Κείμενο: Μυρτώ Τριχείλη

Από τις 15 έως τις 18 Ιανουαρίου η Μικρή Σκηνή της Στέγης φιλοξενεί την ανατρεπτική παράσταση “RISK” της ομάδας Griffon και πλημμυρίζεται από τους απανωτούς πυροβολισμούς της disco μουσικής, στο ρυθμικό εξομολογητήριο των πιο κρυφών μας σκέψεων. Το πάρτι της Griffon δεν έχει ένα εξιλαστήριο θύμα αλλά πέντε, τα οποία λογοδοτούν απέναντι στην ευχαρίστηση, στο φόβο και στον ίδιο τους τον εαυτό.

Η νέα δημιουργία της Ιωάννας Πορτόλου μας κάνει να θέλουμε να μιλήσουμε «χύμα» και να ξεχάσουμε τους συμβιβαστικούς συνδέσμους και τα περιθώρια του καθωσπρέπει. Γίνεται επίκαιρη, χωρίς να είναι απαραίτητα μοντέρνα και ενώ οι disco μελωδίες της θα έπρεπε να μας μεταφέρουν σε προηγούμενες εποχές, η προσέγγισή της είναι τόσο φρέσκια που δεν μπορεί παρά να ανήκει μόνο στο τώρα.

©Ioanna Chatziandreou

©Ioanna Chatziandreou

Ο τακτικός ήχος στο πάτωμα που γίνεται ρυθμός, είναι αυτό που κατακλύζει τα πόδια μου παρακολουθώντας την πρόβα της παράστασης στην αίθουσα της Στέγης. Η φιγούρα του Αντώνη Παλάσκα να επιμελείται τη μουσική ζωντανά, εκσφενδονίζοντας αδιάκοπα τεράστιες επιτυχίες των 70’s από την Gloria Gaynor μέχρι την Donna Summer, ενθαρρύνει την ξεσηκωτική διάθεση και δεν αφήνει χώρο στις δεύτερες σκέψεις. Μπορεί αυτό που μου περιτριγυρίζει τα αυτιά μου να είναι ο ήχος του πάρτι, όμως αυτό που κυριαρχεί στο σώμα είναι το καρδιοχτύπι, ένας παλμός που σιγά-σιγά ξεφεύγει από τα όρια της διασκέδασης. Καθώς οι μορφές των χορευτών κορυφώνουν τα χιτάκια των Bee Gees, η ατμόσφαιρα αλλάζει τόσο σταδιακά, που οι λέξεις γίνονται διπλοτυπίες και τα νοήματα σκοτεινιάζουν. Φωνές ατακαριστές και λόγια, ξεχνάνε τη ντροπή και εκφράζουν όσα δεν μπορούν να κρυφτούν άλλο από τον ανταγωνισμό της πίστας. Τα προσωπικά θέλω και οι ανάγκες των performers γίνονται κραυγές και δημιουργούν μια ρουλέτα «ζωής και θανάτου» που ανταλλάσσει τις παγέτες και τα γυαλιά ηλίου με γυαλιστερά πιστόλια.

©Myrto Apostolidou

©Myrto Apostolidou

Μιλώντας με την Ιωάννα Πορτόλου για τη χορογραφική διαδικασία και τη δημιουργία του υλικού της παράστασης, συνειδητοποιώ ότι βρίσκεται πολύ κοντά στα όρια της «ενδοσκόπησης» για τους performers. Στον κυκεώνα ενός αέναου πάρτι από το οποίο κανείς δεν μπορεί να δραπετεύσει, οι χορευτές κλήθηκαν να σκαλίσουν μέσα στον ίδιο τους τον εαυτό και να και να βγάλουν στην επιφάνεια τους φόβους, τις ανασφάλειες και τις πιο ζοφερές πλευρές τους. Το πέρασμα από την ευθυμία και την αυτοπεποίθηση στον ιλιγγιώδη φόβο της έκθεσης ήταν στενό, δημιουργώντας μια θολή ατμόσφαιρα που αναμοχλεύει το σωστό με το λάθος. Κάπου εκεί συναντάται η έννοια του «ρίσκου», η οποία γίνεται το μοναδικό όχημα ελευθερίας των πρωταγωνιστών για να σπάσουν τα δεσμά και να γίνουν αυτό που ονειρεύονται.

Η διαχείριση της ασφάλειας αλλά και της ακρότητας, ήταν η δοσολογία με την οποία έπαιξε η Ιωάννα Πορτόλου για να εκφράσει τελικά το ζητούμενο: να νιώθεις εντάξει, να αντιμετωπίζεις με θάρρος τα πάνω και τα κάτω σου, να αποδέχεσαι όλες τις πλευρές του εαυτού σου, αλλά και το πόσο «κακό παιδί» μπορείς να γίνεις… Η έννοια του σχολιασμού και της λογοκρισίας είναι σημεία που θίγονται μέσα στο έργο με έναν ευθύ και τίμιο τρόπο, τόσο ρεαλιστικό όσο και το πάτημα των χορευτών στην άκρη της σκηνής. Μπροστά στα stands των μικροφώνων οι πρωταγωνιστές αποδρούν από το ροζ συννεφάκι της πίστας και «ξεγυμνώνονται» τόσο για αυτά που δείχνουν, όσο και για εκείνα που θα ήθελαν να δείξουν.

©Ioanna Chatziandreou

©Ioanna Chatziandreou

Εντυπωσιακή είναι η αίσθηση της ομάδας, εμπνευσμένη από την ατμόσφαιρα των παλιών βιντεοκλίπ και των φωνητικών πίσω από τους τραγουδιστές, που πλαισιώνουν το θέαμα και κινούνται στους παλμούς της μουσικής. «Η επιλογή της δεκαετίας και του ύφους της disco δεν έγινε για να σατιρίσουμε ή να χλευάσουμε το συγκεκριμένο στυλ», εξηγεί η Ιωάννα Πορτόλου, «αλλά για να αποδώσουμε την καθαρή αίσθηση του πάρτι και του ξέφρενου ρυθμού που σε συνεπαίρνει με μοναδική ευκολία». Μόνο μέσα από ένα τόσο αυθεντικό και ειλικρινές περιβάλλον διασκέδασης θα μπορούσε να λειτουργήσει η συνθήκη της σύνθεσης, που οδηγείται από το απόγειο της δόξας στην πλήρη αυτοκαταστροφή.

©Ioanna Chatziandreou

©Ioanna Chatziandreou

Ενώ η αγωνία κορυφώνεται και η βουή του πάρτι φτάνει στο τέλος της, περνάει από μπροστά μου ίσως η πιο λεπτή και ουσιαστική γραμμή που διέπει ολόκληρο το έργο. Μπορεί η ύπαρξη του χρώματος να είναι κάτι αδιαμφισβήτητο, μέσα από το ζωηρό ύφος των κοστουμιών και την αντανάκλαση του dance-floor, οι αποχρώσεις, όμως, είναι το στοιχείο που κάνει πραγματικά τη διαφορά. Βλέποντας όσα διαδραματίζονται μπροστά σου, τα χρώματα μεταλλάσσονται στους ίδιους τόνους με μια εύθραυστη αρμονία, από το ροζ της χαράς, στο μοβ της αδρεναλίνης, στο ψυχρό μπλε του φόβου και παραμένουν ένα. Αυτή η δύναμη του καλειδοσκοπίου και η άκρατη ενέργεια που ξεχειλίζει από τους χορευτές επί σκηνής, σε κρατάει επιβιβασμένο από το ζενίθ μέχρι το ναδίρ, χωρίς ούτε μια στάση για να κατέβεις.

Κεντρική φωτογραφία άρθρου: ©Myrto Apostolidou

Info παράστασης:

Risk | 15 – 18 Ιανουαρίου 2018 | Στέγη Ιδρύματος Ωνάση