111 λεπτά, μια πολυτάραχη δημιουργική ζωή, ένας κόσμος άγριας ομορφιάς, ένας ιδιοφυής σχεδιαστής, ένα βιαστικό τέλος, ο τρόμος, η υποβολή, η τέχνη, ένα τρέιλερ επικό και σκοτεινό. Το ντοκιμαντέρ για τη ζωή του Αλεξάντερ ΜακΚουίν είναι έτοιμο. Μια κουκουβάγια πετά μέσα από μια χρυσή νεκροκεφαλή, ο σχεδιαστής με μια νεκρική χρυσή μάσκα και ο αφηγητής να λέει τις πρώτες φράσεις: «Κανένας δεν ανακάλυψε τον Αλεξάντερ ΜακΚουίν, ο ΜακΚουίν αυτοανακαλύφθηκε».

Το ντοκιμαντέρ κάνει πρεμιέρα στις 22 Απριλίου στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Τραϊμπέκα (Tribeca Film Festival) και από τον Ιούνιο θα αρχίσει η προβολή του σε κινηματογραφικές αίθουσες. Η ταινία καλύπτει όλη την καριέρα του ΜακΚουίν, από τα πρώτα του βήματα στη μόδα μετά την αποφοίτησή του από το Central Saint Martins το 1992 και την πρόσληψή του από τον Givenchy το 1997 μέχρι την αποκορύφωση του έργου του, την επίδειξη μόδας για τη συλλογή του Άνοιξη/Καλοκαίρι 1999, όταν η Σάλομ Χάρλοου βγήκε στην πασαρέλα με ένα στράπλες λευκό φόρεμα και άρχισε να περιστρέφεται σε έναν κύκλο, ενώ την ψέκαζαν με βαφή δύο ρομποτικά όπλα.

Το ντοκιμαντέρ σκηνοθεσίας και παραγωγής των Ίαν Μπονχούτ και Πίτερ Ετεγκούι περιλαμβάνει συνεντεύξεις με μέλη της οικογένειας και φίλους του Βρετανού σχεδιαστή μόδας, στιγμιότυπα μπροστά και πίσω από τη σκηνή των θεατρικών επιδείξεων μόδας και προσωπικά βίντεο του και προβάλλει τα «αμφιλεγόμενα και συγκρουσιακά» σχέδιά του μέχρι το τέλος της ζωής του που γράφτηκε το 2010.

Ο Αλεξάντερ ΜακΚουίν, το «παιδί-θαύμα» της υψηλής ραπτικής, βρέθηκε κρεμασμένος στο σπίτι του, στο Mayfair του Λονδίνου, στις 11 Φεβρουαρίου του 2010, ακριβώς 9 μέρες μετά τον θάνατο της μητέρας του Τζόις, που έφυγε από καρκίνο στα 75 της. Ο ΜακΚουίν κρεμάστηκε με την αγαπημένη του καφέ ζώνη και άφησε πίσω του ένα σημείωμα που έγραφε «Να προσέχετε τα σκυλιά μου, συγγνώμη». Πριν δώσει τέλος στη ζωή του είχε κάνει χρήση κοκαΐνης και ηρεμιστικών. Κανένας δεν μπορούσε να πιστέψει το βίαιο τέλος του πιο ταλαντούχου σχεδιαστή της Βρετανίας που κατάφερε μέσα σε λίγα χρόνια να αλλάξει την εικόνα της μόδας του 20ού αιώνα.

Ο θάνατός του μέχρι σήμερα εξακολουθεί να «πουλάει», όπως και τα σκοτεινά και ευρηματικά του σχέδια να επηρεάζουν κάθε νέο σχεδιαστή. Γιατί ο αντισυμβατικός, ο ταλαντούχος, ο επαναστατικός Βρετανός σχεδιαστής που εξέλιξε το british style και με τη δουλειά του παρέδωσε μαθήματα σε μεταγενέστερους και προγενέστερους, είχε το ταλέντο να βλέπει στο μέλλον, ένα ταλέντο που λίγοι σχεδιαστές έχουν καλλιεργήσει και αξιοποιήσει στην ιστορία της παγκόσμιας μόδας.

Alexander McQueen, 1999

Η πρώτη του επίδειξη, το 1993, όταν ακόμη ήταν 25 ετών, χαρακτηρίστηκε σαν ένα δυνατό «χαστούκι» στη μόδα της εποχής. Η συλλογή είχε το όνομα «Taxi driver» από την ομώνυμη ταινία του Σκορτσέζε. Ο ΜακΚουίν προσπάθησε να αποδώσει μέσα από τις δημιουργίες του την παρακμή και τη βία της ταινίας. Τα μοντέλα ήταν τυλιγμένα με πλαστικές μεμβράνες και το δέρμα τους είχε ζωγραφιστεί ώστε να δίνει την εντύπωση ότι είναι ματωμένο και μελανιασμένο. Για τον ΜακΚουίν η μόδα έπρεπε να είναι τόσο σκληρή και ονειρική όσο και η ίδια η ζωή. Το σκληρό αισθητικό αποτέλεσμα είναι ένα ανεπανάληπτο έργο του.

Τρία χρόνια μετά, το 1996, ανέλαβε τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή στον οίκο Givenchy διαδεχόμενος τον Τζον Γκαλιάνο. Ο γαλλικός οίκος για τα τρία χρόνια που είχε τον ΜακΚουίν στο τιμόνι απέκτησε ζωντάνια και ένα street wise στο οποίο δεν τον είχαμε συνηθίσει. Το 2001 έληξε το συμβόλαιο της συνεργασίας αυτής, το οποίο ο Βρετανός σχεδιαστής δεν θέλησε να ανανεώσει γιατί όπως είπε «περιόριζε τη δημιουργικότητα του».

Με δικό του brand ο ΜακΚουίν ήταν ελεύθερος να εκφραστεί με τον τρόπο που ήθελε. Ήταν ελεύθερος να «χρησιμοποιήσει» τη μόδα σαν ένα μέσο προκειμένου να εκφράσει τις σκοτεινές πλευρές του και να εξωτερικεύσει την ασυγκράτητη φαντασία του. Ακολούθησαν πολλές συλλογές, πολλά σχόλια, πολλά επιφωνήματα έκπληξης και ενθουσιασμού στα ντεφιλέ του και πολλές βραβεύσεις.

Για τον ΜακΚουίν το αντισυμβατικό ήταν εμπορικό. Και ήξερε να συνδυάζει μοναδικά την τέχνη με την εμπορικότητα. Μοντέλα με μακιγιάζ εξωγήινου, σκοτεινά σκηνικά, θεατρικές υπερβολές και ρούχα που έμοιαζαν με κοστούμια που ταίριαζαν σε δραματικούς πρωταγωνιστές, γκροτέσκες φιγούρες στο όριο των μυθολογικών ηρώων.

Η κολεξιόν Άνοιξη/Καλοκαίρι 2010 με τα prints ερπετών, εκτός του ότι αποθεώθηκε από τον τύπο, θεωρήθηκε από την buyer director των καταστημάτων Selfridges ως η πιο εμπορική συλλογή που έχει περάσει ποτέ από τα καταστήματα. Ήταν η τελευταία συλλογή που έδειξε πριν τον θάνατο του. Ένα μέρος του μεγαλειώδους ταλέντου του που εξακολουθεί να είναι ό,τι πιο μοντέρνο έχει δει μέχρι σήμερα η πασαρέλα και ο κόσμος.