Μετά την Αγριόπαπια, της προηγούμενης θεατρικής περιόδου και τη σαγηνευτική μορφή της κυρίας Σόερμπι, η Άννα Μάσχα πρωταγωνιστεί, φορώντας περούκα με σγουρά μαλλιά, ντυμένη στα κίτρινα, στην κωμική συνθήκη του «Σώσε», ως Ντότι που υποδύεται την κυρία Κλάκετ. Βγαίνει απ’ την πόρτα, μπαίνει απ’ την πόρτα στη βρετανική φάρσα του Μάικλ Φρέιν, με το τηλέφωνο να χτυπάει και τις σαρδέλες ανά χείρας να πηγαινοέρχονται. Η φιγούρα της Άννας Μασχα ακολουθεί με χειρουργικές κινήσεις τον πυρετώδη ρυθμό μιας θεατρικής παράστασης μέσα στη θεατρική παράσταση και το χάος, η αγωνία και η απελπισία σωματοποιείται από την κορφή ως τα νύχια της, με την ίδια να ερμηνεύει «χορεύοντας» σε μια αέναη θεατρική χορογραφία.

Λίγο πριν Το Σώσε παρουσιαστεί σε ζωντανή αναμετάδοση από την Κεντρική Σκηνή της Στέγης, ρωτήσαμε την Άννα Μάσχα για τη φάρσα στη ζωή και το θέατρο, αλλά και ποιο είναι το δικό της λάθος που θα «υμνούσε».

«Το Σώσε», είναι κάτι που από μόνο του μπορεί τελικά να λειτουργήσει ψυχοθεραπευτικά για τον ίδιο τον ηθοποιό; Εσείς πώς το έχετε αισθανθεί μέχρι στιγμής;

Ό,τι και αν κάνουμε, λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά. Και σε αυτή την παράσταση πολύ, γιατί μπορούμε και γελάμε πιο απροκάλυπτα με τις αδυναμίες, τους φόβους και τις ανασφάλειες που μας πιάνουν, πριν ανέβει μια παράσταση. Ατάκες όπως αυτή που λέει ο ηθοποιός που παίζει τον διαρρήκτη του έργου «Σε ευχαριστώ, Λόιντ μου, αλλά δεν το έχω βρει ακόμα, νομίζω», όταν ο σκηνοθέτης Λόιντ τον συγχαίρει. Αυτή είναι πολύ συγκινητική ατάκα για έναν ηθοποιό. Ή όταν άλλος ρόλος αναφέρει στον σκηνοθέτη ότι πρέπει να βρει βάθος στην ατάκα για να την πει, ένα πιο ουσιαστικό κίνητρο. Αυτές οι ατάκες, μας κάνουν να καταλάβουμε ότι οι φόβοι που νιώθουμε εμείς οι ηθοποιοί μπορεί να είναι υπερβολικοί. Γελάμε πολύ με αυτό.

Μάικλ Φρέιν και φάρσα καταστάσεων στο Σώσε, η πρώτη σκέψη που σας ήρθε όταν σας το πρότειναν;

Ένα τεράστιο ΝΑΙ. Μου άρεσε πολύ.

Ποιος είναι ο ρόλος που υποδύεστε και ποια είναι τα αστεία ή τα συμπαθητικά χαρακτηριστικά αυτού του ρόλου;

Υποδύομαι την Ντότι που υποδύεται την κυρία Κλάκετ. Η Ντότι είναι μια μεγαλύτερη σε ηλικία ηθοποιός, μεσήλικας, η οποία έχει βάλει και λεφτά στην παράσταση, είναι και παραγωγός και έχει μακρά θητεία σε τέτοιους ρόλους. Η κυρία Κλάκετ που υποδύεται είναι η οικονόμος του σπιτιού. Η κυρία Κλάκετ εκφράζει πολλά από την Ντότι που η Ντότι δεν εκφράζει. Κυρίως την ανάγκη της να την αφήσουν λίγο ήσυχη, να βρει ηρεμία, την οποία δεν βρίσκει μες στη φάρσα.

Η Ντότι είναι ζευγάρι με έναν πολύ νεότερό της, πρωταγωνιστή στην παράσταση, προσπαθεί να βρει επιβεβαίωση από τους άντρες, είναι μια γυναίκα στις τελευταίες της αναλαμπές, βγαίνει και με άλλους. Στην τελευταία πράξη που επικρατεί το χάος, είναι από τους πρώτους που καταθέτει τα όπλα, δεν προσπαθεί να σώσει την κατάσταση. Οδηγείται σε μια απομόνωση από τους υπόλοιπους.

Ποιο είναι το στοιχείο που έχει το θέατρο πίσω από τη σκηνή και δεν σας ευχαριστεί, νιώθετε άβολα ή και απεχθάνεστε;

Εγώ δεν αντέχω την αναμονή, είναι το χειρότερο μου. Θα ήθελα να μειώσω τον χρόνο ανάμεσα στη στιγμή που είμαι έτοιμη και τη στιγμή που βγαίνω. Είναι η στιγμή που σκέφτομαι μήπως τελικά έπρεπε να είχα γίνει καθηγήτρια αγγλικής φιλολογίας.

Πιστεύετε ότι υπάρχει παρεξήγηση που δεν οδηγεί σε χάος τα πράγματα αλλά τελικά αποτελεί τη γέφυρα για την τακτοποίησή τους; 

Μια παρεξήγηση μπορεί να μην οδηγήσει σε χάος. Μπορεί όντως να λυθεί κάτι που για καιρό παραείναι μετέωρο.

Ποια θεωρείτε ότι είναι η μεγαλύτερη φάρσα στην ίδια τη ζωή;

Οι οικογενειακές συγκεντρώσεις.

Ποιες είναι οι τρεις λέξεις που θα λέγατε ότι πρέπει να έχει ο ηθοποιός για να αντέχει το Σώσε που διακωμωδείται στο έργο και να μπορεί να ανταπεξέλθει πραγματικά στην καθημερινότητα του θεάτρου;

Υπομονή, αντοχή, μνήμη χρυσόψαρου.

Τελικά ποιο πιστεύετε είναι το εποικοδομητικό χάος των παρασκηνίων για να παρουσιάσει ένας θίασος μια καλή παράσταση;

Εποικοδομητικό ίσως είναι το χάος που προκαλεί η αγωνία, το μη εποικοδομητικό είναι να μην είναι τίποτα στη θέση του στα παρασκήνια, να λείπουν σκηνικά αντικείμενα κλπ. Όταν νομίζεις ξαφνικά ότι δεν θυμάσαι τίποτα, ότι δεν θυμάσαι τι λες, πού πας, αυτό μπορεί να είναι δημιουργικό χάος. Ειδικά σε αυτή την παράσταση που είναι μια παρτιτούρα κινήσεων και λέξεων, που το σώμα θυμάται τελικά, όταν βγαίνουμε στη σκηνή. Είναι μια έλλειψη σιγουριάς επώδυνη αλλά εποικοδομητική.

Ο Έκτορας Λυγίζος ανεβάζει αυτή την κλασική βρετανική φάρσα ως έναν ύμνο στο λάθος, ποιο είναι το δικό σας λάθος που θα «υμνούσατε»;

Το ότι έγινα ηθοποιός!

Info:

«Τo Σώσε» σε Live Streaming | Στέγη Ιδρύματος Ωνάση