«Αυτό που κινεί την περιέργεια, το ενδιαφέρον και το θαυμασμό μας είναι το γεγονός πως το έργο του Θόδωρου εξακολουθεί,μέσα από ιδιότυπες οπτικές και νοητικές γωνίες, να είναι ενεργό και επίκαιρο, με άλλα λόγια να είναι σύγχρονο. Για τούτον ακριβώς το λόγο δεν μοιάζει ούτε να συνάδει με την εποχή του, ούτε να δέχεται αβασάνιστα μια συναινετική κατάσταση, η οποία χρονολογεί στο παρελθόν έργα των οποίων το πρώτο μέλημα είναι να αποζητούν το παρόν, να το αφουγκράζονται και να το στοχεύουν. Η ανάγκη αυτή, μέσα από τα ερωτηματικά που προκαλεί, είναι πάντα σημερινή. Τίποτα το «αναδρομικό» δεν μπορεί να αναλάβει τη θέση από την οποία γίνεται το έργο ή από όπου προσλαμβάνεται. Το τι και πώς ερωτά και το ποιος και με ποιον έρχονται αντιμέτωπα τα ερωτήματα αυτά στο παρόν. Ο Χρόνος, ο Χώρος κι ο Λόγος είναι σημερινοί και άμεσοι»,γράφει ο Ντένης Ζαχαρόπουλος για τον Γλύπτη Θόδωρο (Παπαδημητρίου) που έφυγε από τη ζωή στις 7 Ιουνίου 2018 και κηδεύεται σήμερα.

Ωρολόγιον του Μετρό, Σύνταγμα

Η έννοια της ανθρωπιάς ενυπάρχει μέσα στη φύση των έργων που έπλασε ο διεθνούς φήμης καλλιτέχνης στις δημιουργίες του, που επίκαιρες όσο ποτέ εκφράζουν το σήμερα.

«Δεν συμβιβάστηκα με την εικόνα του καλλιτέχνη. Έβαλα την ανθρωπιά πριν από την τέχνη, γι’ αυτό και δεν δήλωσα ποτέ καλλιτέχνης, αλλά γλύπτης. Τεχνίτης δηλαδή που σέβεται την τέχνη με το ήθος των παλιών μαστόρων, έξω από το σύστημα του γκλάμουρ. Το αρνήθηκα βιωματικά, διότι δεν με ενδιέφερε να κάνω τον σπουδαίο, αλλά να κάνω σπουδαία πράγματα. Ζω με το δέλεαρ της τέχνης και όσο γερνάω τόσο το αισθάνομαι πιο βαρύ. Εκθέτω στο σύστημα της τέχνης, αλλά δεν με αγοράζει το μουσείο ή ο συλλέκτης. Αγοράζουν το έργο μου. Δεν είναι εκτός πραγματικότητας. Είμαι συμβιβασμένος, αλλά όχι ξεπουλημένος. Ο συμβιβασμός είναι ιερή λέξη, δεν είναι ίδια με το ενδίδω», έλεγε.

Ο γλύπτης Θόδωρος Παπαδημητρίου γεννήθηκε στο Αγρίνιο το 1931. Σπούδασε Γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας με καθηγητή τον Μιχάλη Τόμπρο. Συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία του Ι.Κ.Υ. στο Εcole des Beaux – Arts στο Παρίσι, με καθηγητή στη Γλυπτική τον Μercel Gimond. Εκεί ξεκινά πρώτη φορά μια συστηματική έρευνα για τα προβλήματα της Γλυπτικής στο δημόσιο χώρο και κάνει τις πρώτες ανεικονικές του συνθέσεις σε μέταλλο, σαν προ­τάσεις σύγχρονης γλυπτικής στο δημόσιο χώρο.

Το 1961 γίνεται η πρώτη έκθεση του έργου του στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Παρισιού. Η περίοδος που ακολουθεί (1962-65) είναι ιδιαίτερα σημαντική για το γλύπτη, γιατί γίνονται οι πρώτες του έρευνες για ισορροπία, τίθενται τα πρώτα ζητήματα για την πλαστική μορφή, τις κλίμακες και την Επικοινωνιακή λειτουργία του γλυπτού στο δημόσιο χώρο και διαμορφώνεται η βασική πλαστική γλώσσα σε μια κωδικοποίηση των εκφραστικών μέσων της Γλυπτικής, ως δημόσιας επικοινωνίας.

Το 1965 με έργο του που εκτίθεται στην Μπιενάλε Νέων στο Παρίσι παίρνει το βραβείο Ροντέν. Ακολουθεί η περίοδος της Δικτατορίας στην Ελλάδα και τότε όλα τα ζητήματα επικοινωνίας δια μέσου της Τέχνης ή για την Τέχνη στο δημόσιο χώρο παίρνουν για τον καλλιτέχνη πιο κρίσιμη και άμεση σημασία. Η γλυπτική του έκφραση παίρνει μορφές παρεμβατικής επικοινωνίας (Μεγάλη έκθεση – εκδήλωση στο Εργαστήριο σύγχρονης Τέχνης του Ινστιτούτου Γκαίτε). Στην περίοδο που ακολουθεί (1971-76) κεντρικό σημείο αναφοράς είναι οι «Χειρισμοί». Εδώ η γλυπτική ως μέσο επικοινωνίας διαλέγεται, δομείται και αποδομείται στη σχέση της με τα άλλα μέσα επικοινωνίας.

Το 1972 διδάσκει Γλυπτική στο California State University. Από το 1977-1983 μετέχει σε ομαδικές εκθέσεις στην Ιταλία, Η.Π.Α., Βρυξέλλες, Κίνα, Βουδαπέστη κ.α. Το 1980 γίνεται καθηγητής Πλαστικής στο Ε.Μ.Π. της Αθήνας. Το 1983 η Εθνική Πινακοθήκη οργανώνει μεγάλη αναδρομική έκθεση, όπου εκτίθενται έργα της περιόδου 1953-1983. Ακολουθούν εκθέσεις, εκδηλώσεις, εγκαταστάσεις στην Κωνσταντινούπολη, Ιταλία, Πορτογαλία, Ελλάδα και ολοκληρώνονται ενότητες που είχαν μείνει ανολοκλήρωτες, όπως: «Ισορροπίες “90”», «Καρυάτιδες “94”».

Γλυπτά του έχουν τοποθετηθεί στις προσόψεις πολλών κτιρίων της Αθήνας, Θεσ/νίκης, Παρισιού, Βρυξελλών κ.α. Στον κομβικό Σταθμό του Μετρό της Πλατείας Συντάγματος έχει τοποθετηθεί η γλυπτική σύνθεσή του με τίτλο: «Το Ωρολόγιον του Μετρό». Ο Θόδωρος έχει τιμηθεί με διάφορα βραβεία και διακρίσεις. Παράλληλα με τα γλυπτά του έργα παρου­σίασε κατά καιρούς διάφορα «Περιβάλλοντα» (Εύθραυστα – Άθραυστο – Χειρισμοί κ.α.).

Ανήσυχος, διορατικός και βαθιά ουμανιστής ο Θόδωρος πίστευε πως «η γλυπτική δεν είναι μόνο θέαμα, αλλά απόδοση μιας συλλογικής έκφρασης και οράματος μέσα από την προσωπική έκφραση του γλύπτη».

Travesty, 1970

Για το Ωρολόγιο του Μετρό έλεγε πως: «Η τοποθέτηση γλυπτικής σύνθεσης, με τίτλο “Το Ωρολόγιον του  ΜΕΤΡΟ“, στον κομβικό σταθμό της Πλατείας Συντάγματος, πέρα από την αισθητική αξία του γλυπτού έργου, έχει μια ιδιαίτερη σημασία, καθώς στο χώρο εκτίθενται αρχαία τεκμήρια του πολιτισμού των προγόνων μας. Η ιδιαιτερότητα προκύπτει από τη συνύπαρξη στον ίδιο χώρο τεχνικών και καλλιτεχνικών έργων μέσα από τα οποία εγγράφεται σε διάφορα υλικά η ΣΥΝΕΧΕΙΑ και η ΕΞΕΛΙΞΗ στη διαχρονικότητα του Ελληνικού πολιτισμού. Αυτή τη συνέχεια εκφράζει και το τεχνικό έργο του ΜΕΤΡΟ καθώς επενδύει στην ποιότητα του περιβάλλοντος πέρα από τον λειτουργικό του ρόλο με την τοποθέτηση σύγχρονων έργων τέχνης στους χώρους του, διαμορφώνοντας με αυτό τον τρόπο την αισθητική αγωγή του πολίτη. Η τοποθέτηση στο συγκεκριμένο χώρο ενός σύγχρονου γλυπτού έργου με θέμα το «ΩΡΟΛΟΓΙΟΝ», εμπεριέχει το νόημα της διαχρονικότητας, της ροής του πολιτισμού, καθώς υποβάλλει την αίσθηση του ΧΡΟΝΟΥ. Το ΧΡΟΝΟ όχι μόνο στην επικαιρότητα, αλλά στη διαχρονικότητα της συνέχειας του Πολιτισμού, όπου τα αρχαία  έργα δεν καθηλώνουν στο παρελθόν αλλά εμπνέουν και  διδάσκουν πώς να αντιμετωπίσουμε το μέλλον».

Test N III, 1970

Anti – spectacular 1974 Αντι – Θεαματικά – 1974 Documenta 14 – Kassel

Art Athina 2009

Χρηματιστήριο Αθηνών Μετέωροι Δείκτες ’07 Athens Stock Market Rising Index ’07

Μετέωρο Βέλος – Rising Arrow – Flèche Météorique 2004