Ο Άγγελος Παπαδημητρίου είναι φίλος μου και για τους φίλους μου νιώθω άβολα όταν γράφω, αλλά δε θα μπορούσα να μη γράψω για το «λάϊκ», το βιβλίο του. Πρώτα από όλα γιατί ξέρω πως η χαρά του όταν ασχολούμαστε είναι μια γνήσια παιδική χαρά, καθόλου «επαγγελματική», άλλωστε δε θα κάνω κριτική στον Άγγελο γιατί δεν μπορώ, απλώς δεν μπορώ.

Αυτά τα δυο περίπου χρόνια στο Facebook ο Άγγελος τα ευχαριστήθηκε πολύ, αυτό ξέρω να πω. Και φέρθηκε απλόχερα, εξομολογητικά και αστεία και γενναιόδωρα, όπως ξέρει να φέρεται και όπως είναι. Όλοι οι άνθρωποι που καταναλώνουν στο facebook πολύ χρόνο -και καλά κάνουν αφού το γουστάρουν- έχουν πάντα μια μικρή ενοχή να μας δείξουν ότι ασχολούνται λιγότερο. Γενικά το χρόνο του ο καθένας ας τον κάνει ότι θέλει, αλλά ας μην γκρινιάζουν για το μέσο, αυτό σιχαίνομαι. Ο Άγγελος δε μιζέριασε ούτε λεπτό μέσα στον απέραντο και αποκαλυπτικό αυτόν κόσμο που του ανταπέδωσε απλόχερα με ένα μικρό ή μεγαλύτερο χαμό την αγάπη που έδωσε.

Το «λάϊκ» είναι ένα ημερολόγιο αυτής της εποχής, μια μορφή τέχνης της καθημερινότητας, αυτού του ευτελούς που ο Άγγελος ξέρει πολύ καλά ίσως καλύτερα από τον καθένα να μετατρέπει σε κομψοτέχνημα.

Και αυτό φαίνεται από αυτά που επέλεξε στο τέλος να βάλει στο βιβλίο του, αναμνήσεις, το παρόν και τον εαυτό του, απόλυτο πρωταγωνιστή μιας τέχνης εφήμερης και σπαρακτικής. Επειδή είναι όμως σοβαρός καλλιτέχνης, το βιβλίο του είναι ένα λεύκωμα, το πιο ευχάριστο αλλά και το πιο σοβαρό που θα μπορούσε να σκεφτεί κάποιος, ένα χειροποίητο εντελώς άλμπουμ που σε μια προσεκτική ανάγνωση αποκαλύπτει τις θέσεις του, οι οποίες εκτός των άλλων είναι υποδόρια πολιτικές και κοινωνικές. Όπως έχει πει η Ελένη Βακαλό για τον Άγγελο «παίζει ακριβώς με αυτή την εμπλοκή». Τολμώ να προσθέσω και στην τέχνη και στη ζωή. Με ό,τι απομένει πέρα από το μύθο ζει με την ευτυχία που υπολογίζει, την αγάπη των γύρω του.

Θα κλείσω με τα δικά του λόγια από το περίφημο savoirvivre στο Facebook: «Ό,τι κάνουμε, ό,τι ζούμε δεν ενδιαφέρει πραγματικά κανέναν αν δε το μετασχηματίσουμε σε καθαρά καλλιτεχνική πράξη που απευθύνεται στους άλλους κι είναι αυτοί οι άλλοι που γνωρίζουν καλά πότε γίνονται καθρέφτες φιλοδοξιών. Γι’ αυτό αν δεν είμαστε απολύτως σίγουροι ότι παίζουμε για να τους διασκεδάσουμε ας μη στεκόμαστε ξεβράκωτοι μπροστά τους».

Το «λάϊκ» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ποταμός