Τον γνώρισα πριν μερικά χρόνια στo πλαίσιo μιας διοργάνωσης για τον Ψηφιακό Κόσμο. Ήταν τότε καλεσμένος να παρουσιάσει την εκδήλωση και τότε ήταν που διαπίστωσα πόσο δύσκολο θα είναι να βάλεις έναν τίτλο, μια ετικέτα και να προσδώσεις μια και μοναδική ιδιότητα σε έναν άνθρωπο που από τη φύση του είναι προικισμένος με πολλά ταλέντα. Δημιουργικό μυαλό, ανεξάντλητο χιούμορ, ευφυία και ταχύτητα στο λόγο.

Για περισσότερο από δυο δεκαετίες βρίσκεται πίσω από τις πιο επιτυχημένες διαφημιστικές καμπάνιες, τηλεοπτικές και οn line (“Τυχαίο; δε νομίζω!” του 11888 όπου και πρωταγωνιστούσε, τις καμπάνιες “Φταίει ο ΟΤΕ”, HOL Video Club, “Στη Μάνα σου το’πες” “Σώσε το σκιουράκι”, “Γιαούρτι Δωδώνη” και άλλες) – σήμερα έχει τη θέση του Creative Director στη διαφημιστική εταιρεία OgilvyOne Athens.

Θοδωρής Τσεκούρας

Θοδωρής Τσεκούρας

Έχει δημιουργήσει μια υπέροχη οικογένεια που λατρεύει και πρόσφατα έκανε το συγγραφικό του ντεμπούτο που εξελίχθηκε σε «θύελλα» συγγραφής με τρία παιδικά βιβλία: από τις εκδόσεις Key Books, το βιβλίο «Η γιαγιά μας η καλή έχει ζώαααργκ» και από τις εκδόσεις Petita Demas Ltd το βιβλίο «Τα μαλλιά του Όλιβερ» και το «Απίθανο βιβλίο των πιο αστείων υπερδυνάμεων», το οποίο και βρέθηκε ανάμεσα στου νικητές των βραβείων Public 2018.

Τον συνάντησα πριν από λίγο καιρό και μιλήσαμε για το νέο του εγχείρημα, για τα παιδικά βιβλία:

Τρία στη σειρά συγγραφικά έργα. Το υλικό είχε συγκεντρωθεί χρόνια στο μυαλό σου ή έγινε ξαφνικά μία έκρηξη super συγγραφικής δημιουργίας φέτος;

Ήταν η συγκυρία. Γράφω παιδικά από τότε που γεννήθηκε ο γιος μου και μάλιστα το ένα το είχα εικονογραφήσει μόνος μου και το είχα ανεβάσει στο internet (γιατί κανείς δεν ήθελε να το εικονογραφήσει). Παρότι συζητούσα διάφορες ιδέες εδώ και καιρό με φίλους εκδότες, φέτος κάτι έγινε και οι ιδέες που συζητούσαμε, αντί να μείνουν στα λόγια, δεν ξέρω πώς, έγιναν πραγματικότητα. Μέσα σε τρεις μήνες βρέθηκα να είμαι συγγραφέας τριών παιδικών βιβλίων. Αν συνεχίσω έτσι θα μπορώ να βγω σε σύνταξη σε 5 χρόνια. Αστειεύομαι. Ξέρω πως, ό,τι και να κάνω, δεν θα βγω ποτέ σε σύνταξη.

Πιστεύεις πραγματικά πως οι άνθρωποι έχουν υπερφυσικές δυνάμεις. Ποιες θα ξεχώριζες αν σου δινόταν η ευκαιρία να ανοίξεις το μαγικό κουτί και να αρπάξεις τρεις από αυτές;

Από μικρός ήθελα να είμαι αόρατος. Το όνειρό μου ήταν να γίνω αόρατος και να πάω να φιλήσω την κοπέλα που μου άρεσε στο δημοτικό χωρίς να με δει. Η ειρωνεία είναι ότι το πρόβλημα που είχα με αυτή την κοπέλα ήταν ότι για εκείνη ήμουν ήδη αόρατος. Οι δύο άλλες υπερδυνάμεις των ονείρων μου, δηλαδή οι υπερδυνάμεις που έβλεπα στον ύπνο μου ότι έχω, ήταν ότι πετάω, συγκεκριμένα γονατιστός (δεν ξέρω γιατί, μάλλον είναι πιο βολικό) και η άλλη ότι έχω τηλεκινητικές δυνάμεις. Ειδικά για τη δεύτερη, βίωνα βαθύτατο cognitive dissonance στα όνειρά μου γιατί ως σκεπτικιστής ξέρω ότι δεν υπάρχει τηλεκινησία. Μια φορά μάλιστα είχα δει στον ύπνο μου ότι είχα κανονίσει να πάω στο James Randi (έναν ταχυδακτυλουργό που ειδικεύεται στην αποκάλυψη απατεώνων μέντιουμ) για να με εξετάσει. Ναι, τα όνειρά μου είναι ιδιαίτερα πολύπλοκα.

Ποια η γνώμη σου για τα παιδικά βιβλία που εκδίδονται στην Ελλάδα; Υπάρχει κάποιο κενό;

Το πρόβλημα που βλέπω σε ένα μεγάλο μέρος των παιδικών βιβλίων που γράφονται στην Ελλάδα είναι παρόμοιο με το πρόβλημα που βλέπω και στην ελληνική διαφήμιση. Πολύ συχνά ικανοποιούμαστε με το πρόχειρο. Αρκούμαστε στο να διεκπεραιώσουμε το ρόλο μας, να γεμίσουμε τις σελίδες μας για να πάμε σπίτι. Αν δεν προκαλείς μικρές εκρήξεις μέσα στο κεφάλι αυτού που βλέπει τη δουλειά σου δεν είσαι δημιουργικός. Είσαι διακοσμητικός. Το παιδικό βιβλίο πρέπει να συγκλονίζει τα παιδιά. Να τα παρασύρει σε μέρη που δεν έχουν ξαναπάει. Να θέλουν να μην τελειώσει ποτέ. Να το σκέφτονται πολύ καιρό μετά από τη στιγμή που το διάβασαν. Αυτό πιστεύω είναι το κριτήριο και για τα ενήλικα βιβλία. Δεν ξέρω αν το καταφέρνουν αυτό τα βιβλία που έχω γράψει μέχρι στιγμής αλλά αυτός είναι ο στόχος. Αν στόχος μας είναι να κάνουμε άλλο ένα βιβλίο που λέει τα ίδια πράγματα και δεν θα εκπλήξει κανέναν καλύτερα να κάνουμε κάποια άλλη δουλειά.

«Αν δεν προκαλείς μικρές εκρήξεις μέσα στο κεφάλι αυτού που βλέπει τη δουλειά σου δεν είσαι δημιουργικός»

Πώς ορίζεις ένα καλό παιδικό βιβλίο; H διαφορετικά – με τι κριτήρια επιλέγεις τα βιβλία για τα αγόρια σου;

Παιδικά βιβλία αγοράζαμε με τη γυναίκα μου πολύ καιρό πριν κάνουμε παιδιά. Κάποτε είχα αγοράσει από τον Κάουφμαν στη Σταδίου το Le dernier voyage de Félicien του Pierre Touron. Είχε υπέροχες εικόνες αλλά το έβαλα στη βιβλιοθήκη και δεν το διάβασα καθόλου. Κάποια στιγμή, λίγο μετά το θάνατο του πατέρα μου, το έβγαλα από το ράφι για να το διαβάσω στο μεγάλο μου γιο που τότε ήταν ενός και κάτι. Διαβάζοντάς το, συνειδητοποίησα ότι μιλούσε για τη σχέση ενός παιδιού με τον παππού του που είχε πεθάνει πρόσφατα. Θυμάμαι να το διαβάζω και να κλαίω σιωπηλά για να μην το καταλάβει ο μικρός και ανησυχήσει. Άσχετη ιστορία. Ωστόσο δείχνει ότι η εικόνα παίζει μεγάλο ρόλο στην επιλογή ενός βιβλίου στο βιβλιοπωλείο. Όταν μάλιστα, η καλή εικόνα συνδυάζεται με μια πρωτότυπη ιδέα και ένα κείμενο που σε αγγίζει συναισθηματικά, τότε το βιβλίο είναι τέλειο.

Σε ένα από τα τελευταία σου βιβλία, το «Η γιαγιά μας η καλή έχει ζωάργγκκκ» από τις εκδόσεις Key Books έχεις χρησιμοποιήσει έμμετρο στίχο αντί πεζό. Ήταν αυθόρμητο ή το ένιωσες πιο εύκολο;

Ήταν εφιαλτικό. Δεν ξέρω γιατί αποφάσισα να το κάνω σε τόσο μεγάλο βαθμό και με τέτοια προσήλωση. Υποθέτω ότι με ενοχλεί η προχειρότητα και ήθελα να γράψω ένα παιδικό ποίημα που να μην αναλώνεται σε ευκολίες στις ρίμες (τύπου παιδάκι/σκυλάκι κ.λπ.) Σύντομα κατάλαβα ότι δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Το σωστό ποίημα από ένα σημείο και μετά είναι λιγότερο σαν να ζωγραφίζεις και περισσότερο σαν να κεντάς. Σίγουρα δεν ήταν πιο εύκολο. Ωστόσο το τελικό αποτέλεσμα νομίζω είναι ευχάριστο και αυτό το κάνει να μοιάζει εύκολο.

Ένα παιδικό βιβλίο που έχεις ξεχωρίσει; Από την παιδική σου ηλικία ή την πρόσφατη ενήλικη ζωή σου.

Εξαρτάται τι εννοούμε παιδικό βιβλίο και για ποιες ηλικίες μιλάμε. Δεν μπορώ να φανταστώ κάτι πιο υπέροχο από τα βιβλία του Ιουλίου Βερν. Επίσης πρόσφατα διάβασα το Δον Κιχώτη και είναι ένα βιβλίο που θα σύστηνα σε κάθε άνθρωπο του πλανήτη ανεξαρτήτως ηλικίας. Επίσης θυμάμαι ότι από οκτώ χρονών ήθελα να διαβάσω τους Τρεις Σωματοφύλακες. Τελικά το κατάφερα πέρυσι όπου διάβασα όλη τη σειρά μέχρι το Σιδηρούν Προσωπείο. Τέλεια. Φαντασμαγορικά. Όχι για παιδιά. Δεν ξέρω γιατί τα είπα.

Τι να περιμένουμε στο μέλλον από τη συγγραφική σου πένα;

Αυτές τις μέρες τελειώνω ένα μυθιστόρημα. Να και μια αποκλειστική είδηση 🙂