Είναι Πέμπτη πρωί. Η Ελεωνόρα Ζουγανέλη έχει μόλις ξυπνήσει και έχει φτιάξει καφέ. Βρίσκεται στο νησί της, στη Μύκονο, μια μέρα πριν τη συναυλία της στο μέρος που πέρασε τα παιδικά της καλοκαίρια – μαζί και τα πρώτα εφηβικά της ξενύχτια.

Η Μύκονος, εκτός από τόπος καταγωγής της, είναι και ένας από τους τελευταίους σταθμούς της φετινής καλοκαιρινής της περιοδείας, που όπως θα μου πει «ήταν αρκετά κουραστική». Το φετινό καλοκαιρινό ραντεβού με τους θαυμαστές της έχει τίτλο «Νύχτες Καλοκαιριού» και θα γράψει τους τίτλους τέλους του με ένα μεγάλο αθηναϊκό live στη σκηνή της Τεχνόπολης στις 8/9.

Όσο μιλάμε, παρατηρώ ότι κρατά πάντα μια σιωπή μερικών δευτερολέπτων πριν απαντήσει. Σαν να φιλτράρει τη σκέψη της, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι ειλικρινής. «Την επιδιώκω την ειλικρίνεια», μου λέει όταν θα τη ρωτήσω αν στις συναυλίες της λέει τα τραγούδια που αρέσουν σ’ εκείνη ή αυτά που θέλει να ακούσει ο κόσμος.

«Έχουμε όλοι τόσο διαφορετικά γούστα, που θα ήταν ανόητο να πιστεύεις ότι θα βγεις στη σκηνή και θα τους ικανοποιήσεις όλους. Εγώ θέλω όταν τελειώνει το λαιβ μου να λένε, “αυτό το σημείο μου άρεσε” και “εκείνο μου την έσπασε φριχτά”. Αυτό δείχνει ότι έχεις μια ειλικρίνεια».

Τις περισσότερες φορές η Ελεωνόρα μιλά για τον εαυτό της μέσα από γενικές τοποθετήσεις. Λες και τον παρατηρεί από μια ελάχιστη απόσταση, πριν τον τοποθετήσει στα ομολογουμένως στενά και ανέκαθεν φθαρτά πλαίσια μιας απάντησης. Και αστρολογικά να το αναλύσεις (σ.σ. η αστρολογία είναι μια καλή αφορμή συζήτησης για εκείνη όταν θέλει να ξεφύγει απ’ τα σοβαρά και να αφεθεί στη χαλαρότητα της στιγμής), την Υδροχόο με Δίδυμο, Ελεωνόρα, αέρας με αέρα δηλαδή, θα νιώθεις πάντα ότι δεν την πιάνεις πουθενά…

Μου ζήτησε να μιλάμε στον ενικό. Στο πλαίσιο της οικειότητας που εξαρχής μου έθεσε, λοιπόν, είπαμε πολλά. Για τα παιδικά της χρόνια, τη Μύκονο, τους γονείς της, τη γνώμη των άλλων, τη γνώμη τη δική της, την αγάπη του κόσμου, τους έρωτες και τα πάθη (γι’ αυτά είπαμε περισσότερα), τις νύχτες που σέρβιρε ποτά στον Αρχάγγελο, τη δυσκολία των συνεργασιών, την ανάγκη της να κάνει οικογένεια και παιδιά, το αν της αρέσει να αποτελεί παράδειγμα για τους θαυμαστές της, αλλά και για την Pink, που κάποιοι της λένε ότι μοιάζουν πολύ…

Ελεωνόρα, η Μύκονος έχει αλλάξει πολύ από τότε που τη θυμάσαι σαν παιδί;

Δεν είναι όπως ήταν το νησί μου, αλλά ακόμα συνεχίζει να έχει κάποια πράγματα αναντικατάστατα, όπως οι παραλίες. Η Μύκονος έχει χάσει τα ωραία της νυχτερινής ζωής. Ήταν πάντα ακριβή, αλλά είχε ένα άλλο κλας. Δεν σου κρύβω ότι επειδή κατάγομαι από εδώ δυσκολεύομαι να βρω άλλο μέρος να συνδεθώ. Όσο κουραστική κι αν είναι λόγω του κόσμου, θέλω πάντα να γυρίζω εδώ.

Θυμάσαι ακόμα τα παιδικά σου καλοκαίρια εκεί;

Φυσικά και τα θυμάμαι. Κοίτα, τα έχω κάνει όλα στο νησί. Άλλωστε, είναι ένα μέρος που προσφέρεται για τα πάντα. Από τρελό κλάμπινκ και ατέλειωτα ξενύχτια στην εφηβεία μου, μέχρι πολύ ήρεμες διακοπές, οικογενειακά με πικνίκ στην παραλία.

Νιώθεις ότι γυρίζεις στην θαλπωρή του οικογενειακού περιβάλλοντος όταν πηγαίνεις στο νησί;

Μεγάλωσα στην Αθήνα, οπότε δεν το αισθάνομαι έτσι ακριβώς όπως το λες. Η μητέρα μου είναι η τυχερή της οικογένειας, γιατί έχει επιλέξει να μένει εδώ 5 μήνες το χρόνο, επομένως το χαίρεται περισσότερο. Πιο έντονα, αυτό που με ρώτησες, το αισθάνομαι με τους καλοκαιρινούς μου φίλους. Ξέρεις, είναι αυτοί με τους οποίους έχεις μείνει στο τελευταίο αντίο του Σεπτέμβρη, ξανασυναντιέσαι μαζί τους στις αρχές του επόμενου καλοκαιριού και είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Διατηρείς, δηλαδή, ακόμα τους παιδικούς σου φίλους;

Ναι, έχω φίλους εδώ στο νησί που διατηρούμε κάποιες σχέσεις και επαφές. Κάθε χρόνο, δεν, προστίθενται κι άλλοι στην παρέα. Μας ενώνουν πολλές εμπειρίες.

Πριν αναφέρθηκες στη μητέρα σου. Αλήθεια, λαμβάνεις ακόμα υπόψη τη γνώμη των γονιών σου;

Σε κομβικές στιγμές θέλω τη γνώμη τους. Είναι άνθρωποι που μου έχουν μιλήσει και ωραία αλλά και σκληρά. Είμαι τυχερή γιατί είμαι σε μια οικογένεια που προσπαθούμε να βρίσκουμε ισορροπίες. Άλλες φορές το πετυχαίνουμε και άλλες όχι. Για μένα είναι πολύ σημαντικό οι άνθρωποι σου να σου λένε τη γνώμη τους κι αυτό δεν είναι πάντα εύκολο. Επειδή γνωρίζουν πολλά πράγματα για μας, κάποια στιγμή μας τη δίνουν και στα νεύρα. Ακούω τη γνώμη τους και προσπαθώ να τη συμπεριλάβω στην τελική μου απόφαση. Το πιο σημαντικό, όμως, είναι να είσαι ανοιχτός και στο λάθος. Είναι ένα βήμα ενηλικίωσης αυτό.

Σαν φτασμένη επαγγελματίας, ακούς φαντάζομαι πολλές γνώμες. Από μάνατζερ, δισκογραφικές εταιρείες, παραγωγούς, βοηθούς και επικοινωνιολόγους, μέχρι τους θαυμαστές του φαν κλαμπ σου…

Κοίταξε, δεν είμαι ένας άνθρωπος που περιστοιχίζεται από πάρα πολύ κόσμο. Έχω λίγους συνεργάτες, που είναι πολλά χρόνια στη ζωή μου. Για να είμαι ειλικρινής, δυσκολεύομαι να βάλω κόσμο στην επαγγελματική μου ομάδα. Από την άλλη, δεν είμαι αυτή που θα έχει 40 ανθρώπους να τρέχουν για μένα, μακιγιέρ, κομμωτές κλπ. Μ’ αρέσει να συγκεντρώνομαι σε μια μικρή ομάδα ανθρώπων, με τους οποίους νιώθω ασφαλής να εκφραστώ σε όποια συνθήκη, και στα καλά μου και στα άσχημά μου. Αυτούς τους ανθρώπους, φυσικά και τους ακούω.

Ξέρεις, καμιά φορά, η συλλογική προσπάθεια δεν είναι δύσκολο να καταλήξει σε μια συλλογική παρανόηση. Σου έχει συμβεί;

Δυστυχώς πάρα πολλές φορές κι αυτό είναι το τίμημα. Το ότι ο καθένας μπορεί να λέει τη γνώμη του, φέρνει μια χρονοκαθυστέρηση, μαζί και μια νευρικότητα. Φτάνεις σ’ ένα σημείο να λες «Ε, τι θα γίνει, πρέπει να πάρουμε μια απόφαση». Εγώ προσπαθώ να βρίσκω μια ισορροπία. Λέω, ωραίες οι ιδέες, αλλά πάμε να το δούμε αν βγαίνει και στην πράξη. Δεν είμαι η καλύτερη σ’ αυτό, αλλά το παλεύω. Από την άλλη, όταν υπάρχει ουσιαστικό ενδιαφέρον και αγάπη όλα λύνονται. Ξέρεις, τώρα που το σκέφτομαι, αυτοί που δεν με αγαπούν, με κάποιον μαγικό τρόπο φεύγουν απ’ τη ζωή μου, ακόμα κι αν πονάω.

Πονάμε, δηλαδή, όταν φεύγουν απ’ τη ζωή μας κι αυτοί που δεν μας αγαπάνε;

Έτσι νομίζω. Το δέσιμο είναι δέσιμο, δεν έχει να κάνει. Εγώ την επαγγελματική μου ομάδα την βιώνω σαν οικογένεια, ακόμα κι αν ξέρω ότι δεν είναι. Όταν, λοιπόν, χάνω ένα μέλος της, είναι σαν να φεύγει κάποιος απ’ το σπίτι μου.

Τον τελευταίο λόγο τον έχεις εσύ;

Αναγκαστικά ναι, γιατί εγώ βγαίνω μπροστά στο τέλος. Σαφώς, όλοι κάνουμε λάθη και επηρεαζόμαστε. Αλλά πάντα ο άνθρωπος επιλέγει μια διαδρομή, μια πορεία ζωής.

Εσύ ποια διαδρομή επέλεξες;

Κοίτα, εγώ επέλεξα συνειδητά έναν δρόμο με πολλά λάθη. Αλλά έτσι έμαθα τι μου ταιριάζει.

Υπάρχει κάποιο μυστικό για να επιλέξεις τον κατάλληλο δρόμο στη ζωή σου; Ακόμα κι αν είναι αυτός με τα πολλά λάθη…

Θέλει εμπειρία. Θέλει να χτυπάς δέκα φορές το κεφάλι σου στον τοίχο και μετά θα αρχίσεις να βλέπεις τα πράγματα καλύτερα. Έχω γυρίσει πάρα πολλές στο σπίτι μου κλαίγοντας, νομίζοντας ότι είμαι στο απόλυτο μηδέν, στο χάος. Με κάποιον μαγικό τρόπο, όταν υπάρχει αγάπη, γίνονται τα πράγματα. Ξέρεις, υπάρχει μια φθορά στις σχέσεις των ανθρώπων, που αν είχες την εμπειρία, την κατάλληλη γνώση, θα την είχες αποφύγει. Όμως, αν την είχες αποφύγει δεν θα ‘χες μάθει τίποτα. Για να μπορέσεις να πας παρακάτω, κερδίζεις και χάνεις παράλληλα. Δεν γίνεται, αλλιώς.

Αυτή η φθορά μπορεί να σε κάνει διστακτική και στις επί σκηνής συνεργασίες; Η τελευταία σου ήταν πριν από δύο χρόνια, με τη Φωτεινή Βελεσιώτου, η οποία μάλιστα είχε τον τίτλο «Κόντρα»…

Θα σου πω κάτι που είναι πραγματικότητα. Από τη γενιά μου, είμαι ο άνθρωπος που έχει συνεργαστεί περισσότερο απ’ όλους. Με το που βγήκα στο τραγούδι, συνεργάστηκα με πολλούς και σπουδαίους καλλιτέχνες. Δεν βγήκα μόνη μου για να παρουσιάσω τη δουλειά μου. Ανοίγω, επίσης, την πόρτα των συνεργασιών μου όχι μόνο σε τραγουδιστές, αλλά και σε σκηνοθέτες. Στα προγράμματά μου, υπάρχει πάντα μια μορφή συνεργασίας. Δεν θα κρυφτώ πίσω απ’ το δάχτυλό μου. Ναι, είναι δύσκολο να συνεργαστείς. Η συνεργασία είναι τόσο δύσκολη όσο και η συνύπαρξη μ΄έναν φίλο ή μ’ έναν σύντροφο. Χρειάζεται υποχωρήσεις, να μάθεις τον άλλον, να φανερώνεσαι στα πράγματα. Γι’ αυτό και κάθε φορά που συνεργάζομαι, φροντίζω να είναι σε μια στιγμή της ζωής μου που να έχω ισορροπία και ψυχραιμία.

Να σε πάω σε κάτι άλλο… Στις 8/9 που τραγουδάς στην Τεχνόπολη, είναι τα γενέθλια της Pink. 

Αλήθεια; Λοιπόν, το ξέρεις ότι πολλοί μου λένε ότι τους τη θυμίζω; Μ’ αρέσει πολύ σαν καλλιτέχνης και σαν γυναίκα, αλλά μου κάνει εντύπωση που μου το λένε. Ίσως βλέπουν κάτι στην ενέργειά μας. Η δυναμική, ο τσαμπουκάς, ποιος ξέρει….

Θα ήθελες ποτέ να φτάσεις την επιτυχία της; Να φτάσεις δηλαδή σε σημείο να πουλάς 40 εκατομμύρια άλμπουμ και 70 εκατομμύρια τραγούδια παγκοσμίως; Λένε ότι η ματαιοδοξία του καλλιτέχνη δεν έχει όρια… 

Κοίταξε, καταρχάς αυτό δεν πρόκειται να μου συμβεί ποτέ. Έχω επιλέξει να ζω σ’ αυτή τη χώρα και να εκφράζομαι με τον ελληνικό στίχο, ο οποίος δεν αφορά κανέναν εκτός συνόρων. Η καρδιά μου δεν συντονίζεται να τραγουδήσει σε άλλη γλώσσα. Σαφώς, όμως, θα το ήθελα και δεν το θεωρώ καθόλου ματαιόδοξο. Ποιος δεν θέλει την αγάπη του κόσμου, την αποδοχή και την εκτίμηση;

Την πολλή αγάπη που λαμβάνεις, τι την κάνεις όταν γυρίζεις σπίτι σου το βράδυ;

Την ευγνωμονώ. Νομίζω είναι το μεγαλύτερο δώρο. Καμιά φορά, όταν το κύμα της αγάπης είναι μεγάλο, χρειάζεται να μείνεις μόνος σου. Εγώ νιώθω τρομερά τυχερή, αλλά όχι με την έννοια που λένε «Εσύ έχεις την τύχη να κάνεις το χόμπι σου επάγγελμα». Δεν νιώθω ότι κάνω κάποιο χόμπι. Το τραγούδι είναι η ζωή μου και η ζωή μου είναι αναντικατάστατη. Αλήθεια σου λέω, δεν υπάρχει κάτι άλλο που να μπορώ να το μετρήσω στα ίσα. Είναι πολύ σπουδαίο αυτό που ζω.

Η μεγαλύτερη σου προσωπική επιτυχία ποια είναι; Αυτή που λες «Ναι, αυτό μου ανήκει, το πέτυχα»…

Η μόνη μου ουσιαστική επιτυχία είναι ότι επί δώδεκα χρόνια κάνω αυτό το πράγμα που λέγεται τραγούδι. Δώδεκα χρόνια μοιράζομαι την ψυχή μου, μέσω του τραγουδιού, με πάρα πολύ κόσμο. Αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο. Η διάρκεια, το ότι αντέχω ακόμα στον χρόνο, είναι μια προσωπική μου κατάκτηση.

Σε θυμάμαι πριν χρόνια, στον Αρχάγγελο στο Μεταξουργείο, να περνάς πίσω από την μπάρα και να σερβίρεις ποτά στον κόσμο του μαγαζιού. Θυμάμαι μετά να τραγουδάς με νταλκά τα «καψούρικα» τραγούδια που έπαιζε ο ντι τζέι, ίσως με περισσότερο πάθος απ’ ότι στη σκηνή. Στο μεταξύ, ο τελευταίος σου δίσκος έχει τίτλο «Που με φτάσανε οι έρωτες». Πονάς πολύ για τους έρωτες;

Καταρχάς, ο Αρχάγγελος είναι ένα μαγαζί που είναι σαν το σπίτι μου. Κάθε φορά που πάω εκεί το κάνω αυτό που λες γιατί το βρίσκω διασκεδαστικό. Τώρα, για τους έρωτες… Επιδιώκω να ζω με πάθος. Πονάω γιατί επενδύω στους ανθρώπους. Έχω χάσει χρόνο για έρωτες, αλλά μ’ έχουν οδηγήσει να ζω τη ζωή μου με ένταση και πάθος και να αντικρίζω καινούργια συναισθήματα. Για μένα είναι μια σπουδαία κατάσταση και όταν τον βιώνεις και όταν τον αποχωρίζεσαι. Είναι ένας σοβαρός τρόπος να ανακαλύψει κανείς τον εαυτό του».

Το καταλαβαίνουμε πάντα όταν ερωτευόμαστε; Ξέρεις, πολλοί συνδέουν τον έρωτα με την απόρριψη και όταν τους τυχαίνει το αμοιβαίο δεν ξέρουν πώς να νιώσουν, πώς να το διαχειριστούν…

Αυτό είναι μια παρανόηση του έρωτα, που όλοι έχουμε περάσει. Όσο μεγαλώνουμε καλό είναι να καθαρίζουμε από τέτοιες σκέψεις. Όσο μεγαλώνεις οφείλεις στον εαυτό σου να εξελίσσεις την ποιότητα των συναισθημάτων σου…

Έτσι εξελίσσεται και ο πόνος, βέβαια…

Κι αυτός, δυστυχώς.

-Διαφορετικά ερωτευόσουν δηλαδή πριν 10 χρόνια και διαφορετικά τώρα;

Σαφώς. Τώρα έχω άλλες ανάγκες, άλλη επίγνωση των πραγμάτων. Έχω κατανόηση, αναγνωρίζω καλύτερα τους ανθρώπους. Κάθε χρόνος που περνάει μου αφήνει μια άλλη προοπτική για τα συναισθήματα και τους γύρω μου.

Οι έρωτες πεθαίνουν;

Για μένα δεν πεθαίνει τίποτα. Εγώ κουβαλάω όσους μοιράστηκαν τη ζωή τους μαζί μου. Κάθε μέρα βλέπω σημάδια τους, συνειδητοποιώ πόσο μ’ έχουν αλλάξει. Όσο κουβαλάς κάτι μέσα στην καρδιά σου, αυτό δεν πεθαίνει ποτέ.

Οι έρωτες περνάνε όταν αποφασίζουμε να κάνουμε οικογένεια; Όταν λέμε «θα συμμορφωθώ»;

Δεν ξέρω αν είναι ακριβώς έτσι. Η οικογένεια είναι πάντα μια καλή ευκαιρία για να δυναμώσεις. Εγώ ξέρω πολλούς που μόλις έκαναν οικογένεια, κατάφεραν στη ζωή τους πολλά και σπουδαία πράγματα, που ούτε οι ίδιοι δεν τα πίστευαν.

Εσύ ανήκεις σ’ αυτό το διαρκώς αυξανόμενο ποσοστό των ανθρώπων που δεν επιλέγουν να δημιουργήσουν τη δική τους οικογένεια ή να κάνουν παιδιά…

Δυστυχώς, είμαι σ’ αυτούς. Θα ήθελα πολύ να έχω μια οικογένεια. Ίσως η ανωριμότητά μου ή το ότι η ζωή με πάει συνέχεια αλλού, την απομακρύνουν σαν πλάνο, αλλά δεν είναι επιλογή μου. Θέλω και προσπαθώ πολύ να έρθει η οικογένεια στη ζωή μου. Δεν μιλάω για γάμο, αυτό είτε έρχεται, είτε όχι. Μιλάω για τη συνύπαρξη, να βρεις έναν άνθρωπο και να πεις «Αυτός ναι, είναι ο άνθρωπος μου. Θέλω να περάσω τη ζωή μου μαζί του».

Αν δεν βρεθεί αυτός ο άνθρωπος, θα επέλεγες να κάνεις ένα παιδί μόνη σου; Να δημιουργήσεις, δηλαδή, μια μονογονεϊκή οικογένεια;

Αυτό είναι μια πολύ μεγάλη κουβέντα. Σίγουρα δεν είμαι αρνητική, αλλά δεν είμαι και της άποψης ότι είναι κάτι απλό. Ιδανικά, θα ήθελα να κάνω ένα παιδί που θα έχει και την μητέρα και τον πατέρα του. Από κει και πέρα, δεν είμαι ενάντια σε τίποτα. Εκτιμώ απεριόριστα όλους τους ανθρώπους που μεγαλώνουν ένα παιδί, είτε μόνοι τους, είτε με τον σύντροφό τους. Νομίζω όμως ότι για να μεγαλώσεις ένα παιδί, πρέπει να έχεις μάθει να συνυπάρχεις, κι αυτό το μαθαίνεις καλύτερα μέσα από μια σχέση. Όταν δεν έχεις μάθει πώς είναι να συνυπάρχεις, πώς θα διαχειριστείς την αιώνια συνύπαρξη με ένα παιδί;

Παρά ταύτα, αν επέλεγες να το κάνεις θα εκμεταλλευόσουν ποτέ τη δύναμη που σου δίνει η δημοσιότητά σου προκειμένου να μιλήσεις γι’ αυτό με περισσότερες λεπτομέρειες; Έχεις νιώσει ποτέ την ανάγκη να τοποθετηθείς πάνω σ’ έναν δημόσιο διάλογο για ένα ιδιαίτερο ζήτημα, εκφράζοντας τις απόψεις και την εμπειρία σου, προκειμένου να παραδειγματίσεις κάποιον; 

Κοίτα, δεν μου χρειάζεται να αποτελώ παράδειγμα για κάποιον. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, νιώθω ότι με περιστοιχίζουν άνθρωποι που μπορεί να έχουν επηρεαστεί από μένα, να έχουν θαυμάσει μια κίνησή μου ή κάτι που δήλωσα, αλλά δεν πιστεύω ότι κάνω κάτι εγώ γι’ αυτό. Και στην τελική, αν θες να παραδειγματιστείς μπορείς να το κάνεις και από μόνος σου. Ζούμε σε μια κοινωνία με τόσες πολλές εικόνες, οπότε ο καθένας μπορεί να βρει το πρότυπο που θέλει και του ταιριάζει.

Info: 

H Ελεονώρα Ζουγανέλη ετοιμάζεται για μια μοναδική «Νύχτα Καλοκαιριού» το Σάββατο 8 Σεπτεμβρίου στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων

Το τελευταίο της άλμπουμ με τίτλο «Που με φτάσανε οι έρωτες» κυκλοφορεί από τη Minos Emi. 

Οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες της Ελεωνόρας Ζουγανέλη είναι του Γιώργου Κατσανάκη και οι έγχρωμες της Μαριλένας Αναστασιάδου.