Οι ανερχόμενες δυνάμεις του χορού εμφανίζονται στο 4o Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων, στις 1 και 2 Απριλίου, σε ένα διάλογο με την τέχνη που υπηρετούν και την κοινωνία. Μέσα από την προβληματική που αναπτύσσουν στα έργα τους δημιουργούν μια γέφυρα διαλόγου με προηγούμενους και επόμενους διαμορφώνοντας ένα χάρτη εξελίξεων και αναμονών μέσα στις οποίες η ίδια η τέχνη εκδηλώνει την αδιάκοπη πορεία της.

Πόσο απέχει ο κίνδυνος από την ευτυχία και γιατί στεκόμαστε εμπόδιο στους ίδιους μας τους εαυτούς; αναρωτιούνται οι Ερμίρα Γκόρο και ο Hannes Langolf στην πρώτη τους επί σκηνής συνάντηση. Τα ερωτήματά τους, πάντα επίκαιρα αν και αναπάντητα, ζητούν απαντήσεις μέσα από τη χορογραφική τους δημιουργία, αλλά και μέσα από τα σώματα των χορευτών, τα οποία θα επιχειρήσουν να εκφράσουν τον ποιητικό τους στοχασμό. Η χορογραφία τους, πυκνή σε συμβολισμούς επιχειρεί να συνθέσει το πορτρέτο ενός ανθρώπου διχασμένου ανάμεσα στο εικονικό και το πραγματικό, ο οποίος αποξενώνεται σταδιακά από κάθε διάσταση της προσωπικής και κοινωνικής ζωής.

Dandelion

Dandelion

«Το έργο μας Dandelion είναι επινοημένο από τις ιστορίες μας και τις ιστορίες των χορευτών μας», λένε οι δημιουργοί Ερμίρα Γκόρο και Hannes Langolf . «Υπήρχε το κοινό αίσθημα πως ζούμε σε ένα κόσμο μέσα στον οποίο ο χρόνος που διαθέτουμε και η υπομονή για τις ανθρώπινες σχέσεις και την καλλιέργεια της προσωπικής ευαισθησίας μετατρέπεται σε μια πολύτιμη αξία. Με τους χορευτές μας συζητήσαμε πολύ για το πώς μια ειλικρινής σχέση με τους ανθρώπους γύρω μας μπορεί να μας πάει πέρα από τις δικές μας ανασφάλειες, πέρα από τα δικά μας εμπόδια, ακόμα και η απόπειρα να το επιχειρήσουμε, να μας κάνει πιο θαρραλέους. Ακόμα και για να μπορέσουμε να δούμε μια πληρέστερη εκδοχή του εαυτού μας, κάνοντας και τη ζωή μας λίγο πιο λαμπρή. Κάναμε μια δουλειά για να βουτήξουμε μέσα στα εμπόδια και τις αναστολές του εσωτερικού μας κόσμου, για να μπορέσουμε να βρούμε ένα τρόπο και να αποκαλύψουμε τη χαρά που υπάρχει πέρα από τα δικά μας όρια ή και ίσως πιο απλά να γιορτάσουμε ακόμα και την πιο απλή μας προσπάθεια, όταν τολμάμε και αναζητάμε ανθρώπους γύρω μας για να συνδεθούμε μαζί τους».

162 dance meetings

162 dance meetings

162 dance meetings, σημαίνει 1 χορογράφος, 81 σώματα και 162 χορευτικές συναντήσεις. Ή αλλιώς πρόκειται για μια αφήγηση της χορογράφου Άριας Μπουμπάκη για όσα μεσολάβησαν για τη δημιουργία του κινητικού της σόλο, μιας περφόρμανς που θα παρουσιάσει στην οδό Βρύγου 10, στο Νέο Κόσμο. «Αφορμή για την παράσταση», λέει η Άρια Μπουμπάκη, «ήταν η παρατήρηση πως οι άνθρωποι γύρω μου συνδέονται με τον χορό περισσότερο βιώνοντάς τον, δηλαδή χορεύοντας, παρά παρακολουθώντας τον σαν παραστατική τέχνη. Επίσης, το γεγονός πως με την επιστροφή μου στην Ελλάδα γεννήθηκε και η επιθυμία μου να γνωρίσω καλύτερα την παρούσα σωματική κατάσταση των ανθρώπων γύρω μας. Νομίζω ότι ο σύγχρονος χορός είναι ένα καλό εργαλείο να συνδεθούμε ξανά με τη δύναμη της γης και του ανθρώπου. Βλέπω πως σε πολλούς φαντάζει δύσκολος, μη οικείος, αλλά μέσα από το 162dm είδα να γεννιέται κάπως μαγικά μια εμπιστοσύνη προς το σώμα που τροφοδοτεί το πνεύμα με τόλμη να κάνει ένα βήμα πιο κοντά στις ειλικρινείς επιθυμίες μας. Συναντώντας 81 διαφορετικούς ανθρώπους και δημιουργώντας ένα έργο μέσω των ίδιων των σωμάτων τους, η σύνδεση προκύπτει φυσικά, γίνεται ορατή. Στόχος του πρότζεκτ ήταν οι άνθρωποι με τους οποίους συναντήθηκα χορευτικά να παρακολουθήσουν τη δημιουργία ενός έργου από την αρχή της δημιουργικής του πορείας μέχρι το τέλος. Να ζήσουν μια ολοκληρωμένη εμπειρία. Να αρχίσουν δηλαδή να παρακολουθούν μια χορευτική παράσταση με πολλά –  πολλά μάτια: εκείνα του θεατή, του δημιουργού, του περφόρμερ, του σκηνογράφου, του θεάτρου, του πατώματος, της κουρτίνας…».

Ανθεμόεσσα

Ανθεμόεσσα

Η πρώτη χορογραφική απόπειρα της Ειρήνης Παπανικολάου, γυρίζει πολύ πίσω, στη μυθολογία και στο μύθο των Σειρήνων. Η αλληγορική της προσέγγιση δημιουργεί ένα έργο για την εμπειρία της εσωτερίκευσης του ταξιδιού, τη χαμένη πατρίδα που βρίσκεται εντός μας. Τα τέσσερα πρόσωπα του έργου της, βρίσκονται μετέωρα, εν μέσω ενός αχαρτογράφητου τοπίου, χωρίς προορισμό. Η δημιουργία του έργου της «Ανθεμόεσσα», ξεκίνησε από το ενδιαφέρον να αφηγηθεί ξανά το μύθο υπό ένα σύγχρονο πρίσμα. «Στην παράσταση επικεντρώνομαι περισσότερο στις έννοιες του “ταξιδιού”, του “προορισμού”, του “νόστου” και της “χαμένης πατρίδας”, με πρωταγωνιστή τον άνθρωπο που ζει και κινείται σε αυτή την πόλη», λέει η Ειρήνη Παπανικολάου. «Πρόκειται για τον άνθρωπο που διαγράφει καθημερινά ταξίδια στην πόλη και στο γραφείο υπό το βάρος ενός συνεχούς προορισμού-στόχου και η συντριπτική επαφή με τις Σειρήνες μπορεί ίσως να τον οδηγήσει σε επαναπροσδιορισμό των στόχων και αναγνώριση των πραγμάτων που έχουν πραγματική ουσία. Ήθελα ακόμα, να έχω και εγώ φωνή, καθώς ο σύγχρονος χορός στην Ελλάδα, παρά τις ζοφερές συνθήκες που επικρατούν γενικότερα, βρίσκεται σε άνθιση και οι νέες ομάδες που παράγουν ιδιαίτερα αξιόλογο έργο είναι πολλές και με πολύ ταλαντούχους χορευτές. Παρόλο που τα περισσότερα επιτυγχάνονται μόνο από την αγάπη και την αφοσίωσή μας σε αυτή την τέχνη. Όλοι μας θέλουμε να συνδεθούμε με ένα μεγαλύτερο κοινό, έχοντας τα αυτιά και τα μάτια ανοιχτά σε αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και να συνδεθούμε μαζί του μέσω των κοινών θεμάτων που μας απασχολούν».

Umbilicus

Umbilicus

Η χορεύτρια και χορογράφος Ηρώ Αποστολέλλη, αποκαλεί το έργο της Umbilicus. Ο «Ομφαλός» που παρουσιάζει είναι όπως λέει μια χορογραφία της σκέψης, ένα έργο αποτελούμενο από τρία αυτοτελή μέρη, βασισμένα στην ίδια ιδέα σύνθεσης –την τεχνική Paradiddle– η οποία χρησιμοποιείται από τη μουσική για την ερμηνεία, τη σύνθεση και τον αυτοσχεδιασμό. «Εκείνο που με παρακίνησε να ασχοληθώ με τη χορογραφία του Umbilicus ήταν η μουσική του Τζον Ανταμς, ‘Son of Chamber Symphony’. Δομικό στοιχείο της παράστασης είναι η επανάληψη, μέσω της οποία καθορίζεται η αίσθηση της κίνησης και τελικά διαμορφώνεται η σκέψη. Το μοτίβο που δημιουργείται εξουσιάζει τη κίνηση καθώς επίσης ορίζει και τη διαφορετικότητα ή το συγχρονισμό μεταξύ των χορευτριών. Η μουσική του Adams που συνοδεύει το έργο μέσα στην εξέλιξη της χορογραφίας, αναδεικνύεται σταδιακά, το σώμα ερμηνεύει και ερμηνεύεται μέσα από την κίνηση–, με απώτερο στόχο ο θεατής από παθητικός δέκτης να γίνει ενεργός παρατηρητής μιας διαδικασίας που εμπλέκει τόσο την κιναισθητική εμπειρία όσο και τον στοχασμό. Οι κινήσεις είναι γεωμετρικές, επαναληπτικές, εστιάζουν στην καθετότητα, το σώμα της κάθε χορεύτριας λειτουργεί ως μετρονόμος που συντονίζεται ή αποκλίνει από τα υπόλοιπα, γράφοντας μια νέα παρτιτούρα στην οποία διακρίνει κανείς την εκτελεστική ακρίβεια, αλλά και την ενσώματη παρουσία που, εκούσια ή ακούσια, προτείνει μια άλλη ανάγνωση της μουσικής».

Info:

4o Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων | 1 & 2 Απριλίου 2017 | Εντός & εκτός Στέγης