Μύθος, πολύσημη έννοια, δημιούργημα του λόγου αχρονολόγητο. Στους μύθους βρίσκονται άρρητες αλήθειες που άλλοτε ρίχνουν φως στο λαβύρινθο της ανθρώπινης σκέψης κι άλλοτε την εγκλωβίζουν. Συνήθως έχουν παραπάνω από μια εκδοχές, ερμηνείες και πολλαπλούς συμβολισμούς, εμφανείς ή αριστοτεχνικά κρυμμένους. Οι μύθοι δεν είναι προϊόντα της ορθής σκέψης, αλλά εκείνης που συνδέεται απευθείας με τα μύχια της ψυχής.

Η Μάρπησσα, ήταν η κόρη του ποτάμιου θεού Ευήνου κι εγγονή του Άρη. Όταν χόρευε στο ιερό της «Ορτυγίας Αρτέμιδος» στο όρος Χαλκίς της Αιτωλίας, την είδε ο Ίδας, μυθικός ήρωας της Μεσσηνίας, γιος του Αφαρέως και της Αρήνης, ξάδελφος των Διοσκούρων και των Λευκιππιδών, γνωστός για την τόλμη και τη δύναμη του από τον Όμηρο στην Ιλιάδα. Μαγνητισμένος από την ομορφιά και το μαγευτικό χορό της, την απήγαγε με ένα φτερωτό άρμα που του έδωσε ο Ποσειδώνας. Ξοπίσω του έτρεξε ο Εύηνος αλλά εκείνος ξέφυγε και έφτασε με την σαστισμένη κόρη στη Μεσσήνη.

Δεν πρόφτασε να την χαρεί γιατί ο Απόλλωνας την είχε ήδη ερωτευτεί και θυμωμένος θέλησε να την αρπάξει ή κατά μια άλλη παραλλαγή του μύθου την άρπαξε. Ακολούθησε σφοδρή μονομαχία μεταξύ του Ίδα και του Απόλλωνα που η φοβερή κλαγγή των όπλων τους προκάλεσε την παρέμβαση του Δία. Εκείνος για να δώσει ένα τέλος χωρίς θάνατο, βάζει τη Μάρπησσα να επιλέξει. Την απολλώνια ομορφιά και το αιώνιο φως ή τον θνητό ατρόμητο και δυνατό Ίδα. Κι εκείνη επιλέγει τον Ίδα, από το φόβο των γηρατειών και τη βέβαιη εγκατάλειψη του Απόλλωνα για κάποιαν νεότερη της…

Η ανασφάλεια του βίου, η αγωνία της επιβίωσης, ο φόβος της εγκατάλειψης, το εφήμερο του έρωτα και της ομορφιάς, η ηδονή του επιθυμητού αλλά ανέφικτου, θα κυριαρχούν πάντοτε στις αποφάσεις των ανθρώπων. Και θα είναι αυτές οι αποφάσεις που τοποθετούν διαχρονικά την ευτυχία στη σφαίρα του ονείρου και της ουτοπίας…

Κεντρική φωτογραφία άρθρου: Αττικός ερυθρόμορφος ψυκτήρας, περίπου 480 π.Χ. που απεικονίζει τον Δία να χωρίζει τη Μάρπησσα και τον Ίδα από τον Απόλλωνα. Staatliche_Antikensammlungen, 2417.