Το όνομά της ήταν Γκέρτα Ποχορίλε και γεννήθηκε στη Γερμανία την 1η Αυγούστου του 1910. Μεγάλωσε σε μια μεσοαστική εβραϊκή οικογένεια και φοίτησε σε ελβετικό οικοτροφείο.

Το 1929 η οικογένειά της μετακόμισε στη Λειψία, λίγο πριν την άνοδο του Ναζισμού στη Γερμανία. Ήταν μόνο 23 ετών όταν συνελήφθη για πρώτη φορά ως αντιναζίστρια, λίγο πριν η οικογένειά της αναγκαστεί να εγκαταλείψει τη χώρα εξαιτίας των διώξεων που υφίσταντο οι Εβραίοι.

Η Γκέρντα χωρίστηκε με την οικογένειά της, την οποία δεν ξαναείδε ποτέ και κατέφυγε στο Παρίσι. Εκεί γνώρισε τον Ούγγρο φωτορεπόρτερ Έντρε Φρίντμαν και μαζί του έμαθε τα μυστικά της φωτογραφίας ως βοηθός του. Εκείνη την περίοδο άλλαξε το όνομά της σε Γκέρντα Τάρο προς τιμήν του σπουδαίου αβάν-γκαρντ Ιάπωνα καλλιτέχνη Τάρο Οκαμότο.

Η ερωτική της σχέση με τον Φρίντμαν έληξε όταν αποφάσισε να πάει στην Ισπανία για να καλύψει τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Η καριέρα της ξεκίνησε φωτογραφίζοντας τον βομβαρδισμό της Βαλένθια και οι φωτογραφίες της έγιναν διάσημες και περιζήτητες καθώς ήταν η μόνη που κάλυπτε τα γεγονότα από την πρώτη γραμμή.

Ο Ισπανικός Εμφύλιος ήταν ένας μαγνήτης για τους συγγραφείς και τους δημοσιογράφους όλου του κόσμου. Ανάμεσα σε αυτούς που τον είχαν καλύψει ήταν ο Έρνεστ αλλά και ο Νίκος Καζαντζάκης. Βαρκελώνη, η Τάρο ήταν μαζί με τον Ρόμπερτ Κάπα και τον Ντέιβιντ Σέιμουρ, ήδη διάσημους φωτογράφους της εποχής. Την αποκαλούσαν La pequeña rubia (“Η μικρή ξανθιά”).

Με τη μικρή της φωτογραφική μηχανή Rollei έδινε φωτογραφίες σε όλα τα έντυπα του κόσμου, κάποιες τις υπέγραφε μαζί με τον Κάπα ως Capa & Taro. Η πρόταση γάμου του Κάπα ήταν η δεύτερη που αρνήθηκε.

Όταν κάλυπτε τις συγκρούσεις στην περιοχή Brunete κοντά στη Μαδρίτη για την εφημερίδα Ce Soir, ήταν η μόνη μάρτυρας των μαχών ανάμεσα στους εθνικιστές και τους Ρεπουμπλικάνους. Η Τάρο σε μια οπισθοχώρηση των Ρεπουμπλικανών στο Μπρουνέτ καταπλακώθηκε από ένα τανκ και τραυματίσθηκε θανάσιμα. Υπέκυψε στα τραύματά της την επόμενη ημέρα, 26 Ιουλίου 1937. Ήταν μόνο 26 ετών.

Πολλά χρόνια αργότερα, ο Βρετανός δημοσιογράφος και φίλος της Ρόμπιν Στάμερ αμφισβήτησε τις συνθήκες του θανάτου της υποστηρίζοντας ότι ήταν θύμα των σταλινικών εκκαθαρίσεων κομμουνιστών και σοσιαλιστών στην Ισπανία που δεν είχαν ευθυγραμμιστεί με τη Μόσχα, κάτι που δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ. Επικράτησε η άποψη σύμφωνα και με άλλες μαρτυρίες, ότι ο θάνατός της οφειλόταν σε ατύχημα και πέθανε από τα τραύματά της στο αγγλικό νοσοκομείο El Goloso λίγες ώρες αργότερα.

Η Τάρο και λόγω της πολιτικής της τοποθέτησης έγινε σύμβολο του αντιφασιστικού αγώνα. Την 1η Αυγούστου 1937, το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα την κήδεψε στο Παρίσι. Ετάφη στο νεκροταφείο Père Lachaise και το κόμμα ανέθεσε στον Alberto Giacometti να δημιουργήσει ένα μνημείο για τον τάφο της. Η κηδεία της μετατράπηκε σε αντιφασιστική διαδήλωση. Οι φωτογραφίες που τράβηξε την τελευταία μέρα της ζωής της από τις μάχες δε βρέθηκαν ποτέ.

Το έργο της «ανακαλύφθηκε» ξανά τα τελευταία χρόνια και παρουσιάζεται σε εκθέσεις κι μουσεία σε όλο τον κόσμο.