Στην αίθουσα δεξιώσεων της Γαλλικής Πρεσβείας (και υπό την αιγίδα της), η Έλλη Πασπαλά, με τους σπουδαίος μουσικούς Τάκη Φαραζή (πιάνο) και Ντέηβιντ Λιντς (σαξόφωνο, κλαρινέτο, κρουστά), παρουσίασαν ένα πανέμορφο set list 14 τραγουδιών σε μια μίνι συναυλία που πραγματοποιήθηκε για την οικονομική ενίσχυση του Athens Pride 2016. Το πρόγραμμα της βραδιάς ήταν σαν μια μικρή περίληψη της 30χρονης καριέρας τής μεγαλωμένης στη Νέα Υόρκη τραγουδίστριας, που ήρθε στην Ελλάδα το 1982 για να αναδειχθεί σε μια από τις υψηλοτέρου επιπέδου ερμηνεύτριες της εγχώριας σκηνής (και στην Ελληνίδα τραγουδίστρια με την ορθότερη προφορά σε αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά και ιταλικά – καλύτερη προφορά μέχρι και από την Νάνα Μούσχουρη).

Η βραδιά περιλάμβανε βέβαια μια γερή δόση Μάνου Χατζιδάκι, του ανθρώπου δίπλα στον οποίο ξεκίνησε την καριέρας της η Πασπαλά, συνεργαζόμενη αποκλειστικά μαζί του την περίοδο 1982-1988 με συμμετοχή σε συναυλίες και εμφανίσεις του και σε δίσκους του, είτε με επανεκτελέσεις παλαιότερων τραγουδιών του («Ρωμαϊκή Αγορά», «Λαϊκή Αγορά») είτε με νέο υλικό («Πορνογραφία», «Οι μπαλάντες της οδού Αθηνάς» και το soundtrack του φιλμ «Memed my hawk» του Πήτερ Ουστίνοφ). Ακούσαμε το «Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι» σε διασκευή του Ντέηβιντ Λιντς, τα «Πάθη απ’ τον έρωτα» από το Μεγάλο Ερωτικό (σε ποίηση παρμένη από την Ερωφίλη του Γ. Χορτάτση), «Το μαγικό χαλί» από το φιλμ «Τοπ Καπί» του Ζυλ Ντασέν και το κοσμαγάπητο «Πες μου μια λέξη».

Η Πασπαλά επέλεξε να πει ένα τραγούδι από τον δίσκο της με τον Παναγιώτη Καλαντζόπουλο («Ενός λεπτού φιλί»), ένα τραγούδι από τον δίσκο της με την Ευανθία Ρεμπούτσικα («Πώς να ξεχάσω») και δύο τραγούδια («Amare me» του Νίνο Ρότα, «Youkali» του Κουρτ Βάιλ) από την πρώτη της ατομική δισκογραφική δουλειά που περιλάμβανε εν πολλοίς τα τραγούδια που έλεγε στη θρυλική της παράσταση στο Σείριο το 1987 τότε που ο Χατζιδάκις είχε δηλώσει για τις ερμηνείες της: «Δεν θέλω να μιλώ για τα τραγούδια όταν η φωνή καταφέρνει να γίνεται μαρτυρία καημών και εμπειριών από γεγονότα που έχουν χαθεί μέσα στο χρόνο».

Το ακριβό, εκλεκτικό της γούστο και το γνήσιο αίσθημα της φωνής της Πασπαλά, αυτό που την καθιέρωσε ως γνήσια «χατζιδακική» τραγουδίστρια την οδήγησε και στην επόμενη επιλογή της βραδιάς, μια συγκλονιστική jazz/soul εκτέλεση του τραγουδιού «Χάθηκε το φεγγάρι» των Σ. Ξαρχάκου – Ν. Γκάτσου από την ταινία «Λόλα». Πρώτη φορά στη ζωή μου άκουσα το τραγούδι αυτό χωρίς να σκέφτομαι την Βίκυ Μοσχολιού με το τσιγάρο στο χέρι να το ερμηνεύει με φόντο την Τρούμπα.

Οι επιλογές από το διεθνές ρεπερτόριο ήταν εξίσου, αν όχι περισσότερο ακριβές: Από την rock/R&B ελαφράδα του Βαν Μόρισον («Moondance») στον pop/folk λυρισμό της Τζόνι Μίτσελ («A case of you») κι από κει στον μποέμ ερωτισμό του Λέοναρντ Κοέν («Dance me to the end of love») για να καταλήξουμε στον θρυλικό jazz/pop «Nature boy» του Νατ Κινγκ Κόουλ. Η βραδιά έκλεισε με μια πανέμορφη εκτέλεση του «I love Paris» του Κόουλ Πόρτερ, με την Πασπαλά να ζητά (και να λαμβάνει) την άδεια του Γάλλου πρέσβη για να αλλάξει μια μικρή λέξη στο τραγούδι, παραλλάσσοντάς το σε «I love Athens».

Αυτή είναι η Αθήνα: ένα αρχιπέλαγος με χιλιάδες νησίδες

Μια σπουδαία τραγουδίστρια και δυο εξαίρετοι βιρτουόζοι ένωσαν τις δυνάμεις τους για την ενίσχυση του Athens Pride. Βγαίνοντας στον κήπο της Γαλλικής πρεσβείας, όλα έμοιαζαν να βρίσκονται στη θέση τους κι όμως νιώθαμε σαν να βρισκόμαστε σε ένα νησί μέσα στην πόλη. Αυτή είναι η Αθήνα: ένα αρχιπέλαγος με χιλιάδες νησίδες, διαφορετικές μεταξύ τους, που μερικές σπάνιες στιγμές καταφέρνουν να επικοινωνούν, να συντονίζονται. Τις υπόλοιπες παράγουν μια υπέροχη, πλούσια κακοφωνία.

13001239_225046664537887_7789531337681422220_n

Τα χίλια πρόσωπα της πόλης: αυτό θα μπορούσε να είναι το θέμα της βραδιάς. Γιατί αμέσως μετά κατευθυνθήκαμε σε μια άλλη νησίδα της. Η Λαχαναγορά στου Ρέντη, στη λάθος πλευρά της πόλης, είναι κι αυτή σαν νησί. Περιφραγμένη, αποκομμένη από την πόλη, κρυμμένη πίσω από τα κάγκελα, ένα οικοσύστημα αυθύπαρκτο. Ταυτόχρονα, σαρξ εκ της σαρκός της πόλης, κομμάτι του ιστού της. Βρεθήκαμε στο Überness, το εστιατόριο που άνοιξε εκεί ο Βασίλης Καλλίδης. Όχι ακριβώς εστιατόριο: μάλλον ένα φαστφουντάδικο με φαγητό επιπέδου (όπου γίνεται το αδιαχώρητο). Φάγαμε Crispy Pork Belly, ένα πιάτο που αποτελείται από πανσέτα ψητή και τηγανητή, συνοδευόμενη από γλυκόξινη σάλτσα και τηγανητές πατάτες. Ήταν πεντανόστιμο.

13029696_225046831204537_3800265880182159948_o

Φεύγοντας από κει αρκετά μετά τα μεσάνυχτα, ανηφορίσαμε την Πειραιώς, το δρόμο που κάποτε συμβόλισε το όραμα της Ελλάδας της βιομηχανικής ανάπτυξης και της επιχειρηματικότητας. Η αστική τάξη της Αθήνας ταύτισε θαρρείς την οικονομική της πρόοδο με την οδό Πειραιώς και την πνευματική της ανάπτυξη με τη λεωφόρο Συγγρού. Σήμερα, η Πειραιώς μοιάζει με κείνους τους τεράστιους δράκους στα κινέζικα πανηγύρια, έτσι που είναι ξαπλωμένη σα φίδι στην άκρη της πόλης, από τη Λαχαναγορά μέχρι την Ομόνοια, με κουφάρια και πληγές στο πλάι της κι ανάμεσα, μοντέρνα φωτισμένα κτίρια που προσπαθούν να διατηρήσουν μια ζωντανή κανονικότητα. Τα φανάρια και τα φώτα της ανάβουν αχνά το βράδυ και περιμένουν το σύνθημα να ξυπνήσουν και να αρχίσουν πάλι τον τρελό χορό. Άμποτε.