Τον έχουμε απολαύσει στο θέατρο, στην τηλεόραση, σε σόου, σε συναυλίες. Φέτος, με τη σταθερή συμμετοχή του, απογείωσε την Ταράτσα του Φοίβου. Μια φίλη τον αποκαλεί «το καλύτερο αντικαταθλιπτικό που υπάρχει». Τώρα ξεκινά τη «βουκολοτραγωδία» με τίτλο Το έπος… της Μαλάμως στο θέατρο Λαμπέτη. Καθαρή ματιά και χαμόγελο, πηγαίο, εκρηκτικό χιούμορ και σπιρτάδα, υπόπτως  ισορροπημένος και φωτεινός! … Φίλες και φίλοι, ο Θανάσης Αλευράς στο ελculture!

Θα σε πάω αρκετά πίσω, στα Γιάννενα και στην ηρωική σου έξοδο!

Αγαπημένα Γιάννενα! Εκεί γεννήθηκα, μεγάλωσα, τελείωσα το σχολείο και στα 18 έφυγα εν μια νυκτί. Ήταν βέβαια προδιαγεγραμμένο, ένα σχέδιο από το γυμνάσιο όπου δεν άφηνα περιθώριο αποτυχίας! Επιβαλλόταν να φύγω, δεν γινόταν αλλιώς. Δεν ήταν η ιδιοσυγκρασία μου για τόσο μικρή πόλη. Πανέμορφη, μου λείπει, την επισκέπτομαι συχνά, αλλά αυτά που ήθελα να κάνω κι ο τρόπος που ήθελα να ζήσω … δεν θα μπορούσα εκεί. Αυτό που με ανάγκαζε να φύγω ήταν το θέατρο, που εκεί θα το έκανα πολύ ερασιτεχνικά.

Το είχες αποφασίσει νωρίς για το θέατρο;

Ε, ναι! Προετοιμαζόμουν για πανελλήνιες και ήμουν σε θεατρικές ομάδες, μπήκε το μικρόβιο. Ένα σωρό λεφτά για πανελλήνιες και κάτω απ’ τα βιβλία ο Ταρτούφος και ο Οιδίποδας! Ήξερα τι θέλω να κάνω και περίμενα να τελειώσει το μαρτύριο του σχολείου, ετοιμάστηκα μόνος μου στην ταράτσα, διάβαζα τα κείμενα μόνος μου, με αυτή την ωραία και νεανική άγνοια κινδύνου, για να δώσω εξετάσεις στο Εθνικό και στο Τέχνης. Στο Τέχνης που πέρασα, ξεκινά άλλος κύκλος, αποκαλύφθηκε ένα άλλο καινούριο σύμπαν, με καθηγητές τα παιδιά του Κουν και τον άγνωστο κόσμο του θεάτρου, της ποίησης, του Χατζιδάκι ή του Τσαρούχη. Αυτό με φτάνει στα 39 μου σήμερα.

Στην Ταράτσα του Φοίβου το καλοκαίρι έκανες κι ένα ρόλο με ηπειρώτικη προφορά που έχει ομοιότητες με την ιστορία που διηγείσαι τώρα. Είναι δικό σου;

Όχι, είναι της Ελένης Γκασούκα, από την παράσταση «Ήρωες» και μιλά για την ιδιαιτερότητα ενός παιδιού που ζει στην επαρχία. Με την Ελένη έχουμε ταιριάξει πάρα πολύ. Το τροφοδότησα με τοπικά στοιχεία και ιδέες κι ο Φοίβος Δεληβοριάς, που το είχε δει, το ζήτησε για την Ταράτσα. Πολλοί νομίζουν ότι είναι δικό μου. Δεν έχω ζήσει την ιστορία του, αλλά θα μπορούσα. Ξέρω πώς είναι η επαρχία για ένα παιδί διαφορετικό. Όχι για τη σεξουαλικότητα, αλλά για τον τρόπο που σκέφτεσαι και που θες να ζήσεις. Ό,τι διαφέρει απ’ το κανονικό, δεν το δέχονται εύκολα οι άνθρωποι. Ξέρεις ν’ αναγνωρίζεις ό,τι σου μοιάζει, αλλιώς το φοβάσαι και θες και να το αλλάξεις στον άλλον! Δεν είναι εύκολη η επαρχία, δεν είναι εύκολη η Ελλάδα, γι’ ανθρώπους που δε μοιάζουν με τους πολλούς. Και μετά ξεκινά ο προσωπικός σου αγώνας για να μη σε τραβήξει κάτω αυτό. Γιατί έχει τρομερή δύναμη η μάζα και οι «κανονικοί άνθρωποι» σε τραβάνε και σε ρουφάνε. Θέλει κόπο ν’ αντισταθείς, μέχρι να φτιάξεις το δικό σου κύκλο, που πάντα τον βρίσκεις. Ξέρω πολλούς που δεν τα κατάφεραν, δεν τόλμησαν να φύγουν και μαράζωσαν. Από φόβο δεν κάνουμε πράγματα. Εγώ απλά δεν πρόλαβα να φοβηθώ!

Το ακούω αυτό που λες, αλλά δεν μπορεί, κάτι θα φοβάσαι κι εσύ!

Τα πάντα! Η διαφορά είναι ότι πέφτω πάνω στο φόβο και κοντράρομαι μαζί του. Κατά τ’ άλλα είμαι μια χαρά φοβισμένος για όλα: Αν αυτό που κάνω έχει αξία, αν μπορώ να το κάνω, αν είμαι άξιος… χίλιοι φόβοι! Είναι πολύ διαταρακτικό το επάγγελμα του θεάτρου. Εγώ το έκανα από βαθιά ανάγκη έκφρασης. Τώρα το αποκωδικοποιώ αυτό, τότε δεν είχα ιδέα. Η πρόφαση ενός ρόλου σού δίνει δύναμη να μιλήσεις, γιατί έχεις μια μάσκα και αισθάνεσαι ότι δε μιλάς εσύ.

«Δεν είναι εύκολο να δημιουργήσεις στον θεατή ανάταση ψυχής, ελπίδα, χαρά και να καθρεφτίσεις το πρόβλημα»

Με έχει βοηθήσει το θέατρο, να γνωρίσω εμένα καλύτερα, να επικοινωνήσω ιδέες και υψηλά νοήματα μέσα από τις παραστάσεις, να δουλέψω με ωραία κείμενα. Την κωμωδία που κάνω τα τελευταία χρόνια, την αντιμετωπίζουν σαν κάτι λιγότερο σοβαρό, λίγο υποβαθμισμένο. Δεν είναι καθόλου έτσι! Δεν είναι εύκολο να δημιουργήσεις στον θεατή ανάταση ψυχής, ελπίδα, χαρά και να καθρεφτίσεις το πρόβλημα. Μέσα από την κωμωδία σε ακούνε πιο εύκολα. Επειδή όλοι είμαστε πολύ θυμωμένοι και ταραγμένοι με όλα αυτά που μας συμβαίνουν, το να έρθει μια παράσταση να σου κουνήσει το δάχτυλο σε θυμώνει ακόμα περισσότερο. Απ’ την άλλη, προσέχω να έχει η παράσταση κάποια νοήματα που να επικοινωνώ, δεν έχω κι όρεξη κάθε μέρα να κάνω πλάκα! Μ’ αρέσει να δουλεύω με κείμενα τρισδιάστατα, δισυπόστατα, λίγο αποκρυφιστικά, με επίπεδα ανάγνωσης. Κι όσοι το καταλάβουν. Στους άλλους περνάει μαγικά η πρόθεσή μας.

Έχεις στο νου σου κλασικούς ρόλους που θα ήθελες να κάνεις;

Δεν είμαι από τους ηθοποιούς που έχω φανταστεί να κάνω τον τάδε ρόλο για να μπω σε ρεπερτόριο κλασικό. Με οδηγεί πολύ ο δρόμος μου σε νεοελληνικό έργο. Όσο βέβαια μεγαλώνω κι αρχίζουν να με απασχολούν οι μεγάλες ιδέες και οι μεγάλες σκέψεις, αρχίζω και βλέπω τα κλασικά κείμενα με άλλο μάτι. Αν δεν σε απασχολούν αυτά, πώς να μιλήσεις για τα σπουδαία έργα που μιλούν για σπουδαίες ιδέες; Θα μιλάς χωρίς να καταλαβαίνεις τίποτε, ούτε εσύ ούτε οι από κάτω, οι κακόμοιροι! Είναι σύμμαχος ο χρόνος στον ηθοποιό. Όσο μεγαλώνεις δεν φθείρεσαι, όπως οι αθλητές κι οι χορευτές. Τα βιώματά σου είναι η προίκα σου, μεστώνεις, κι αν φροντίζεις τον εαυτό σου, μπορείς να παίζεις μέχρι το τέλος της ζωής σου.

Αυτό το έχεις φανταστεί; Το «μέχρι το τέλος της ζωής σου»;

Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι θέλω να κάνω θέατρο μέχρι το τέλος της ζωής μου. Είναι σκληρό. Η καθημερινότητα κι οι απαιτήσεις του σου στερούν πολλά απ’ τη ζωή. Δεν μπορείς να λείψεις ούτε μια μέρα. Οι μισοί ηθοποιοί είμαστε στομαχικοί, με παλινδρομήσεις, νεύρα, δουλεύουμε σε ανθυγιεινά περιβάλλοντα, υπόγεια, με κλεισούρα και σκοτάδια, καίγεται το μυαλό μας για ένα ‘και’. Η ακρίβεια του θεάτρου είναι διαταρακτική, δεν ξέρω πώς αλλιώς να το πω: Τα ίδια λόγια, το ίδιο πράγμα, την ίδια ώρα, κάθε μέρα! Εύχομαι να μπορώ να το κάνω όχι από ανάγκη και όχι σαν δουλειά. Γι’ αυτό κάνω κι άλλα πράγματα και παίρνω τον αέρα μου, όπως με τη μουσική, όπου αυτοσχεδιάζεις με πιο ελεύθερη φόρμα. Γενικά μ’ αρέσει να εξελίσσω αυτά που ξέρω και να μαθαίνω κι άλλα. Κάνω φωνητική, γυμνάζομαι, τρέχω, κάνω ακροβατικά, κλακέτες, Αγγλικά, πατίνια, δεν ησυχάζω! Αν ήμουν αθλητής, θα ήμουν δεκαθλητής, τέτοια ενέργεια έχω.

«Όσο μπαίνω στο φως, τόσο με τραβάει κάτω και βρίσκω κι άλλο σκοτάδι»

Ενώ λες ότι δεν είσαι πολύ της τηλεόρασης, αυτή είναι που σε έκανε ευρύτατα γνωστό, κυρίως μέσα από το “Your face sounds familiar”.

Έλα ντε, τι καλά που το έκανα τότε και δεν το φοβήθηκα! Είχα κάποιες συμμετοχές σε σίριαλ, αλλά δεν την ξέρω την τηλεόραση, δεν εκπαιδευόμαστε γι’ αυτήν. Πρώτη φορά στην κάμερα ήθελα ν’ ανοίξει η γη να με καταπιεί. Μαθαίνεις από την εμπειρία, ό,τι καταλάβεις κι ό,τι σου πουν. Κάποια στιγμή με καλούν για ένα σόου με μιμήσεις και μεταμορφώσεις. Κάτι μέσα μου, μου λέει να το κάνω. Ο φόβος μου μου λέει όχι. Έχω αρνηθεί 3 φορές ως τότε. Να είναι καλά τα παιδιά της παραγωγής κι ο Γιάννης ο Λάτσιος που με πίεσαν με ωραίο τρόπο να νιώσω ασφαλής. Ταίριαζε στην ιδιοσυγκρασία και την ψυχοσύνθεσή μου. Όχι γιατί κάνω καλές μιμήσεις, δεν το γνώριζα εγώ αυτό! Μιμούμαι μάνα, θειά, καθηγητές κλπ, δεν κάθομαι όμως ποτέ να κάνω μεταμορφώσεις στον καθρέφτη. Ήταν 12 live, μικρές παραστάσεις ουσιαστικά και σκέφτηκα «Τι θα κάνω θεέ μου;»! Το αντιμετώπισα λοιπόν ως υποκριτική, θεατρικά, και βρήκα και χαραμάδες να βάλω την τρέλα και το χιούμορ μου. Ήταν διασκεδαστικό!

Μιλάς πολύ για χαρά και φως. Δεν μπορεί, θα έχεις και μια σκοτεινή πλευρά.

Μία μόνο; Είμαι του φωτός, θέσει και φύσει, θέλω να είναι όλα φωτεινά και με αγάπη, έτσι μ’ αρέσει να ζω. Αλλά σε μια διάσταση που είναι μόνο δισυπόστατη, δε γίνεται να μην υπάρχει και το σκοτάδι. Όσο μπαίνω στο φως, τόσο με τραβάει κάτω και βρίσκω κι άλλο σκοτάδι. Απλώς πια δεν χάνομαι μέσα σ’ αυτό. Μπορώ να πω ότι δε μου αρέσει κι ότι εγώ αποφασίζω πού θα ζήσω. Αυτή η συνείδηση λείπει από πολύ κόσμο. Δεν τα ‘χω καταφέρει, αλλά βρίσκομαι σ’ αυτό το δρόμο, που είναι φιλοσοφία ζωής. Πολύ σκοτάδι λοιπόν, πολλά χρόνια, μπαλατζαρίσματα και τι έχει να γίνει ακόμα! Αλλά… το θέμα είναι πού θες να πας. Δεν το φοβάμαι λοιπόν το σκοτάδι!

Τι είναι για σένα ευτυχία, χαρά;

Αν εξαιρέσεις τα δυο τρία πράγματα, για να νιώθω ασφαλής, δηλαδή να βγάζω τα έξοδα μου για να έχω ένα σπίτι να μένω, να τρώω και να έχω παπούτσια, το ζητούμενό μου είναι να μη γίνεται όλη αυτή η φασαρία στο κεφάλι, με σκέψεις, υποθέσεις, σενάρια, φόβους αποτυχίας. Αυτό που θέλει δηλαδή να πετύχει ο διαλογισμός, μια ησυχία και να απολαμβάνεις το παρόν. Αύριο μπορεί να μην είναι μια καλή μέρα, γιατί εγώ δεν θα το έχω επιτρέψει: Θα έχω τα νεύρα μου, που δεν θα τα καταφέρω, πού θα πάω, αρχίζει η γκρίνια και περνάει η μέρα και δεν είσαι παρών πουθενά.

Πιστεύεις σε κάτι;

Έξω από μένα; Στο θεό ας πούμε; Ναι, πιστεύω: Στη σοφία και τη νοημοσύνη του σύμπαντος. Ευτυχώς έρχεται και η κβαντική τώρα – να, αυτά τρελαίνομαι εγώ να συζητάω! Αυτή είναι η επανάσταση του αιώνα μας. Ξανα-ανακαλύπτουμε ότι όλα ξεκινούν απ’ τη σκέψη, που γίνεται αίσθημα, συναίσθημα, που γίνεται ενέργεια και δύναμη για να κάνεις πράγματα και να παράξεις έργο, πραγματικότητα. Αν κοιτάξεις την πραγματικότητά σου, έχεις το τέλειο καθρέφτισμα των προηγούμενων σκέψεών σου! Αν θες να δεις τι έχεις σκεφτεί στα χρόνια που πέρασαν, δες πώς ζεις. Το ευτυχές μ’ αυτό είναι ότι, αν δεν σου αρέσει, μπορείς ανά πάσα στιγμή να το αλλάξεις. Αλλά όχι απέξω – ν’ αλλάξεις καναπέ, σπίτι, σύντροφο ή δουλειά – αλλά ν’ αλλάξεις ποιότητα σκέψεων. Αυτό θέλει βουτιά, αυτογνωσία.

«Η Μαλάμω είναι μετα-Μποστική, έχει το σκωπτικό χιούμορ του Σουρή, γραμμένη σε 15σύλλαβο έμμετρο λόγο του Χαρλαύτη»

Ο καθένας ζει στον κόσμο που φτιάχνει, απλώς δεν το κάνει με συνειδητότητα, γι’ αυτό κατηγορεί, ότι φταίνε οι άλλοι. Όλα αυτά που σου λέω τα κάνω κι εγώ, έτσι; Απλά έχω πια λίγο τη διαύγεια να παρατηρώ απέξω τον εαυτό μου κάποιες στιγμές τη μέρα, και να λέω, όχι, εσύ είσαι το κέντρο! Εύχομαι να το κάνω μόνιμη κατάσταση μεγαλώνοντας, αλλά μην παραμεγαλώσω! Εδώ κοντεύουμε να κατοικήσουμε σ’ άλλον πλανήτη και χαλιόμαστε με μικροπράγματα, τα κάνουμε πολύ σημαντικά, σ’ ένα σύμπαν άπειρο!

Μίλησες πριν για κόσμο θυμωμένο, στη τσίτα. Τον βλέπεις και πιο συντηρητικό;

Αυτό που λες το ακούω συχνά, αλλά δεν είμαι σίγουρος. Λόγω της δουλειάς μου συναναστρέφομαι με νέους. Υπάρχουν και οι λοβοτομημένοι, αλλά στην ίδια γενιά συναντάς πολλούς που είναι πολύ μπροστά και δεν καταδέχονται καν να μιλήσουν για πράγματα δεδομένα πια, περί σεβασμού ή μοναδικότητας. Προχωρά η κοινωνία. Μ’ αρέσει που ψηφίστηκε το σύμφωνο συμβίωσης ή που διώκεσαι ποινικά για κακοποίηση ζώου. Θα ήθελα και λίγο η εκκλησία να ξεκοπεί απ’ το κράτος, αλλά νομίζω ότι δεν θα γίνει, γιατί η εκκλησία είναι το κράτος. Πώς λέγεται αυτός ο μητροπολίτης που μας έχει φάει τη ζωή; Δεν θέλω να εκπροσωπεί το λόγο του θεού. Τον έχω διαβάσει αυτόν το λόγο, μ’ αρέσει. Αυτός; Έχει καταλάβει κάτι από αγάπη; Εκπροσωπεί την εκκλησία; Θέλω να κάτσουν και να ξαναδιαβάσουν το λόγο του θεού, αυτό θέλω!

Γενικά πάντως δε μιλάς επί παντός επιστητού.

Αποφεύγω να μιλάω πολύ, γιατί όταν εκθέτω ένα κομμάτι της ψυχής μου, καταθέτω ενέργεια και με αποδυναμώνει. Δε θέλω να μιλάω για όλα τα πράγματα, ούτε τα ξέρω όλα. Κι ο τρόπος που προσπαθώ να ζω είναι να μην κρίνω. Σε ρωτούν την άποψή σου για ανθρώπους, γεγονότα κλπ, κι αυτό έρχεται κόντρα σ’ αυτό που θέλω να ζήσω, είναι τοξικό. Ενώ η σιωπή με αποτοξινώνει. Να γνωρίσει κάποιος πέντε πράγματα εκτός θεάτρου για μένα, αλλά γιατί να τα ξέρουν όλοι όλα – πώς κοιμάμαι, τι τρώω, τα παιδικά μου χρόνια; Αφού αν δει τη δουλειά μου, σίγουρα θα καταλάβει για μένα. Γιατί να μη μιλήσω για το έργο μου; Νιώθουμε συχνά ότι πρέπει να πούμε την αλήθεια. Και γιατί να την πω; Όπως κι ο καθένας, έχω μια ιστορία πίσω μου. Σ’ αυτούς τους ερεθισμένους καιρούς, όπου όλοι είναι στην τσίτα και δεν έχουν ψυχραιμία να σε ακούσουν, ανοίγεις το στόμα σου και δεν ξέρεις πού θα βρεθεί η κουβέντα σου!

Και αφήσαμε «Το έπος της Μαλάμως» για το τέλος… Το έργο του Νίκου Χαρλαύτη που ανεβαίνει στο θέατρο Λαμπέτη … με πρωταγωνιστή εσένα.

Η Μαλάμω λοιπόν είναι μετα-Μποστική, έχει το σκωπτικό χιούμορ του Σουρή, γραμμένη σε 15σύλλαβο έμμετρο λόγο του Χαρλαύτη. Ο ίδιος την αποκαλεί «βουκολοτραγωδία μετ’ ασμάτων και ποικίλων ξεσπασμάτων»! Είναι μια παρωδία βουκολικού δράματος, αστεία και παραβολική, γιατί η Μαλάμω είναι ιδέα, όχι πρόσωπο. Είναι η Ελλάδα, γι’ αυτό βγαίνει και με γαλανόλευκο φόρεμα. Είναι ένα πολυπόθητο κορίτσι στην πρώτη της τη νιότη, που όλοι θέλουν ν’ αρπάξουν ένα της κομμάτι, να τη βάλουν στο κρεβάτι τους. Όπως θελήσανε και για την Ελλάδα. Μόνο που η Μαλάμω είναι παρθένα και περιμένει τον ένα και μοναδικό που έχει αγαπήσει, σε αντίθεση με την Ελλάδα που νομίζει ότι είναι παρθένα, ενώ από πολλά χρόνια πριν την έχουν πάρει όλοι! Είναι μια σάτιρα στην ελληνική επαρχία, στο Φωσκολικό μελό, είναι ένα υπονομευτικό κείμενο. Δώδεκα άντρες παίζουν όλους τους ρόλους, γυναικείους κι αντρικούς. Ο δε Θέμης Καραμουρατίδης έγραψε την πρωτότυπη μουσική και χαίρομαι πολύ, γιατί έβγαλε ένα κομμάτι του πολύ αστείο. Οπότε κάπως ξεσπαθώνουμε όλοι εκεί μέσα και είναι η παιδική μας η χαρά! Ελπίζω να φτιάξαμε κάτι ωραίο και να μη χαιρόμαστε μόνοι μας, γιατί ο σκοπός είναι ν’ αρέσει και στον κόσμο!

Σ’ ευχαριστώ πολύ!

Κι εγώ! Τι λες, του τρελού θα βγει αυτή η συνέντευξη;

Info παράστασης:

Το έπος…της Μαλάμως | 20 Οκτωβρίου 2 Δεκεμβρίου | Θέατρο Λαμπέτη