή! Με οποιαδήποτε τεχνική και μόνο μου «πιστεύω» την αυθεντική έμπνευση και την υψηλή ποιότητα».