Πριν από αρκετούς μήνες, ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος έκανε την εξής ερώτηση στη Νατάσσα Μποφίλιου και στον Θέμη Καραμουρατίδη: «Χωρίς δεύτερες σκέψεις, ποιο είναι το πιο τρελό πράγμα που σας έρχεται στο μυαλό και θέλετε να κάνετε στη σκηνή»; Η Νατάσσα απάντησε ότι θέλει να τραγουδήσει κομμάτια από τα νεανικά μουσικά της ινδάλματα. Τραγούδια που λέει στο σπίτι ή στο αμάξι της ή αυτά που έχει πρώτα στη λίστα του mp3 της και δεν έχει ερμηνεύσει ποτέ στη σκηνή. Ο Θέμης, τότε, είπε ότι θα ‘θελε να κάνει πειραγμένες ενορχηστρώσεις και να έχει στη σκηνή μια μεγάλη μπάντα, κάτι σαν μια μίνι συμφωνική ορχήστρα. Στο ίδιο απελευθερωτικό πνεύμα κινήθηκε και το τρελό όνειρο του Γεράσιμου: «Θέλω να κάνουμε μια παράσταση που να κλείνει το μάτι στη Δύση. Ένα πείραμα που θα επανεξετάζει τη σχέση πλατείας – σκηνής».

Αρκετούς μήνες αργότερα, το τρελό και αλογόκριτο αυτό όνειρο της δημοφιλούς μουσικής τριάδας του ελληνικού τραγουδιού, έχει πάρει σάρκα και οστά. Έχει όνομα, «Μπελ Ρεβ», γιατί είναι το όμορφο όνειρό τους. Έχει και σπίτι. Το Διογένης Studio, που τοποθετεί την ομάδα ξανά στις μεγάλες μουσικές σκηνές, συνεχίζοντας έτσι την παράδοση που άρχισε στον Βοτανικό και στο Estate. Για τις ανάγκες του «ονείρου», ο εξώστης του Διογένη έχει πλέον μόνο θεατρικά καθίσματα, ενώ στην πλατεία υπάρχουν καναπέδες με χαμηλά τραπέζια σε παράλληλη διάταξη με τη σκηνή. Όλα δείχνουν πως το «Μπελ Ρεβ» επιζητά μανιωδώς να τραβήξει την προσοχή μας.

Νατάσσα Μποφίλιου - Μπελ Ρεβ

Στις πρόβες του Μπελ Ρεβ

Κύριε Ευαγγελάτε, παλιά λέγαμε «πάμε στην Μποφίλιου για να κλάψουμε». Από το «Εstate» και μετά, λέμε «στην Μποφίλιου μπορούμε και να γλεντήσουμε». Φέτος, με το «Μπελ Ρεβ» τι θέλετε να πούμε;
Κοίταξε, για να καταλάβει κανείς τι είναι το «Μπελ Ρεβ» πρέπει πρώτα να το δει. Κι αυτό νομίζω ισχύει και για εμάς τους ίδιους. Πρέπει να το ακούσεις και να το δεις στην ολότητά του για να καταλάβεις τι κρύβεται από πίσω. Νομίζω πως σου δίνει μια ενέργεια, που στον καθένα μεταφράζεται πολύ προσωπικά. Είναι πολλές ξεχωριστές εικόνες, τις οποίες στο τέλος της βραδιάς καλείσαι να συνθέσεις και να βγάλεις το δικό σου συμπέρασμα. Όσοι παρακολουθούν χρόνια τα προγράμματά μας θα καταλάβουν ότι είναι μια «τρελή» παράσταση, γιατί θα δουν φοβερά ακραία πράγματα εκεί μέσα, σε σχέση μ’ αυτό που έχουν συνηθίσει να βλέπουν από εμάς.

Τι ακραίο, δηλαδή, μπορεί να δει κανείς;
Μη φανταστείτε τίγρεις! Όλα θα είναι σε λογικά πλαίσια, αλλά πολύ διαφορετικά. Ο Θέμης έχει κάνει κάποιες ενορχηστρώσεις που θα σε κάνουν να πεις «έλα, ψέματα, δεν είναι το τραγούδι που ξέρω». Σ’ αυτό παίζει ρόλο και η μπάντα, η οποία φέτος αποτελείται από 15 μουσικούς. Μια μίνι συμφωνική ορχήστρα, δηλαδή, που θα χαρίσει έναν πιο πλούσιο και ξεχωριστό ήχο στα κομμάτια. Σκέψου να ακούς το «Σ’ έχω βρει και σε χάνω» με 8 έγχορδα. Τελείως διαφορετική αίσθηση. Επίσης, οι επιλογές των διασκευών που έχουμε φέτος είναι κλείσιμο του ματιού.

«Δυο αγάπες έχει η Νατάσσα. Τον Νταλάρα και τον Τζιμ Μόρισσον. Και αυτές όλες οι αντιθέσεις, έχουν χωρέσει στο “Μπελ Ρεβ”»

Τι ξεχωριστό έχουν οι διασκευές;
Είναι η πρώτη φορά που δεν θα έχουμε ελληνικές διασκευές, εκτός από μία, πράγμα αρκετά παράδοξο αφού στα live μας πάντα υπερτονίζαμε τη συγγένεια που έχουμε με το παρελθόν του ελληνικού τραγουδιού. Φέτος φύγαμε από αυτό και ανοίξαμε λίγο τα φτερά μας προς τη Δύση. Εκτός απ’ το δικό μας ρεπερτόριο, που παίζει φυσικά πρωταγωνιστικό ρόλο, υπάρχει ένα τριάντα τοις εκατό του προγράμματος που η Νατάσσα θα τραγουδήσει σε διάφορες γλώσσες.

Αυτό κι αν είναι παράδοξο. Η Νατάσσα δεν είναι στο μυαλό των περισσότερων μια λαϊκή τραγουδίστρια;
Δεν είμαι σίγουρος γι’ αυτό. Η Νατάσσα είναι «σχιζοφρενής» στις μουσικές της επιλογές. Μεγάλωσε σ’ ένα σπίτι με Θεοδωράκη, Λοΐζο και Ξαρχάκο, λυσσάει όμως για Doors, Pink Floyd και Rolling Stones. Κάθε χρονιά κάνουμε αγώνα για να μη βάλουμε στο πρόγραμμα ένα τραγούδι των Depeche Mode. Ξέρεις, η Νατάσσα είναι τρελά ερωτευμένη με τον Τζιμ Μόρισσον και το φάντασμά του! Ή μάλλον, να στο πω αλλιώς. Δυο αγάπες έχει η Νατάσσα. Τον Νταλάρα και τον Τζιμ Μόρισσον. Και όλες αυτές οι αντιθέσεις, που και οι τρεις έχουμε σαν προσωπικότητες, νομίζω έχουν χωρέσει στο Μπελ Ρεβ.

Νατάσσα Μποφίλιου - Μπελ Ρεβ

Θα τη δούμε δηλαδή να τραγουδάει Τζιμ Μόρισσον;
Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι ότι θα δούμε μια διαφορετική Νατάσσα κι έναν διαφορετικό Θέμη. Στόχος ήταν να αποφύγουμε τα κλισέ και τα στάνταρντς μας. Έχουμε βάλει στη λίστα τραγούδια που έχουμε να παίξουμε καιρό ζωντανά και αντίστοιχα έχουμε βγάλει από τη λίστα κομμάτια που πάντα ήταν παρόντα στα προγράμματά μας. Δεν θα υπάρχει ας πούμε το «Μέχρι το Τέλος» και η «Παρέα», το τραγούδι που είναι το «σωσίβιο» της εξωστρέφειάς μας.

Είναι, επίσης, η πρώτη φορά που η Νατάσσα μοιράζεται τη σκηνή με έναν άλλον καλλιτέχνη, τον Θοδωρή Μαυρογιώργη. Για να είμαι ειλικρινής μαζί σας, θα περίμενε κανείς αυτό το άνοιγμα να το κάνει με κάποιον πιο διάσημο καλλιτέχνη.
Ο Θοδωρής είναι ένας μοναδικός καλλιτέχνης που μας αρέσει πολύ και έχει τρομερή χημεία με τη Νατάσσα. Δεν βρίσκω το λόγο το άνοιγμα αυτό να έπρεπε να ακολουθείται από ένα πιο γνωστό όνομα. Ίσα ίσα, είναι και μια ευκαιρία να παρουσιάσουμε αυτόν τον ξεχωριστό καλλιτέχνη σε ένα μεγαλύτερο κοινό. Λατρεύουμε το ταλέντο του Θοδωρή γι’ αυτό και του γράψαμε με τον Θέμη ένα τραγούδι που θα ακουστεί για πρώτη φορά στο «Μπελ Ρεβ». Επίσης, έχουμε γράψει κι ένα νέο τραγούδι, ένα τραγούδι παράστασης που λέμε, που θα είναι το καλωσόρισμα γι’ αυτό που παρουσιάζουμε. Φυσικά, λέγεται «Όμορφο Όνειρο».

«Το “Μπελ Ρεβ” είναι ό,τι πιο αλογόκριτο έχουμε κάνει»

Είναι πράγματι ένα τρελό σας όνειρο που γίνεται πραγματικότητα;
Είναι ό,τι πιο αλογόκριτο έχουμε κάνει. Σε όλα τα προηγούμενα προγράμματα μας είχαμε να υπερασπιστούμε έναν δίσκο, επομένως το βάρος έπεφτε στο ότι έπρεπε να συστήσουμε στο κοινό μια καινούργια δουλειά. Φέτος, είναι η πρώτη φορά που σεβόμενοι το δικό μας ρεπερτόριο δίνουμε χώρο να αναπνεύσει και μια άλλη πλευρά μας. Νομίζω πως η λέξη κλειδί είναι το «ρεσιτάλ». Δεν αντιμετωπίζουμε το πρόγραμμα με τη δομή που έχουμε συνηθίσει να έχουν τόσα χρόνια τα νυχτερινά προγράμματα. Δεν έχει το λαϊκό μέρος εκεί που το περιμένεις, δεν υπάρχει το «έλα πάμε να τα σπάσουμε τώρα». Το κάθε τραγούδι το αντιμετωπίσαμε εντελώς αυτόνομα. Κι αυτό είναι σε άμεση συνάρτηση με το πώς είναι στημένες οι θέσεις στο μαγαζί. Θέλουμε «ακροατές» φέτος.

Ένα πείραμα, με λίγα λόγια.
Ακριβώς. Θέλαμε να πειραματιστούμε και με τους εαυτούς μας, με το κοινό αλλά και με αυτό που λέμε «νυχτερινή διασκέδαση στην Ελλάδα». Είναι σαν μια συναυλία «ευρωπαϊκής» αισθητικής. Αν ερχόταν, για παράδειγμα, ένας ξένος καλλιτέχνης και είχε τη δυνατότητα να παρουσιάσει ένα πρόγραμμα, όπως θα το παρουσίαζε στο Παρίσι ή στο Λονδίνο, τι θα ήταν αυτό; Θα είχε μια καθαρότητα στο ήχο και μια προσωπικότητα στις ενορχηστρώσεις. Δεν θα είχε την ασφάλεια που έχουν τα δικά μας προγράμματα στην Ελλάδα. Αυτά τα «πότε θα ανανεώσουμε το κέφι του κόσμου», «πότε θα γίνει παιχνίδι με το κοινό»…

Γεράσιμος Ευαγγελάτος

Γεράσιμος Ευαγγελάτος

Θα είναι, άρα, κάτι το οποίο μόνο θα παρακολουθούμε σαν θεατές, χωρίς να συμμετέχουμε πιο ενεργά;
Γιατί δεν μπορείς να παρακολουθείς κάτι και ταυτόχρονα να συμμετέχεις; Δεν μπορώ να καταλάβω πως κάποιοι το ξεχωρίζουν αυτό. Θεωρώ ότι με το κοινό μας έχουμε μια σχέση όπου η σκηνή με την πλατεία γίνεται πάντα ένα και αυτό δεν μπορεί να λείψει. Από την άλλη, μη φανταστείτε ότι θα δείτε κάτι τρομερά εσωτερικό και ήσυχο. Το Μπελ Ρεβ έχει ένταση, ρυθμό, φασαρία. Απλώς θέλουμε να μαγνητίσουμε το βλέμμα. Αυτός που θα έρθει να μην θέλει να κάνει τίποτα άλλο τριγύρω, να βλέπει μόνο αυτό που γίνεται στη σκηνή. Έχουμε συνηθίσει να ακούμε τα τραγούδια σαν σάουντρακ σε ωραίες βραδιές με την παρέα μας. Δεν έχουμε μάθει να τα ακούμε σαν μικρά έργα που έχουν αρχή, μέση και τέλος. Θα μπορούσα να σου πω ότι στο Μπελ Ρεβ θα δείτε 36 μονόπρακτα.

«Έχουμε συνηθίσει να ακούμε τα τραγούδια σαν σάουντρακ σε ωραίες βραδιές με την παρέα μας»

Κοιτάζω τόση ώρα τον φοίνικα που είναι πάνω στη σκηνή και αναρωτιέμαι τι ρόλο μπορεί να παίζει στην παράσταση.
Εντάσσεται κι αυτός μέσα στο γενικότερο concept του ονείρου. Όταν η Νατάσσα και ο Άγγελος Τριανταφύλλου, που σκηνοθετεί την παράσταση, ήταν μικροί, είχαν μοιραστεί ένα κοινό όνειρο που είχαν γύρω από έναν φοίνικα. Ήταν κάτι ανεξήγητο, τους έκανε όμως να αισθάνονται μια οικειότητα μεταξύ τους. Κάπως έτσι το κατοχυρώσαμε. Το όνειρο, άλλωστε, αυτό κάνει. Σε απελευθερώνει να δικαιολογήσεις τα πάντα.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η επιτυχία της ομάδας σας είναι το όπλο που μπορεί να κάνει πράξη κάθε τρελό σας όνειρο…
Κάθε χρόνο σκαρώνουμε ένα τρελό σχέδιο και λέμε «πάμε να το κάνουμε». Άλλες φορές μας βγαίνει, άλλες όχι. Είμαστε τρομερά τυχεροί γιατί τις περισσότερες φορές που δεν μας βγαίνει δεν απελπιζόμαστε, αλλά έχουμε και ανθρώπους που μας στηρίζουν να πάμε παρακάτω. Χρωστάμε πολλά στους ανθρώπους που μας ακούνε και μοιραζόμαστε μαζί τους τα όνειρά μας, αλλά και σε όσους είναι πάντα δίπλα μας για να τα κάνουν πράξη. Είναι τρομερό να νιώθεις αυτή τη στήριξη μέσα σε ένα κλίμα γενικής μιζέριας και γκρίνιας.

Έχω την αίσθηση ότι ανέκαθεν θέτατε τους όρους σας στο τι θέλετε να παρουσιάσετε.
Νομίζω πως αν είχαμε λίγο περισσότερο μυαλό, θα ήμασταν πιο «προσγειωμένοι» και θα είχαμε προλάβει να λογοκρίνουμε τον εαυτό μας πριν σκεφτούμε το οτιδήποτε! Παρόλα αυτά είμαστε κομμάτι μιας γενιάς που κυρίως θέλει να εκφραστεί και δευτερευόντως να γεμίσει τα τραπέζια ενός μαγαζιού. Πήγα τις προάλλες στη Μαρίζα Ρίζου και τρελάθηκα. Αυτό που κάνει φέτος είναι σε απόλυτη συνάρτηση με την έκφραση και ταυτόχρονα πάει ένα βήμα παρακάτω. Αυτό το «παρακάτω» θέλουμε κι εμείς. Αλλιώς δεν θα κάναμε το «Μπελ Ρεβ».

Κύριε Ευαγγελάτε, σας εύχομαι πάντα να κάνετε πράξη τα όνειρα σας.
Μακάρι όλοι να μπορούμε να κάνουμε πράξη τα όνειρά μας. Είναι το πιο απελευθερωτικό πράγμα στον κόσμο.
Νατάσσα Μποφίλιου - Μπελ Ρεβ

Info:

Nατάσσα Μποφίλιου: “Μπελ Ρεβ”, μία παράσταση των: Θέμη Καραμουρατίδη & Γεράσιμου Ευαγγελάτου | Από 25 Νοεμβρίου 2017 και κάθε Σάββατο στο Διογένης Studio