Είμαστε καμιά τριανταριά άνθρωποι. Μπορεί και λίγο παραπάνω. Καθόμαστε καταμεσής του Συντάγματος, στην πλατεία, σε μια εξέδρα. Φοράμε ακουστικά και φτάνει ένας τύπος με καρτέλες και μια σειρά οδηγίες. Να τσεκάρουμε τα ακουστικά μας. Από την έξοδο του μετρό μέχρι το κάθισμά μου, με βασανίζει το ότι θα με κοιτάζουν όλοι. Θα μας κοιτάζουν όλοι. Κάθομαι στην τρίτη σειρά, αλλά πέφτει μια ψιχάλα και οι δυο πρώτες σειρές πάνε πιο πίσω. Την έχω πατήσει, αλλά ντρέπομαι να μετακινηθώ, οπότε σηκώνω το κινητό και αρχίζω να φωτογραφίζω τους περαστικούς.

13262359_974344862686438_1054711513_o

Σε πέντε λεπτά αρχίζει να ακούγεται ο πρώτος διάλογος των ηθοποιών. Οι ηθοποιοί λοιπόν, είναι δυο τύποι που αν τους έβλεπες μέσα σε ένα δωμάτιο με κόσμο, δε θα μπορούσαν να περάσουν απαρατήρητοι. Εδώ, κάνω προσπάθεια να δω σε ποιο σημείο στέκονται, τους βλέπω ανάμεσα στους περαστικούς που διασχίζουν την πλατεία, Παρασκευή απόγευμα, σε κύματα ανά πενήντα, κανονικά κύματα με κανονική ροή κάθε που ανάβει το πράσινο.

13271502_974344922686432_372236459_o

Στη μέση της πλατείας, πολύ κοντά στους δύο ηθοποιούς, υπάρχει ένας «φιλόσοφος», ένα γνήσιο παιδί του Διογένη, καθισμένος κατάχαμα, με πιθάρι κάτι σημαιάκια που διαφημίζει την πραμάτεια του, -«Έλληνες φιλόσοφους σε όλες τις γλώσσες»-, μια παρέα κοριτσιών με ένα αγόρι αρχηγό που πουλάνε πακέτα αδυνατίσματος και κοντά στα σκαλιά, μια άλλη παρεΐτσα ράπερς που ετοιμάζονται για το πρόγραμμά τους. Περνάει μια κοπέλα που μας βλέπει και ξεκαρδίζεται και ένας τύπος με μια ντουντούκα και ένα ταξιδιωτικό σακίδιο, περνάνε χίλιοι άνθρωποι, αλλά δε μας βλέπει κανένας.

Υπάρχει και ένας άλλος τύπος, ένας άστεγος, ένας άνθρωπος πεταμένος κυριολεκτικά στο δρόμο, στο φανάρι επάνω στην πλατεία, δίπλα στη διάβαση, κουκουλωμένος με μια κουβέρτα και τα πόδια λίγο να ξεχωρίζουν. Δε τον βλέπει επίσης κανείς. Αλλά κανείς. Όλοι περνάνε κοιτάζοντας κάπου μπροστά, αόριστα, σαν σε χορογραφία, δεν παρατηρούν τίποτα. Δε σταματά κανένας να αναρωτηθεί γιατί αυτοί οι άνθρωποι είναι εδώ και τι είναι αυτό που κοιτάζουν. Ακούμε με τα ακουστικά τη συζήτηση των ηθοποιών, αλλά ακόμα και αν φώναζαν στοιχηματίζω δε θα σταματούσε κανένας.

13241429_974345099353081_1760395718_o

Υπήρχε παλιά μια δημοφιλής ιστορία στα οικογενειακά τραπέζια: Μια θεία μου που είχε πάει κάπου μεταξύ Βελγίου, Λουξεμβούργου και Ελβετίας, έπεσε στο δρόμο και φώναζε «au secours, au secours»  και κανένας δε σταματούσε να τη βοηθήσει. Και εκεί επάνω στο πιάτο με ψητό κατσαρόλας και ρύζι, γονείς, συγγενείς και φίλοι έπαιρναν όρκο ότι «εδώ δε θα συμβεί ποτέ αυτό». Εγώ θα ήθελα να επικοινωνήσω με ένα τρόπο μαζί τους, γιατί οι περισσότεροι κατοικούν τον παράδεισό τους και να τους πω ότι βρήκα το μέρος που αν πέσεις και φωνάξεις «βοήθεια, βοήθεια» δε θα σε σηκώσει κανένας και αυτό είναι το αγαπημένο τους Σύνταγμα, που δεν είναι όπως το θυμούνται και δεν έχει πια και το ζαχαροπλαστείο Παπασπύρου.

b

Ⓒ Χρήστος Σαρρής

Οι δυο άνθρωποί μας έρχονται λίγο πιο κοντά, ελάχιστα και συνεχίζουν μια συζήτηση για όνειρα, για θέλω, για σεξ, για καθημερινότητα, αυτά που λέμε σε κανένα παγκάκι με τους πολύ – πολύ φίλους μας, κάνοντας διάλειμμα από την τρέλα μας. Και φτάνουν και άλλοι δυο, που κάτι θέλουν, δεν το παίρνουν και φεύγουν απογοητευμένοι που έχασαν το χρόνο τους. Είναι ένα ντιλ στη μέση της Αθήνας, με λεφτά και αισθήματα και θέλω και όχι. Και πράγματα που δεν αγοράζονται με λεφτά.

Πολύ ζηλεύω αυτή τη σκηνοθεσία στο δημόσιο χώρο, που τα κάνει όλα «σαν να μη τρέχει τίποτα», αλλά τα λέει όλα, τα δείχνει όλα και γεμίζει το μυαλό σου, σταγόνα -σταγόνα. Δηλαδή, όταν σηκώνεσαι από το κάθισμα, νομίζεις ότι έχουν περάσει μόνο δέκα λεπτά, είσαι ελαφρώς μετατοπισμένος στο χώρο και το χρόνο, λίγο πιο σίγουρος για το «όχι» που λες. Εκείνη τη στιγμή συνεννοείται μαζί τους. Μέσα στους αδιάφορους περαστικούς.

13262423_974344916019766_2077877851_o

Θα υποκλιθώ αυτό το βράδυ σε δυο συγκλονιστικούς ηθοποιούς με νοητική υστέρηση, από τους πιο σοβαρούς και σπουδαίους που έχω δει στη ζωή μου. Γιατί με τη στάση τους ως ηθοποιοί, με κάνουν να ξεχνώ οτιδήποτε τους αφορά, πλην αυτού που πράττουν εδώ μπροστά μου. Είναι με ένα τρόπο κάτι μαγικό. Συμπαγές και διαφανές. Δεν ξέρω πώς γίνεται. Αλλά μου συνέβη. Και στους διπλανούς μου συνέβη. Γιατί μετά καθίσαμε λίγο ξαφνιασμένοι και λίγο αμίλητοι και κάπως χαρούμενοι, σαν να μας είχε φύγει ένα βάρος, μια πέτρα που σέρναμε επάνω μας από το πρωί και έκανε ένα μεγάλο πλαφ! και έπεσε στο βρώμικο συντριβάνι. Είχαμε γίνει για λίγο και εμείς αόρατοι.

Info:

Fast Forward Festival | Back to Back Theatre «small metal objects» | Πλατεία Συντάγματος | Είσοδος ελεύθερη, με δελτία εισόδου

Πρόγραμμα παραστάσεων:

Παρασκευή 20 και Σάββατο 21 Μαΐου 2016 | 17:00 & 19:30, Κυριακή 22 Μαΐου 2016 | 11:00

Παράλληλη Δράση

Δευτέρα 23 Μαΐου: “Un-masterclass” θεάτρου από τον Bruce Gladwin (10:00-13:00 | Στέγη)

Κεντρική φωτογραφία άρθρου: Χρήστος Σαρρής