Όπως κάθε προσωπικότητα που η μοίρα αποφάσισε να μείνει για πάντα χαραγμένη στη συλλογική μνήμη σαν κάτι σπουδαίο και ξεχωριστό, έτσι και ο Ιβ Σεν Λοράν έζησε μια ζωή βουτηγμένη στις ακραίες αντιφάσεις. Αυτοκαταστροφικός μεν, βουτηγμένος στο αλκόολ, την κοκαΐνη και τα αντικαταθλιπτικά, με απόλυτη διαύγεια δε στο να πετύχε μια ασύλλυπτη τελειότητα. Εγκλωβισμένος σε άπειρα προσωπικά αδιέξοδα, ανίκανα να φρενάρουν μια ουσιαστική επανάσταση για την απελευθέρωση της γυναίκας από το στυλ του καθωσπρεπισμού και το άνοιγμα σε μια εποχή φυσικής κομψότητας. Στα 18 του, το παιδί θαύμα από την Αλγερία, σχεδίαζε ήδη για τον οίκο Dior στο Παρίσι για να αναλάβει εξολοκλήρου τα ηνία στα 22 του. Σπουδαίος βαθμός αυτοπεποίθησης για τις ανασφάλειες που τον καθόριζαν. Ο επί χρόνια συνεργάτης και “Τρελός έρωτας” του Πιερ Μπερζέ είχε πει κάποτε ότι «Η Σανέλ έδωσε στις γυναίκες ελευθερία, ο Ιβ τη δύναμη που τους έλειπε». Μια δύναμη που καίει ακόμα, 10 χρόνια μετά τον θάνατο του την 1η Ιουνίου του 2008. Παρακάτω, μια φωτογραφική διαδρομή στις πιο “δυνατές” στιγμές της ζωής του.

Παρίσι 1954. Ο Ιβ Σεν Λοράν κερδίζει το πρώτο βραβείο στην κατηγορία “Ρούχο” σε κρατικό γαλλικό διαγωνισμό. Στον ίδιο διαγωνισμό, ο Καρλ Λάγκερφελντ διακρίνεται στην κατηγορία “Παλτό”. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, προσλαμβάνεται από τον θρυλικό οίκο Dior. Τα ρούχα του, από τότε, είχαν έναν και μοναδικό στόχο: να μετατρέψουν την μόδα σε τέχνη.

Το φόρεμα που παρουσίασε στην πρώτη του προσωπική συλλογή έμεινε στην ιστορία και έμελε να καθορίσει το γυναικείο στυλ για τα επόμενα πολλά χρόνια. Είχε σχήμα τραπεζίου και ήταν ο πρόδρομος του μίνι σε γραμμή Α. Όπως έλεγε και ο ίδιος «Η μόδα είναι προσωρινή, το στυλ παντοτινό». Ήταν τότε που η Φαράχ Ντιμπά, φοιτήτρια στη Γαλλία, του ζήτησε να σχεδιάσει το νυφικό της για να παντρευτεί τον Σάχη της Περσίας. Θα ακολουθήσουν πολλές επιτυχημένες συλλογές στον οίκο Dior, μέχρι το 1960 που ο στρατός τον καλεί στον Πόλεμο της Αλγερίας.

Το 1965 παρουσιάζει για πρώτη φορά το διάσημο φόρεμα-Μοντριάν, εμπνευσμένο από τον Ολλανδό ζωγράφο Πιετ Μοντριάν

Το 1965 παρουσιάζει για πρώτη φορά το διάσημο φόρεμα-Μοντριάν, εμπνευσμένο από τον Ολλανδό ζωγράφο Πιετ Μοντριάν

Η δεκαετία του 1960 ήταν από τις πιο δυνατές της ζωής του. Συντετριμένος από τη στρατολόγηση και απολυμένος από τον Dior, δίνει μάχη με τον νευρικό κλονισμό, τον οποίο θα προσπαθήσει να αντιμετωπίσει με μια βαριά θεραπεία, συμπεριλαμβανομένου του ηλεκτροσόκ. Παρόλ’ αυτά, τον Νοέμβριο του 1960, με την οικονομική στήριξη του συντρόφου του Πιερ Μπερζέ, ιδρύει τον δικό του οίκο στο Παρίσι που βαφτίζει με το όνομα του, ξεκινώντας μια μακρά περίοδο δημιουργίας και παγκόσμιας επιτυχίας. Το 1965 παρουσιάζει για πρώτη φορά το διάσημο φόρεμα-Μοντριάν, εμπνευσμένο από τον Ολλανδό ζωγράφο Πιετ Μοντριάν, από τα πιο επιδραστικά Υβ Σεν Λοράν στην ιστορία του οίκου. H επιμονή του να ταυτίζει τη μόδα με την τέχνη, ακολούθησε και τις επόμενες δημιουργίες του, εμπνευσμένες από έργα του Ματίς, του Γκογκέν και του Πικάσο. Συνεπής στο ανικανοποίητο που τον καθόρισε, δήλωνε ότι θα προτιμούσε να είχε εφεύρει το τζιν.

Η Κατρίν Ντενέβ φοράει το Smoking

Το 1966 έφερε την επανάσταση – μαζί και πολλές αρνητικές κριτικές – εισάγοντας στις συλλογές του το Smoking Tuxedo. Το ανδρικό κοστούμι έγινε και «επίσημα» γυναικείο, με την Κατρίν Ντενέβ να είναι απ’ τις πρώτες φαν του νέου λουκ που πρότεινε ο μεγάλος σχεδιαστής. Με διάθεση να ανατρέψει ό,τι θεωρείται αμιγώς ανδρικό ρουχό, έντυσε τα μοντέλα του με σμόκιν, τα οποία είχαν πιο λεπτά χαρακτηριστικά από τα ανδρικά, για να τονίζουν τη γυναικεία σιλουέτα.

Με την Κατρίν Ντενέβ στα εγκαίνια του prêt-à-porter, Yves Saint Laurent – Rive Gauche.

Με την Κατρίν Ντενέβ στα εγκαίνια του prêt-à-porter, Yves Saint Laurent – Rive Gauche.

Η Κατρίν Ντενέβ δεν υπήρξε μόνο θερμή υποστηρικτής του Smoking, αλλά στήριξε τον αγαπημένο της μόδιστρο και στο άνοιγμα του πρώτου καταστήματος prêt-à-porter, Yves Saint Laurent – Rive Gauche, στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα στις 26 Σεμπτεμβρίου του 1966. Ήταν τότε που ο Λοράν ήθελε να εκδημοκρατίσει τη μόδα κατεβάζοντάς τη στο πεζοδρόμιο. Όπως υποστήριζε, η μόδα δεν φτιάχνεται απ’ τους λίγους. Ζει και αναπνέι στους πολλούς.

Η μούσα του, Λουλού ντε λα Φαλέζ.

Η μούσα του, Λουλού ντε λα Φαλέζ.

Η απόλυτη μούσα του άκουγε στο όνομα Λουλού ντε λα Φαλέζ. Ήταν εκείνη που μπορούσε να αναδεικνύει μοναδικά τις δημιουργίες του, αλλά και να τον επαναφέρει στην πραγματικότητα, μετά από μεγάλα ξενύχτια με πολύ αλκόολ, ναρκωτικά και λιποθυμίες στο Studio 54 στη Νέα Υόρκη ή στο Regine’s του Παρισιού. «Ήμουν η τσιγγάνικη επίδραση στη δουλειά του», έλεγε εκείνη, θυμίζοντας του ότι κανείς δεν θα διασκεδάσει με τα ρούχα του, αν πρώτα ο ίδιος δεν τα απολαμβάνει όταν τα φτιάχνει. Τη λίστα με τις επιστήθιες φίλες και μούσες του, συμπληρώνει η κόρη διπλωμάτη Μπετί Κατρού και η ηθοποιός Ταλίτα Πολ-Γκετί.

Ο Πιερ Μπαρζέ έζησε ένα μεγάλο έρωτα με τον Ιβ Σεν Λοράν

Ο Πιερ Μπερζέ ήταν από τους ανθρώπους που τον καθόρισαν. Έζησαν έναν θυελλώδη έρωτα από το 1960 έως το 1976 και υπήρξε ένας από τους βασικούς συνεργάτες στον οίκο του

Ο λογικός Πιερ ήταν η ισορροπία που έπρεπε να έχει στη ζωή του ο επιρρεπής στους παραλογισμούς Λοράν. Μια λογική που στάθηκε πολύτιμη για την εδραίωση της αυτοκρατορίας του οίκου Ιβ Σεν Λοράν.

Τα καλοκαίρια φιλοξενούν στη βίλα τους στο Μαρακές τους Rolling Stones, αλλά η βουτηγμένη στις καταχρήσεις ζωή του Λοράν – μαζί και μια παράλληλη σχέση που ανέπτυξε με τον Ζακ ντε Μπασέ – θα κλονίσει τη σχέση τους και θα τους οδηγήσει στον χωρισμό το 1976. Καιρό μετά, ο Μπερζέ θα δηλώσει: «Ο Ιβ δεν αγαπούσε τη ζωή, δεν ήξερε να ζει», ενώ το 2009 θα βγάλει στο σφυρί την περίφημη συλλογή των 700 σπάνιων έργων τέχνης του Λοράν, που μόλις είχε φύγει από τη ζωή.

Το 1983, το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης τιμά την 25ετή πορεία του στη μόδα, εγκαινιάζοντας την πρώτη στην ιστορία του ατομική έκθεση αφιερωμένη σε κάποιον εν ζωή σχεδιαστή.

Ο Ιβ Σεν Λοράν στα εγκαίνια της ατομικής του έκθεσης στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης, χαμογελαστός δίπλα στην Diana Vreelan.

Ο Ιβ Σεν Λοράν στα εγκαίνια της ατομικής του έκθεσης στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης, χαμογελαστός δίπλα στην Diana Vreelan.

Η έκθεση έκανε μεγάλη αίσθηση και απέσπασε θερμές κριτικές, με τους περισσότερους να μιλούν τότε για μια συλλογή από “ρούχα του μέλλοντος”. Το μέλλον του επιφύλασσε κι άλλες τιμές, όπως αυτή του “Διοικητή της Λεγεώνας της Τιμής” που του απένειμε ο Γάλλος πρόεδρος Ζακ Σιράκ, αλλά και του τίτλου του “Αρχιστράτηγου της Λεγεώνας της Τιμής” που έλαβε το 2007 από τον Νικολά Σαρκοζί.

To 2002 γιόρτασε 40 χρόνια καριέρας στο Κέντρο Μπομπούρ. Στην πλατεία, έξω απ’ το μουσείο, δεν έπεφτε καρφίτσα από τους χιλιάδες θαυμαστές του που είχαν μαζευτεί για να παρακολουθήσουν το σόου από τις γιγαντοοθόνες. Τα πιο διάσημα μοντέλα όλων των εποχών, φόρεσαν τις διαχρονικές του δημιουργίες σ’ ένα σόου που έμεινε στην ιστορία της μόδας. Έξι χρόνια αργότερα, θα αφήσει την τελευταία του πνοή στο Παρίσι, νικημένος από καρκίνο του εγκεφάλου. Η τέφρα του θα σκορπιστεί στον κήπο Majorelle, το βοτανικό του καταφύγιο στο Μαράκες.