Συνάντησα τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο στον Ελληνικό Κόσμο με αφορμή την επερχόμενη πρεμιέρα του «Ερωτευμένου Σαίξπηρ» την Παρασκευή 2 Νοεμβρίου, σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα  που είναι μια από τις πιο πολυαναμενόμενες παραστάσεις της χρονιάς.

Καθίσαμε και μιλήσαμε για την ιστορία του και πώς μπήκε στο θέατρο, για την παράσταση αλλά και τη σχέση του με τον Γιάννη Κακλέα, την θέση της τηλεόρασης σήμερα και την άποψη του για την πολιτική και την καινούρια γενιά, καθώς ένα σμήνος από κουνούπια μας είχε περικυκλώσει και μας έπινε το αίμα.

Από πολύ μικρός ήθελα να γίνω ηθοποιός, για άγνωστο λόγο, προφανώς θα είχα επηρεαστεί απ αυτά που έβλεπα τότε στην ασπρόμαυρη τηλεόραση, τις παλιές σειρές και τις ελληνικές ταινίες, είχε πάρει απόφαση από πολύ νωρίς το DNA μου ότι θα γίνω ηθοποιός. Αυτό προέκυψε τελικά στην τρίτη γυμνασίου όταν ανέβηκα σ’ ένα θεατρικό σανίδι αυτοσχέδιο στο προαύλιο του σχολείου και πρωτοέπαιξα Ψαθά, και το ένα έφερε το άλλο. Δημιούργησα δικές μου σχολικές παραστάσεις, επιθεωρήσεις με τους συμμαθητές μου, και το επόμενο βήμα είναι ότι έδωσα εξετάσεις στη Δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών, πέρασα, και ύστερα ήρθε η συνειδητοποίηση. Γιατί ξέρεις όταν είσαι μικρός φαντάζεσαι ότι θα γίνεις πλούσιος και διάσημος από αυτά τα επαγγέλματα, αλλά στην ουσία αυτά είναι το λιγότερο που μπορείς να έχεις, γιατί η ουσία είναι η ψυχική υγεία και μια αύρα που παίρνεις από το θέατρο γνωρίζοντάς το, τα άλλα τ’ αφήνεις στην άκρη.

Μου φέρθηκε καλά το θέατρο δεν με πέταξε έξω, και μάλιστα μέχρι τώρα νιώθω πολύ όμορφα γιατί έχω κάνει πολύ περισσότερα απ’ όσα ονειρευόμουν όταν ήμουν παιδί. Είμαι ευγνώμων γι’ αυτό.  Αυτή είναι η μικρή μου ιστορία.

Τι πήρατε και τι «πετάξατε» από τη Δραματική σχολή;

Το σημαντικότερο πράγμα που κάνει μια σχολή είναι να σε κάνει να γνωρίζεις το θέατρο αλλά το κυριότερο που πρέπει να κάνει είναι να σε μάθει να το σέβεσαι. Να σέβεσαι τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζεσαι. Το θέατρο έχει μια ιδιαιτερότητα, ενώ είναι ένα μοναχικό επάγγελμα σε αναγκάζει να εξαρτάσαι από όλους τους άλλους συνεργάτες. Στο πρώτο έτος όταν συνειδητοποίησαν οι καθηγητές μου ότι έχω μια κωμική φύση μου έδιναν μόνο κωμωδίες, οπότε στο δεύτερο έτος απαίτησα να κάνω δραματικούς ρόλους γιατί σκεφτόμουν ότι αν δεν τα δοκιμάσω στη σχολή μετά θα κουβαλάω ένα άγχος για το αν μπορώ η όχι. Η αγωνία μου ξεκίνησε για την κωμική ιδιότητα αλλά σημασία δεν έχει αν είσαι κωμικός ή δραματικός, σημασία έχει να είσαι ηθοποιός. Το ωραιότερο για έναν ηθοποιό είναι να περνάει ο χρόνος και να μην έχει βρει τα όρια.

Πώς αντιμετωπίζετε τις ταμπέλες στο θέατρο, όπως το ότι σας χαρακτηρίζουν «Αριστοφανικό ηθοποιό», σας έχει δημιουργήσει ποτέ εμπόδιο;

Κάθε ηθοποιός έχει την ικανότητα ν΄ αλλάζει τις ταμπέλες κάθε μέρα, άλλα είναι αλήθεια ότι οδηγούν τους καλλιτέχνες σ’ ένα αδιέξοδο, βρίσκεσαι κάποια στιγμή σ’ ένα κομβικό σημείο που σκέφτεσαι έκανα επιτυχία μ’ αυτόν τον κωμικό ρόλο, οπότε αφού με θέλει το κοινό και αρέσει να κάνω συνέχεια τέτοια πράγματα, αυτό είναι ίσως το λάθος κατά τη γνώμη μου. Εγώ νομίζω ότι ο κόσμος δεν απαιτεί και δεν αγωνιά για το τι θα κάνουμε μετά, έχουν τα δικά τους προβλήματα ν’ ασχοληθούν. Οι ταμπέλες αγχώνουν περισσότερο εμάς τους ίδιους και θέλουμε να τις αποτινάξουμε. Αλλά άμα σου βάλουν την ταμπέλα του καλού κωμικού δεν είναι και τόσο κακό, μπορείς να την κρατήσεις, είναι σαν ένα βραβείο. Δεν πρέπει να παίρνουμε τις καριέρες μας στα σοβαρά, κάνουμε μια υπέροχη δουλειά που παίρνουμε τα μπράβο επί τόπου.

«Οι ταμπέλες αγχώνουν περισσότερο εμάς τους ίδιους και θέλουμε να τις αποτινάξουμε»

Οι περισσότεροι ηθοποιοί στην Ελλάδα θέλουν να περάσουν από την τηλεόραση, θεωρείτε ότι υπάρχει ανάγκη μιας τηλεοπτικής υποκριτικής σχολής;

Φυσικά, όπως και κινηματογραφικής, θα είχε ένα νόημα όμως αν η τηλεόραση είχε κάποια αξία στις μέρες μας. Στο παρελθόν, στα καλά χρόνια της τηλεόρασης, στις τριάντα παραγωγές, υπήρχαν και δυο διαμάντια που έλεγες «θα ήθελα να παίξω σ αυτό». Αυτό μου είχε συμβεί όταν είχα πρώτοδεί τα «Εγκλήματα». Τα είδα να παίζονται και τα λάτρεψα. Ήταν τόσο ξεχωριστή δουλειά και τα έφερε η τύχη έτσι που στο τέλος της πρώτης σεζόν μου έκαναν πρόταση κι έκανα ένα guest. Αυτή την στιγμή λοιπόν δεν χρειάζεται ειδική σχολή, γιατί δεν υπάρχει τηλεόραση. Ο στόχος πια είναι να γεμίζουν το πρόγραμμα με φθηνά μπάτζετ και κακοπληρωμένους ηθοποιούς. Το θέμα δεν είναι να υπάρχει απλά ένας ήχος στο σπίτι, καθώς η νοικοκυρά σιδερώνει στο σπίτι.

Θα έλεγα ότι κάνετε κατοστάρι στο θέατρο τα τελευταία χρόνια, είστε συνεχώς σε μεγάλες παραγωγές, αφαιρεί κάτι αυτό από τον Βασίλη;

Μου αφαιρεί μια ηρεμία που θα είχα υπό άλλες συνθήκες. Όταν βρίσκεσαι σε μια μεγάλη παραγωγή σημαίνει ότι είναι μεγάλο στοίχημα για τους παραγωγούς, αλλά και ένα γενικότερο στοίχημα, γιατί αν πάει καλά μια παραγωγή με πολυάριθμο θίασο που οι περισσότεροι είναι νέοι που μπήκαν από ακροάσεις σημαίνει ότι δίνεις βήμα σε νέα παιδιά να δουλέψουν και αυτό το θεωρώ πολύ σημαντικό. Έχεις μια ευθύνη να πετύχει, γιατί αυτό θα φέρει καινούριες δουλειές σε σένα και θα φέρεις και δουλειές στα νέα παιδιά.

Υπάρχουν στιγμές που θα θέλατε να οπισθοχωρήσετε;

Υπάρχουν στιγμές που θέλω να το σκάσω να πάω να ηρεμήσω για δυο τρεις μήνες. Ξέρεις, δεν συμφωνώ στο “100αρι”. Θα έλεγα ότι κάνω μαραθώνιο, αλλά έχω μεγαλώσει κιόλας. Δεν τρέχω τόσο γρήγορα. Όταν είσαι αναγκασμένος να τρέχεις, δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς ήρεμα πιο θα είναι το επόμενο βήμα, και τον τελευταίο καιρό το κάνω.

«Ο καλλιτέχνης δεν πρέπει να ανήκει σε μια ομάδα, ο καλλιτέχνης πρέπει να ανήκει στο κοινό που είναι ένα, είναι όλοι»

Οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να παίξουν έναν ρόλο που έχει γράψει ο Σαίξπηρ, πώς είναι όμως να παίζετε τον ίδιο τον Σαίξπηρ;

Ήταν μια ταινία που είχα αγαπήσει όταν είχε βγει, είναι αριστοτεχνικά φτιαγμένη στην μυθοπλασία της. Όλοι οι χαρακτήρες του έργου υπήρχαν πραγματικά, η ιστορία φτιάχτηκε βάσει πραγματικών γεγονότων σαφώς πειραγμένα. Αλλά δείχνει εκείνη την εποχή, τη θεατρική πραγματικότητα. Μου αρέσει τόσο πολύ που φοράμε Ελισαβετιανά κοστούμια, η Ηλένια Δουλαδίρη έχει κάνει μαγικά, τα σκηνικά του Μανόλη Παντελιδάκη είναι επίσης πολύ όμορφα. Τώρα το να υποδύομαι τον Σαίξπηρ δεν μου δημιουργεί κάποιο άγχος, δεν νιώθω καθόλου το βάρος, η στιγμή που τον βρίσκουμε άλλωστε στο έργο είναι πριν γίνει διάσημος, οπότε είναι ένας νέος συγγραφέας που δεν του έδιναν και πολύ σημασία. Τότε είχαν σημασία οι πρωταγωνιστές του θεάτρου και οι θεατρώνηδες. Αυτό μου λύνει τα χέρια γιατί δεν χρειάζεται να το παίξω σπουδαίος, Νιώθω ότι είμαι ένας καλλιτέχνης του σήμερα που προσπαθεί να εμπνευστεί μέσα από το ταξίδι στο χθες.

Η συνεργασία με τον Γιάννη Κακλέα;

Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια και μυρίζει ακόμα όμορφα. Τον εκτιμώ αφάνταστα ως σκηνοθέτη και ως άνθρωπο ακόμα κι αν δεν κάναμε ποτέ παρέα. Τον θαυμάζω, είναι σαν να έχουμε υπογράψει ένα λευκό χαρτί που ό,τι γίνει και μας «φτιάχνει», συνεργαζόμαστε. Έτσι κι αλλιώς κάνει κι άλλες δουλειές, σκηνοθετεί κι άλλους ηθοποιούς. Εγώ, με τη σειρά μου, συνεργάζομαι με άλλους σκηνοθέτες. Δεν είναι σχέση γάμου, περνάμε καλά. Ο Σαίξπηρ στο έργο ψάχνει τη μούσα του για να γράψει. Στη ζωή μας θεωρείτε ότι αναζητούμε την έμπνευση; Στη ζωή μας δεν ψάχνουμε την έμπνευση, ψάχνουμε κάτι να το ερωτευθούμε γιατί αυτή είναι η κινητήριος δύναμη για να νιώθουμε ζωντανοί. Είτε είναι άνθρωπος, είτε δουλειά, είτε συνεργασία, αρκεί να σε εμπνέει και να σε κάνει να νιώθεις παιδί.

Ως καλλιτέχνης νιώθετε την ανάγκη της πολιτικοποίησης;

Ως καλλιτέχνης και ως άνθρωπος είμαι πολιτικοποιημένος έτσι κι αλλιώς, με την έννοια ότι είμαι ένας πολίτης που νοιάζομαι για τα κοινά. Αυτό που κάνω ως τώρα είναι να ψηφίζω, αλλά κατά τη γνώμη μου ένας εν ενεργεία καλλιτέχνης δεν θα έπρεπε να ασχολείται με την πολιτική. Μπερδεύεις τον κόσμο. Ο καλλιτέχνης δεν πρέπει να ανήκει σε μια ομάδα. Ο καλλιτέχνης πρέπει να ανήκει στο κοινό που είναι ένα, είναι όλοι. Το να προσπαθείς να πείσεις για κάτι, είναι έξω από μένα.

Πώς βλέπεις την κατάσταση στη χώρα σήμερα, που οδεύουν οι καινούριες γενιές;

Βρισκόμαστε ξέρεις σε μια εποχή που λέμε ότι ο θυμός έχει καταλαγιάσει, αλλά δεν είναι αλήθεια. Η σημερινή γενιά δεν έχει ελπίδα, δεν μπορεί να κάνει όνειρα. Εμείς, κάπως καταφέραμε και χτίσαμε κάτι και μπορούμε να το διατηρήσουμε. Τι λες σ’ έναν νέο όταν πρέπει να ξεκινήσει να δουλεύει τζάμπα, σαν το σκυλί, χωρίς να περιμένει κάτι στη ζωή του; Αυτό δεν μπορεί παρά να φέρνει οργή και με τρομάζει, γιατί δεν βρίσκονται λύσεις απ’ αυτούς που έχουν τη δύναμη. Αυτό που με στενοχωρεί είναι η έλλειψη οράματος. Αν δεν χτίσουμε αυτή τη γενιά σωστά πώς θα προχωρήσουμε στο μέλλον; Είμαστε όλοι πολλοί μπερδεμένοι αυτά τα χρόνια. Δεν μπορείς να περιμένεις από ένα παιδί να σέβεται, όταν δεν του το έχεις μάθει από το σπίτι, κι αν δεν γίνεται αυτό νομίζω το έχουμε χάσει το παιχνίδι.

Info παράστασης:

Ερωτευμένος Σαίξπηρ | 2 Νοεμβρίου – 20 Ιανουαρίου 2019 | Θέατρον Ελληνικός Κόσμος