Ο Λου Ριντ έγραψε για εκείνη το «Femme Fatale». Ο Μπομπ Ντίλαν το «Just Like A Woman». Μυθική αλήτισσα και αριστοκράτισσα, μούσα του Άντι Γουόρχολ και σύμβολο μια ξέφρενης δεκαετίας, ένα κορίτσι που έζησε μια ζωή σύντομη, αστραφτερή, γεμάτη drugs και τη στρέβλωση της νύχτας της Νέας Υόρκης, ένας ποπ μύθος, ένα αστέρι που έλαμψε με την ταχύτητα που ποθούσε η εποχή και η νεότητά της.

Η Έντι Σέτζγουικ διένυσε τη ζωή με τρομερή ταχύτητα και νικήθηκε στα 28 της από τον σκοτεινό ύπνο των βαρβιτουρικών. Πέθανε όταν από την τελευταία κλινική αποτοξίνωσης ήταν «καθαρή» και νιόπαντρη. Λίγο νωρίτερα μια γυναίκα τής είχε επιτεθεί σε ένα πάρτι λέγοντάς της «Είσαι άρρωστη. Είσαι ναρκομανής. Είσαι ένα πρεζάκι εθισμένο στην ηρωίνη. Είσαι καταραμένη κι εσύ και ο γάμος σου και όλοι γύρω σου». Η Έντι επέστρεψε στο σπίτι της για να κοιμηθεί. Η ζωή της δε θα άλλαζε ποτέ. Τα υπνωτικά της χάρισαν αυτό που ποθούσε, να ξεχάσει το πριν. Το πρωί της 16ης Νοεμβρίου του 1971 ήταν νεκρή.

Edie Sedgwick

Η ζωή της Σέτζγουικ ξεκινά σε μια αριστοκρατική οικογένεια με πολύ χρήμα και βαριά ονόματα. Στο οικογενειακό της δέντρο υπάρχουν πολιτικοί, δικαστές, συγγραφείς, οικονομολόγοι, πανεπιστημιακοί. Υπάρχουν και πολλά σκάνδαλα, αυτοκτονίες και ψυχικές διαταραχές. Η οικογένεια τα καλύπτει όλα με το χρήμα, η Καλιφόρνια προσκυνά στο μεγάλο όνομα. Στο ράντζο που γεννήθηκε η Έντι δεν υπήρχε μέτρο, όριο, απαγόρευση. Ο πατέρας είχε διπολική διαταραχή, αλλά έκανε οκτώ παιδιά, ήταν ένας ωραίος οπορτουνιστής της εποχής του, η μητέρα της, ήταν μια άβουλη πλούσια. Η Έντι έχει βουλιμία από τα εφηβικά της χρόνια. «Έφτιαχνε τεράστιες ποσότητες φαγητού για τον εαυτό της, έτρωγε όσο μπορούσε, εξαφανιζόταν στο μπάνιο και επέστρεφε για να φάει κι άλλο». Οι γονείς της το αντιλήφθηκαν όταν ήταν ήδη 19 ετών. Αυτή είναι η πρώτη νοσηλεία της σε μια ακριβή ιδιωτική κλινική.

Πάρτι στο Factory, με τον Άντι Γουόρχολ

Πάρτι στο Factory, με τον Άντι Γουόρχολ

Όταν μπήκε στο Ράντκλιφ, οι καθηγητές της μιλούσαν για την πιο ταλαντούχα φοιτήτρια που είχαν γνωρίσει ποτέ. Ήταν όμορφη έξυπνη κοσμική και πλούσια, οδηγούσε μια γκρι πανάκριβη Μερσεντές, διοργάνωνε πικ-νικ με χαβιάρι και ντάκιρι, πήγαινε σε όλα τα πάρτι, είχε μια τρελή ενέργεια, ήταν ένας αληθινός χαμαιλέων. Κοσμική και στο δρόμο τα έκανε όλα με τον πιο φυσικό τρόπο, από το να τρώει στα ντάινερς μέχρι να φορά πανάκριβα ρούχα σε κοσμικές εκδηλώσεις.

Μοιάζει με έναν Πίτερ παν, μια μείξη μπαλέτου και ροκ εντ ρολ

Με την ίδια άνεση και απαράμιλλη χάρη. Στο Κέιμπριτζ μιλούσαν μόνο για εκείνη ήταν μια σταρ. Η ζωή της σφραγίζεται από δυο τρομερά γεγονότα, εκείνη την εποχή. Ο εικοσιεξάχρονος αδερφός της Μίντι και αλκοολικός από τα 15 του κρεμάστηκε μη αντέχοντας τις ταπεινώσεις που δεχόταν από τον πατέρα του επειδή ήταν ομοφυλόφιλος και ο αδερφός Μπόμπι, σκοτώθηκε όταν έριξε τη μηχανή του πάνω σε ένα λεωφορείο. Η Έντι πίστευε πάντα ότι ο αδερφός της αυτοκτόνησε.

Η Έντι Σέτζγουικ φτάνει στη Νέα Υόρκη για να την κατακτήσει. Θα καταβροχθίσει το Μεγάλο Μήλο, η εμφάνισή της δεν περνά ποτέ απαρατήρητη. Μοιάζει με έναν Πίτερ παν, μια μείξη μπαλέτου και ροκ εντ ρόλ, είναι μια πρέζα γκλίτερ στην πόλη που την περιμένει για να την καταπιεί και αυτή με τη σειρά της. Αλλά η Έντι δεν έχει καταλάβει τίποτα, συνεπαρμένη σαν μικρό παιδί από τη δύναμη της ζωής στη Νέα Υόρκη που άλλαζε εκείνη την εποχή δραματικά. Τον Ιανουάριο του 1965 γνώρισε τον Άντι Γουόρχολ. Λίγες μέρες μετά η Έντι βρέθηκε στο ατελιέ του, στο διάσημο Factory.

Η σχέση ανάμεσα στους δυο είναι παράξενη, περίεργη, σχεδόν ερωτική και άλλο τόσο εμπορική. Υπήρχε προσφορά και ζήτηση, υπήρχε ένα αριστοκρατικό όμορφο κορίτσι που τον κοίταζε στα μάτια και τον λάτρευε και αυτό κολάκευε τον Άντι. Όπως έλεγε ο Τρούμαν Καπότε, «εκείνος ήθελε να είναι εκείνη – μια γοητευτική καλοαναθρεμμένη ντεμπιτάντ από τη Βοστώνη». Και ο Άντι τής το ανταπέδωσε με τον τρόπο που εκείνη ήθελε. Την έκανε πριγκίπισσα και σούπερσταρ του Φάκτορι. Άρχισαν να ντύνονται ασορτί. Ριγέ T-shirts και στενά μαύρα τζιν ή κολάν, μεγάλα σκουλαρίκια που λάμπουν κάτω από τα κοντοκουρεμένα  μαλλιά της. Εμφανίζονται παντού σαν η θηλυκή και αρσενική όψη του ίδιου προσώπου, άφυλοι, απρόσιτοι, ένα μοντέλο μοναδικό και ανεπανάληπτο.

Edie Sedgwick

Ο Γουόρχολ παθαίνει εμμονή με την Έντι, την κάνει πρωταγωνίστρια στις ταινίες του, βασίλισσα στους κύκλους της underground κουλτούρας που άρχισε να σαρώνει τη Νέα Υόρκη, σαν άνεμος βίαιος και αναζωογονητικός. Τη φωτογραφίζει η Vogue, έτσι περνά από τη μικρή σκηνή των εναλλακτικών, στη μεγάλη σκηνή της πόλης. Η Νέα Υόρκη της παραδίδεται και η Έντι το ξεπληρώνει, χαρίζοντας τον εαυτό της απλόχερα, στα πάρτι, στον κόσμο που διψούσε για περισσότερες λεπτομέρειες για το κορίτσι με το πρωτότυπο λουκ, το αλλιώτικο από όλα τα άλλα. «Αυτό το κορίτσι με τα μαλλιά που μοιάζουν σαν κομμένη σφουγγαρίστρα και τα εντυπωσιακά πόδια, προμοτάρει το μαύρο καλσόν όσο κανείς, από τον Άμλετ και έπειτα», έγραφε το Life. «Ήμουν ερωτευμένη μαζί της. Δεν ήμουν ομοφυλόφιλη, δε μου άρεσαν γενικώς τα κορίτσια, αλλά μαζί της ήμουν ερωτευμένη», εξομολογήθηκε κάποτε η Πάτι Σμιθ.

Φωτογράφιση για τη Vogue

Φωτογράφηση για τη Vogue

Η Έντι κατάφερε να μην είναι μόνο σταρ, αλλά ένα έργο τέχνης από μόνη της. Ξόδευε αλόγιστα, ο Γουόρχολ που την αγαπούσε και τη μισούσε, δε την πλήρωνε ποτέ, το πλούσιο σπίτι της δε χρηματοδοτούσε το ξέφρενο lifestyle που τους εξευτέλιζε. Ο Γουόρχολ την άφησε, δεν υπήρχε κάτι άλλο ενδιαφέρον να του προσφέρει και εκείνη πίστευε πως μπορεί να τα καταφέρει, να γίνει ηθοποιός, να έχει μια αληθινή καριέρα. Όμως η ζωή της είχε σταματήσει από καιρό να είναι φυσιολογική, ερωτική ζωή δεν είχε ή απέφευγε να έχει  και ο έρωτάς της για τον Ντίλαν έληξε άδοξα όταν εκείνος παντρεύτηκε. Η ζωή της ανάμεσα σε πάρτι και τον περίφημο Δρ. Ρόμπερτς ήταν μια ρουτίνα. Ο «γιατρός της» ήταν στην ουσία ο ντίλερ της, εκεί έπαιρνε τη δόση της μαζί με όλη την κοσμική Νέα Υόρκη. Οι ενέσεις βιταμίνης ήταν speed, LSD,  ηρωίνη. Η Έντι ήταν η αγαπημένη του πελάτισσα. Η κατρακύλα είχε αρχίσει. Η δημοσιοποίηση των καταχρήσεών της δεν της επέτρεψε να κάνει καριέρα.

Edie Sedgwick

Όλοι την ήθελαν στο πάρτι, κανένας στη δουλειά. Η εξάρτησή της από τα ναρκωτικά μεγάλωνε, η περιουσία της είχε εξανεμιστεί. Πουλούσε οικογενειακά κειμήλια, έτρωγε χάπια για πρωινό, έβαλε κατά λάθος φωτιά στο διαμέρισμά της και νοσηλεύθηκε σε ψυχιατρική κλινική. Έβαλε φωτιά στο Chelsey Hotel, στο οποίο έμενε όταν βγήκε από το ψυχιατρείο. Τα Χριστούγεννα του 1968, στα 25, της είναι τελειωμένη. Επιστρέφει στο σπίτι της στην Καλιφόρνια σε αξιοθρήνητη κατάσταση, δεν μπορούσε να αρθρώσει λέξη, να περπατήσει και στα σύντομα διαλείμματα έψαχνε για ηρωίνη στους δρόμους. Νοσηλεύτηκε και βγήκε από την κλινική τον Ιούνιο του ’71 μετά από τουλάχιστον είκοσι θεραπείες ηλεκτροσόκ. Είχε παντρευτεί και ήθελε μια καινούργια ζωή. Οι γιατροί τής συνέστησαν μόνο βαρβιτουρικά, για να μπορεί να κοιμάται. Κοιμήθηκε πολύ νωρίς και για πάντα, πολύ κουρασμένη, με μια ζωή ημερολόγιο μιας ξέφρενης εποχής, με μια ευάλωτη προσωπικότητα, τσακισμένη από την εικόνα της που σάρωνε κάθε απόθεμα αντοχής. Η αριστοκράτισσα-επαναστάτρια δεν μπορούσε να αντέξει το ρεύμα που την παρέσυρε απότομα στην άλλη πλευρά.