starΗ αινιγματική όψη και το μυστήριο των έργων του Λεονάρντο Ντα Βίντσι είναι γνωστή. Αυτή η αδυναμία να καθορίσεις επακριβώς το επίπεδο και το βάθος της εικόνας που έχεις μπροστά σου, κάνει τα έργα του να πωλούνται έναντι πολλών εκατομμυρίων. Που, οφείλεται, όμως αυτή η τόσο αινιγματική και συναρπαστικά μαγική ιδιαιτερότητα του διάσημου Ιταλού καλλιτέχνη της Αναγέννησης;

Σύμφωνα με τον Κρίστοφερ Τάιλερ, καθηγητή – ερευνητή στο Πανεπιστήμιο City του Λονδίνου και στο Ινστιτούτο Ερευνών Οφθαλμών Smith-Kettlewell του Σαν Φρανσίσκο, ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι είχε μια σπάνια διαταραχή στην όρασή του, μια μορφή στραβισμού, η οποία έκανε το ένα του μάτι να βγαίνει εκτός ευθυγράμμισης.

Σαλβαντόρ Μούντι - Σωτήρας του Κόσμου

Σαλβαντόρ Μούντι – Σωτήρας του Κόσμου

Η μελέτη του Τάιλερ, που δημοσιεύτηκε πριν λίγες μέρες στο JAMA Opthalomology, στηρίζεται στην ερευνά πορτρέτων του κορυφαίου ζωγράφου και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τα περισσότερα παρουσιάζουν μια κακή ευθυγράμμιση, πράγμα που υποδηλώνει ότι ο Ντα Βίντσι έπασχε από εξωτροπία.

Τι κι αν θεωρητικά μιλάμε για μια πάθηση, στην περίπτωση του Ντα Βίντσι φαίνεται πως τα πράγματα λειτούργησαν αντιστρόφως ανάλογα, αφού αυτή ακριβώς η αδυναμία του, ήταν η αιτία της μοναδικότητας των έργων που φιλοτέχνησε.

Ο Τάιλερ εξέτασε ενδελεχώς έργα που θεωρείται ότι υπάρχει η αυτοπροσωπογραφία του καλλιτέχνη, όπως το γλυπτό του «Δαβίδ» από τον Αντρέα ντε Βερόκιο και ο «Ιωάννης Βαπτιστής» του Benedetto da Maiano, διαπιστώνοντας ότι το αριστερό μάτι του Ντα Βίντσι επηρεαζόταν όταν χαλάρωνε το βλέμμα του.

Ανάλυση του ξύλινου γλυπτού του «Ιωάννη του Βαπτιστή» του Benedetto da Maiano (~ 1480, Εθνική Πινακοθήκη, Ουάσιγκτον, DC).

Ανάλυση του ξύλινου γλυπτού του «Ιωάννη του Βαπτιστή» του Benedetto da Maiano (~ 1480, Εθνική Πινακοθήκη, Ουάσιγκτον, DC).

Οι αποκλίνουσες κόρες των ματιών του, παρατηρούνται, σύμφωνα με την έρευνα, και στον διάσημο «Σαλβαντόρ Μούντι – Σωτήρας του Κόσμου», ο οποίος θεωρείται ότι περιέχει αυτοπροσωπογραφία του καλλιτέχνη.

Η διακοπτόμενη εξωτροπία του, άλλαζε σε μονοφθαλμική όραση, πράγμα που για τους επιστήμονες δίνει μια εξήγηση στην ευκολία του καλλιτέχνη να απεικονίζει την τρισδιάστατη στερεότητα των προσώπων και το βάθος των αντικειμένων σε έναν δισδιάστατο καμβά, αλλά και να εστιάζει σε κοντινές και επίπεδες επιφάνειες.