“Boom For Real: The Late Teenage Years of Jean-Michel Basquiat” είναι ο τίτλος της νέα ταινίας για έναν καλλιτέχνη που εξακολουθεί να επηρεάζει τριάντα χρόνια μετά το θάνατό του τη σύγχρονη τέχνη. Η ταινία ακολουθεί τον Μπασκιά στα ύστερα εφηβικά του χρόνια τη δεκαετία του ’70 και καταγράφει τον τρόπο με τον οποίο η Νέα Υόρκη, οι καιροί, οι άνθρωποι και τα κινήματα που τον περιβάλλουν, σχημάτισαν την καλλιτεχνική του ταυτότητα.

Σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ που προβάλλεται αυτές τις μέρες στις αμερικάνικες αίθουσες, η Σάρα Ντράιβερ, σύντροφος του Τζιμ Τζάρμους και μια από τις πιο αξιόλογες παρουσίες της ανεξάρτητης καλλιτεχνικής σκηνής της Νέας Υόρκης. Η 62χρονη σήμερα Ντράιβερ, μέλος και εκείνη της ίδιας σκηνής τέχνης της Νέας Υόρκης, συνεργάστηκε για το ντοκιμαντέρ με καλλιτέχνες που εμφανίστηκαν εκείνη την εποχή όπως οι: Jim Jarmusch, James Nares, Fab Five Freddy, Glenn O’Brien, Kenny Scharf, Lee Quinones, Patricia Field, Luc Sante και πολλούς άλλους.

Οι ανέκδοτες μέχρι σήμερα ιστορίες που αφηγούνται στο ντοκιμαντέρ, μαζί με αποσπάσματα από ταινίες, μουσικές και εικόνες, ανασυνθέτουν μια ολόκληρη εποχή σχεδιάζοντας το πορτραίτο του νεαρού Μπασκιά στην Αμερική του Ρέιγκαν και της προ-Aids εποχής, στην εποχή της έκρηξης των κινημάτων της τέχνης, όταν το ρήμα και η φιλοδοξία είχαν μια πολύ διαφορετική ερμηνεία, μέχρι να αλλάξουν τα πάντα στις αρχές της δεκαετίας του ’80.

Ο Ζαν Μισέλ Μπασκιά, ο οποίος αν και έφυγε από τη ζωή μόλις στα 27 του το 1988, πρόλαβε να αφήσει πίσω του σπουδαίο έργο, είχε ζήσει για μήνες στο σπίτι της Αλέξις Άντλερ μεταξύ του 1979 και του 1980. Η φίλη του Μπασκιά ήταν η αιτία που γυρίστηκε η ταινία, καθώς ένα βασικό υλικό της ταινίας ήταν αυτά που βρήκε στο αρχείο της, μεταξύ των οποίων ένα δικό του τετράδιο, ένα κουτί γεμάτο φορέματά της ζωγραφισμένα από τον ίδιο, αλλά και φωτογραφίες του που είχε τραβήξει εκείνη. Η ιστορία αφηγείται όχι τον δρόμο του Μπασκιά προς τη φήμη και τη δόξα και τον τραγικό του θάνατο αλλά την ανακάλυψη του ίδιου του εαυτού ως καλλιτέχνη. Άλλωστε η περίοδος που χαρτογραφείται είναι ακριβώς αυτή πριν γίνει διάσημος.

Παρόλα όσα πιστεύουμε για τη Νέα Υόρκη, η Σάρα Ντράιβερ λέει πως «Η Νέα Υόρκη ήταν μια πόλη όπου κανείς δεν ήθελε να μείνει τότε. Εμείς είχαμε μια κοινότητα καλλιτεχνών, οργανικά δεμένη, εν μέρει εξαιτίας και του κινδύνου που υπήρχε. Η πόλη έμοιαζε σαν μια παιδική χαρά χωρίς κανόνες, όπου ακόμη και οι αστυνομικοί ένιωθαν φόβο. Έπειτα, υπήρχαν και τα ναρκωτικά. Στις αρχές του ’80 αρχίσαμε να χάνουμε φίλους από τα ναρκωτικά που μέχρι τότε ανάμεσα στους καλλιτέχνες ήταν απενοχοποιημένα. Αυτή η κοινότητα καλλιτεχνών ήταν μικρή, όλοι γνωριζόμασταν. Τον θυμάμαι πολύ καθαρά τον Ζαν Μισέλ, τον συναντούσα συνεχώς στους δρόμους, πάντα έκανε περίεργα πράγματα με τα μαλλιά του, με τα ρούχα του, ξεχώριζε. Θυμάμαι όταν γυρίζαμε μαζί με τον Τζιμ Τζάρμους το φιλμ «Διακοπές διαρκείας», ο Ζαν Μισέλ ήταν εκεί. Συχνά κοιμόταν στο πάτωμα κι έπρεπε να τον ξυπνήσουμε για να συνεχίσουμε το γύρισμα».

Η Σάρα Ντράιβερ δεν παραλείπει να μιλήσει για την επαφή των τεχνών εκείνη την εποχή, καθώς η μια όπως λέει «γονιμοποιούσε την άλλη». «Όλοι μας προσπαθούσαμε να πρωτοπορήσουμε, όλοι μας προσπαθούσαμε να γίνουμε ποιητές και είχαμε μεταξύ μας μία τρομερή αίσθηση συλλογικότητας και αλληλεγγύης».

Η Ντράιβερ απεικονίζει τον Μπασκιά κάπως σαν… φάντασμα. Ο Μπασκιά δεν ήταν το επίκεντρο εκείνης της εποχής και η σκηνοθέτης κάνει ένα πορτραίτο του με απόλυτο σεβασμό στην προσωπικότητά του. «Θέλω να αναπαραστήσω και μια εποχή μεσ’ από αυτόν. Θα το έλεγα και στους νεώτερους καλλιτέχνες: Αφήστε τα κινητά και τα σόσιαλ μίντια στην άκρη και βγείτε έξω, γνωριστείτε μεταξύ σας, συγκροτήστε κοινότητες, αναπτύξτε σχέσεις, κάντε εκθέσεις, αναζητήστε φεστιβάλ για να παρουσιάσετε το έργο σας. Μόνο έτσι υπάρχει ελπίδα»