Έμπνευσή της ήταν ο Τένισον και τα ποιήματά του. Η Ελίζαμπεθ Σίντολ, η μούσα των Προραφαηλιτών ζωγράφων, η σύζυγος του Ντάντε Γκάμπριελ Ροσέτι και περίφημο μοντέλο του στον πίνακα Beata Beatrix, η γυναίκα που πέθανε από υπερβολική δόση λάβδανου, αποκαλύπτεται σε όλο της το μεγαλείο, σε ένα βιβλίο που τιτλοφορείται My Ladys Soul: Η ποίηση της Elizabeth Eleanor Siddall γραμμένο από την Serena Trowbridge, καθηγήτρια του Birmingham City University. Το βιβλίο της περιλαμβάνει εκτός από γνωστά, και άγνωστα χειρόγραφα και θραύσματα από ποιήματα που έρχονται στο φως για πρώτη φορά σχεδόν 150 χρόνια από το θάνατό της.

Σε όλη τη διάρκεια της ζωής της η Σίντολ δεν δημοσίευσε τίποτα. Ο γαμπρός της William Rossetti μάλιστα σε κάποιες δημοσιεύσεις του έργου της αφαιρούσε «στοιχεία που θεωρούσε πολύ προσωπικά ή πολύ λυπηρά». Τα χειρόγραφά της, που βρέθηκαν σε άριστη κατάσταση στο Μουσείο Ashmolean της Οξφόρδης και η δημοσίευσή τους, φιλοδοξούν να κάνουν γνωστό το δημιουργικό και εμπνευσμένο της έργο.

John Everett Millais – Ophelia

Η Ελίζαμπεθ Σίντολ, το πρόσωπο των Προραφαηλιτών ζωγράφων γεννήθηκε στις 25 Ιουλίου του 1829, σε μια φτωχή οικογένεια. Παρόλο που δεν υπάρχουν τεκμήρια για την εκπαίδευσή της, μπορούσε να γράφει και να διαβάζει, πιθανώς είχε διδαχθεί από τους γονείς της. Άρχισε να γράφει ποίηση σε πολύ νεαρή ηλικία. Η νεαρή Ελίζαμπεθ δούλευε σ’ ένα καπελάδικο όταν την ανακάλυψε ο Walter Deverell το 1849 και άρχισε να τη χρησιμοποιεί ως μοντέλο. Ήταν μια ασυνήθιστη ευκαιρία εργασίας για μια γυναίκα της εποχής της και σύντομα άρχισε να δουλεύει για τον κύκλο των Προραφαηλιτών καλλιτεχνών. Σύντομα την ανακάλυψε και ο Τζον Έβερετ Μιλέ για τον οποίο πόζαρε σε έναν από τους πιο διάσημους πίνακες της εποχής του, στην Οφηλία το 1852.  Ο Μιλέ την έβαζε να ποζάρει σε μια μπανιέρα γεμάτη με νερό το οποίο ζέσταινε το χειμώνα με λαμπτήρες που τοποθετούσε από κάτω. Πολλοί πιστεύουν ότι η υγεία της Σίντολ από τότε άρχισε να παρουσιάζει προβλήματα.

Dante Gabriel Rossetti: Beata Beatrix, ca 1864-70.

Elizabeth Sidall

Το 1849 ο Ντάντε Γκάμπριελ Ροσέτι γνωρίζει την Σίντολ και την κάνει μοντέλο και μούσα του. Εκείνη δεν ξαναπόζαρε ποτέ για άλλον. Ο αριθμός των έργων στα οποία έχει ποζάρει για τον Ροσέτι λέγεται ότι ανέρχεται σε χιλιάδες.

Το σπουδαιότερο έργο που την αναπαριστά ολοκληρώθηκε από τον Ροσέτι το 1863 ένα χρόνο μετά το θάνατό της.

Η Σίντολ έγραφε ποίηση με θέματα για την χαμένη και σκοτεινή αγάπη και ζωγράφιζε και εκείνη, μάλιστα ο κριτικός τέχνης Τζον Ράσκιν άρχισε να επιδοτεί την καριέρα της και πλήρωνε 150 λίρες ετησίως σε αντάλλαγμα για όλα τα σχέδια και τις ακουαρέλες που παρήγαγε.

Ο γάμος της με τον Ροσέτι παρά την αγάπη τους, ήταν μια δύσκολη σχέση. Η οικογένειά του δεν την αποδέχτηκε ποτέ, ο Ροσέτι υπέφερε από αυτή την απόρριψη, απομακρύνθηκε από την Ελίζαμπεθ, η οποία έπεσε σε κατάθλιψη ζηλεύοντας τον Ροσέτι, πιστεύοντας πως προσπαθούσε πάντα να την αντικαταστήσει με μια νεώτερη μούσα. Η υγεία της ήταν σχεδόν κατεστραμμένη, ήταν τόσο αδύναμη και άρρωστη που δεν μπορούσε να περπατήσει λίγα βήματα, η κατάθλιψη που την βασάνιζε επιδεινώθηκε όταν πέθανε το πρώτο παιδί της, οι σκηνές ανάμεσα στο ζευγάρι ήταν αφόρητες. Το άγχος και ο φόβος ότι ο Ροσέτι ήταν άπιστος την έτρωγε σαν σαράκι. Η Σίντολ εθίστηκε στο λάβδανο, αλλά και ο Ροσέτι σύμφωνα με πολλούς υπέφερε και αυτός από κατάθλιψη όσο και από εθισμό στα ναρκωτικά.

H Eλίζαμπεθ Σίντολ σε σχέδιο του Ροσέτι

Η Ελίζαμπεθ Σίντολ σε σπουδή για την Delia.

Πορτραίτο της Ελίζαμπεθ Σίντολ, 1854.

Στις 11 Φεβρουαρίου 1862 στο σπίτι τους στο Chatham Place 14, ο Ροσέτι βρήκε την Ελίζαμπεθ Σίντολ χωρίς αισθήσεις, ξαπλωμένη στο κρεβάτι. Οι γιατροί δεν μπόρεσαν να τη σώσουν και παρόλο που ο θάνατός της θεωρείται πως προήλθε από το λάβδανο, υπήρχαν πάντα φήμες ότι ο Ροσέτι βρήκε επάνω της ένα σημείωμα αυτοκτονίας και δεδομένου ότι η αυτοκτονία ήταν παράνομη, ανήθικη, θα έφερνε σκάνδαλο στην οικογένεια και θα απαγόρευε στον Ροσέτι να την θάψει χριστιανικά ή θα έβλαπτε ακόμα και το έργο του συνεννοήθηκαν με τον Φορντ Μάντοξ Μπράουν να κάψει το σημείωμα.

Ο Ροσέτι έθαψε μαζί της το μεγαλύτερο μέρος των αδημοσίευτων ποιημάτων του, στο Κοιμητήριο Highgate. Εξιδανίκευσε την εικόνα της και παρέδωσε στην τέχνη ένα αριστούργημα της γυναίκας που πιθανώς δεν υπήρξε ποτέ έτσι, της «Ευτυχισμένης Βεατρίκης».