Η εικαστικός Τζίλιαν Γουέρινγκ γεννήθηκε το 1963 στο Μπέρμιγχαμ και ανήκει στη γενιά των YBA (Young British Artists) της γενιάς που καθόρισε την τέχνη στη Βρετανική σκηνή από τη δεκαετία του ’90 μέχρι σήμερα. Ανάμεσα στους απόφοιτους του Goldsmiths College εκείνης της τριετίας 1987-1990, εκτός από την Γουέρινγκ, συναντάμε τον Ντάμιεν Χιρστ, τη Σάρα Λούκας, τον Ίαν Ντέβενπορτ, τον Στιβ Παρκ, αλλά και τον Μάικλ Λάντι, ο οποίος εκθέτει αυτή την εποχή στη Διπλάρειο Σχολή και είναι ο σύντροφος της Γουέρινγκ.

Τζίλιαν Γουέρινγκ

Τζίλιαν Γουέρινγκ

Η Τζίλιαν Γουέρινγκ, μαζί με άλλες τρεις γυναίκες, ήταν υποψήφια και η νικήτρια του μεγαλύτερου βραβείου Τεχνών στη Μ. Βρετανία, του Βραβείου Τέρνερ. Η γυναίκα πρωταγωνιστεί στα έργα της, στη γενέτειρά της στο Μπέρμιγχαμ, έξω από τη βιβλιοθήκη της πόλης το 2010 φιλοτέχνησε δυο μονογονεϊκές οικογένειες, δυο γυναίκες και τα παιδιά τους, δίπλα σε πρωτοπόρους της βιομηχανικής επανάστασης και το άγαλμα της Βασίλισσας Βικτώριας.

Το έργο της είχε τίτλο «μια πραγματική οικογένεια του Μπέρμιγχαμ», ενώ το Μάρτιο του 2017, η Γουέρινγκ παρουσίασε την έκθεσή της στη National Portrait Gallery με αναφορές στην Κλοντ Καχούν, μια καλλιτέχνιδα που διέλυσε τα κλισέ γύρω από την ιδέα της ταυτότητας και με τίτλο της έκθεσης «Όταν η Τζίλιαν Γουάρινγκ συνάντησε την Κλοντ Καχούν πίσω από μια μάσκα».

«Μια πραγματική οικογένεια του Μπέρμιγχαμ», έργο της Γκίλιαν Γουέρινγκ

«Μια πραγματική οικογένεια του Μπέρμιγχαμ», έργο της Τζίλιαν Γουέρινγκ

Στην Τζίλιαν Γουέρινγκ ανατέθηκε να φιλοτεχνήσει το άγαλμα της διάσημης σουφραζέτας Μίλισεντ Φόσετ στην πλατεία του Κοινοβουλίου, στο Λονδίνο, ανάμεσα στα αγάλματα των Αβραάμ Λίνκολν, Ουίστον Τσώρτσιλ, Νέλσον Μαντέλα, Μαχάτμα Γκάντι, σε έντεκα συνολικά προσωπικότητες της παγκόσμιας πολιτικής σκηνής. Η Μίλισεντ Φόσετ είναι η πρώτη γυναίκα που θα πάρει τη θέση της στην ιστορική πλατεία της Βρετανικής πρωτεύουσας, ως σύμβολο των αγώνων για το δικαίωμα ψήφου των γυναικών.

Το άγαλμα του Τσόρτσιλ στην Parliament Square

Το άγαλμα του Τσώρτσιλ στην Parliament Square

Το όνομα και η δράση της Μίλισεντ Φόσετ εξακολουθεί μέχρι σήμερα να εμπνέει τις γυναίκες παγκοσμίως, στο να διεκδικήσουν ίσα δικαιώματα με τους άντρες και αποτελεί το παράδειγμα στους αγώνες κατά των διακρίσεων. Ο αγώνας της Μίλισεντ Φόσετ άλλαξε τους νόμους όχι μόνο στη Βρετανία, αλλά και στη συνέχεια σε ολόκληρο τον κόσμο και ενίσχυσε τις πρωτοβουλίες των γυναικών να παίρνουν μέρος στα κοινά.

Με πατέρα έναν εύπορο επιχειρηματία και πολιτικό, η Μίλισεντ ήταν ένα από τα δέκα παιδιά της οικογένειας Γκάρετ. Η αδερφή της Ελίζαμπεθ ήταν η πρώτη γιατρός της Βρετανίας και το παράδειγμά της ενέπνευσε την Μίλισεντ, η οποία άρχισε να αγωνίζεται για το δικαίωμα ψήφου των γυναικών από τα 19 της χρόνια. Παντρεύτηκε τον καθηγητή οικονομικών του Κέμπριτζ, Χένρι Φόσετ, ο οποίος σε όλη τη διάρκεια της ζωής του αγωνίστηκε δίπλα της σε κάθε αγώνα που έδινε.

Μίλισεντ Φόσετ

Μίλισεντ Φόσετ

Μίλισεντ Φόσετ

Η Μίλισεντ Φόσετ διαδραμάτισε βασικό ρόλο στην οργάνωση «London National Societies for Women’s Suffrage», της οποίας έγινε πρόεδρος το 1890, ενώ εκτός από το δικαίωμα ψήφου των γυναικών, αγωνίστηκε για τη θέση τους στα πανεπιστήμια της χώρας, όπου οι γυναίκες δεν ήταν δεκτές και εναντιώθηκε στους παιδικούς γάμους που ήταν πολύ συνηθισμένοι στην Ινδία, που ήταν τότε αποικία της Βρετανίας.

Η Φόσετ ήταν μια σουφραζέτα της εποχής της, από αυτές που αναστάτωναν τη ζωή του Λονδίνου με διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες ακραίες ακόμα και σήμερα, όπως να αλυσοδένονται στις γέφυρες του Λονδίνου, να βάζουν φωτιά σε γραμματοκιβώτια, ενώ συχνά κατέβαιναν σε απεργίες πείνας. Η Φόσετ απομακρύνθηκε από τις σουφραζέτες καθώς δεν ενέκρινε τις ακραίες πρακτικές τους αλλά τιμητικά ήταν παρούσα το 1928 στη Βουλή για να παρακολουθήσει την ψηφοφορία με την οποία οι γυναίκες απέκτησαν πλήρες δικαίωμα ψήφου. Πέθανε έναν χρόνο αργότερα, το 1929.

Το άγαλμα, που είναι και το πρώτο που θα φιλοτεχνήσει γυναίκα καλλιτέχνις στην πλατεία του Κοινοβουλίου, θα τοποθετηθεί το 2018, με τις «ευλογίες» τόσο της πρωθυπουργού της Βρετανίας Τερέζα Μέι, όσο και του δημάρχου του Λονδίνου, Σαντίκ Καν.


Kεντρική φωτογραφία άρθρου: ©PA Archive/PA Images