Είμαστε όλοι ανάπηροι. Κάποιοι από εμάς βλέπουμε λιγότερο, ακούμε λίγο χειρότερα από ένα διπλανό μας, κάποιοι δεν βαδίζουν, δεν τρέχουν, κάποιοι είμαστε ανάπηροι γιατί αυτό συνέβη απλώς στη ζωή μας. Περισσότεροι ακόμα είμαστε συναισθηματικά ανάπηροι απέναντι στον κόσμο και τους γύρω μας, είμαστε τυφλοί και κουφοί στα προβλήματα των ανθρώπων που δυσκολεύονται να βγάλουν πέρα μια αυτονόητη για εμάς καθημερινότητα. Σε ένα ιδανικό σχολείο έπρεπε να καθόμαστε σε ένα αμαξίδιο και να προσπαθούμε να ζήσουμε τη μέρα μας. Χωρίς βοηθητικές και χωρίς βοήθεια. Ίσως έτσι καταλαβαίναμε ευκολότερα ότι δεν πρόκειται για ένα δράμα, αλλά για μια αλήθεια που συμβαίνει γύρω μας.

Τα γράφω εγώ, που υποτίθεται είμαι αρτιμελής και τρομάζω κάθε φορά που κάποιος δίπλα μου προσπαθεί να περάσει με ένα αμαξίδιο, που δεν μπορεί να πάει χωρίς βοήθεια ένα βήμα πιο πέρα στη ζωή. Ξέρω τι σκέφτεστε. Ότι σήμερα που είναι η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με αναπηρία το θυμηθήκαμε όλοι. Ας είναι και έτσι. Αν όλοι μαζί ξοδεύαμε έστω μια μέρα του χρόνου για την αναπηρία, η ζωή των ανθρώπων αυτών θα ήταν καλύτερη.

Το 1976, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ανακήρυξε το 1981 ως Διεθνές Έτος των Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες ζητώντας ένα σχέδιο δράσης σε εθνικό, περιφερειακό και διεθνές επίπεδο, με ιδιαίτερη έμφαση στην ισότητα των ευκαιριών, την αποκατάσταση και την πρόληψη των αναπηριών.

Το θέμα της συγκεκριμένη ημέρας είναι «η πλήρης συμμετοχή και ισότητα», η οποία ορίζεται ως το δικαίωμα των ατόμων με αναπηρία να συμμετέχουν πλήρως στη ζωή και την ανάπτυξη των κοινωνιών τους, να απολαμβάνουν συνθήκες διαβίωσης ίσες με εκείνες των άλλων πολιτών, και να έχουν ίσο μερίδιο στη βελτίωση των συνθηκών που προκύπτουν από την κοινωνικο-οικονομική ανάπτυξη.

Είναι πολύ απλό για εμάς. Για τους ανθρώπους αυτούς είναι Γολγοθάς. Ας μη σταματήσουμε ποτέ να σκεφτόμαστε πως έχουν ίδια με εμάς δικαιώματα, είναι πολίτες ίσοι, έξυπνοι, ικανοί συνομιλητές μας. Τα άτομα με αναπηρία μας μαθαίνουν τι σημαίνει κοινωνική ενσωμάτωση. Μας μαθαίνουν για το απρόοπτο της ζωής, την αξία της συγγνώμης, την υπεροχή της αξιοπρέπειας. Σήμερα ας τους τιμήσουμε με μια σκέψη και από αύριο με μια μικρή, αδιόρατη έστω πράξη. Είναι οι άνθρωποί μας και αξίζει να αγαπηθούν, να ζήσουν όπως εμείς.