Στις 8 Νοεμβρίου του 1793, το Μουσείο του Λούβρου ανοίγει τις πόρτες του στο κοινό. 224 χρόνια αργότερα, στις 8 Νοεμβρίου 2017, το Λούβρο ανοίγει το «παράρτημά του» στο Αμπού Ντάμπι. Το γαλλικό σύμβολο μεταφέρει στην Ανατολή σε μια περίοδο ιδιαίτερα βίαιη το μήνυμα της ανεκτικότητας όπως είπε ο Ζακ Λανγκ. Δέκα χρόνια μετά την έναρξη του έργου, το πρώτο παγκόσμιο μουσείο στον αραβικό κόσμο, θα εγκαινιαστεί επίσημα παρουσία του προέδρου της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν και του ισχυρού άνδρα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων Μοχάμεντ μπεν Ζάγεντ.

Ο Γάλλος αρχιτέκτονας Ζαν Νουβέλ που σχεδίασε την «πόλημουσείο», εμπνεύστηκε από τις παλιές αραβικές συνοικίες για να κατασκευάσει στο νησί Σααντιγιάτ αυτόν τον χώρο που περιλαμβάνει 55 λευκά κτίρια. Το έργο είναι το αποτέλεσμα μιας διακυβερνητικής συμφωνίας που υπογράφηκε το 2007 από το Παρίσι και το Αμπού Ντάμπι. Η μόνιμη συλλογή του μουσείου των Εμιράτων θα αριθμεί 600 έργα, από τα οποία περισσότερα από 200 θα εκτίθενται ήδη την ημέρα των εγκαινίων. Μόλις το 5% του συνόλου του μουσείου, που έχει 23 μόνιμες γκαλερί, θα αφιερωθούν στη μοντέρνα και σύγχρονη τέχνη. Στόχος του μουσείου είναι να αντανακλά την ανταλλαγή πολιτισμών μέσα από έργα τέχνης από την Προϊστορία έως τις μέρες μας.

Η ιστορία ενός από τα μεγαλύτερα και πιο δημοφιλή μουσεία στον κόσμο

Κόσμημα του Παρισιού, το μουσείο του Λούβρου εκθέτει 35.000 έργα τέχνης – το 8% των αποκτημάτων του, που υπολογίζονται στα 445.000 κομμάτια. Οι μόνιμες συλλογές του μουσείου καταλαμβάνουν συνολικά έκταση 60.600 τ.μ. Ο μύθος λέει πως όταν το Λούβρο δεν ήταν παρά ένα αμυντικό φρούριο, στην περιοχή υπήρχαν πολλοί λύκοι. Πιθανολογείται πως αυτοί ήταν που έδωσαν στο μέρος την ονομασία Λουπάρα, που σημαίνει λύκαινα στα λατινικά. Από τη λέξη Λουπάρα προέκυψε το Λούβρο, ενώ άλλοι υποστηρίζουν πως προέρχεται από τη σαξωνική λέξη λάουερ, που σήμαινε «οχυρωμένο φρούριο». Η ύπαρξή του ήταν γνωστή από το 1200 ενώ έγινε μουσείο μετά τη Γαλλική Επανάσταση. Μέχρι τότε ήταν ανάκτορο ενώ το σημερινό κτίριο έχει υποστεί προσθήκες στο πέρασμα των αιώνων που εξυπηρετούσαν τις εκάστοτε χρήσεις του.

Από το 1190 και την οικοδόμησή του από τον βασιλιά Φίλιππο Β΄ Αύγουστο και με το πέρασμα των αιώνων, στο Λούβρο οι βασιλείς της Γαλλίας φρόντιζαν να αποθηκεύουν τα πολύτιμα αντικείμεναλάφυρα και δώρα, τα οποία σταδιακά αποτέλεσαν τον πυρήνα της βασιλικής συλλογής της Γαλλίας. Αυτός ήταν ο αρχικός πυρήνας του μουσείου όταν από ανάκτορο μεταβλήθηκε σε κέντρο τέχνης και μουσείο μετά τη Γαλλική Επανάσταση.

Το παλιό Λούβρο

Το παλιό Λούβρο

Ο πρώτος που συγκρότησε συλλογή ήταν ο Φραγκίσκος Α΄. Απέκτησε το 1519 τη Τζοκόντα του Λεονάρντο ντα Βίντσι όπως και την «Ωραία Κηπουρό» και την «Αγία Οικογένεια» του Ραφαήλ και τον «Ευαγγελισμό» του Φρα Μπαρτολομέο, έργα που σήμερα θεωρούνται κορυφαία αριστουργήματα του Λούβρου. Ήταν αυτός που επέκτεινε σημαντικά τις πτέρυγες του χώρου για να προβάλλεται πιο λαμπρά η βασιλική συλλογή και δημιούργησε την αίθουσα των Καρυάτιδων με πολλά πρωτότυπα έργα της αρχαιότητας.

Ο Ερρίκος Δ΄ και η σύζυγός του, η Μαρία των Μεδίκων αύξησαν τη συλλογή των έργων ζωγραφικής που έφτασαν τα 200. Αν υπήρχε τότε ο τίτλος του μεγάλου δωρητή αυτός ανήκε στον Καρδινάλιο Ρισελιέ. Έχοντας αποκτήσει μια σημαντική προσωπική συλλογή έργων τέχνης, την άφησε ως κληροδότημα μετά το θάνατό του το 1642, στον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΓ’. Ανάμεσα στα έργα που είχε αποκτήσει ο Ρισελιέ και σήμερα ανήκουν στο Λούβρο ήταν και το «Δείπνο στην Εμμαούς», του Βερονέζε.

Ο επόμενος καρδινάλιος – ευεργέτης του μουσείου ήταν ο Μαζαρέν, ενώ στη συνέχεια ο φιλότεχνος Λουβοβίκος ΙΔ’ ο οποίος ανέθεσε στον πρωθυπουργό του Ζαν Μπατίστ Κολμπέρ να κάνει συστηματικά αγορές έργων τέχνης. Το παλάτι αγόρασε την περίφημη συλλογή του τραπεζίτη Jabach -σε αυτήν περιλαμβάνονταν 60 έργα τέχνης, μεταξύ των οποίων πολλά έργα των Βερονέζε και Τιτσιάνο. Την ίδια εποχή το Λούβρο επεκτείνεται με την Τετράγωνη Αυλή που ολοκληρώθηκε το 1678, ύστερα από εργασίες 18 ετών. Το Λούβρο κινδύνευσε να καταρρεύσει από μια πυρκαγιά αλλά και από τη μετακίνηση της βασιλικής οικογένειας στο ανάκτορο των Βερσαλλιών. Ήταν η εποχή που πολλά κομμάτια μεταφέρθηκαν τότε στις Βερσαλλίες και άλλα σε ιδιωτικές κατοικίες ευγενών, ενώ το καταστροφικό αυτό έργο συνέχισε ο Λουδοβίκος ο ΙΕ΄ που δάνειζε ή νοίκιαζε σπουδαία έργα τέχνης σε διάφορους αριστοκράτες ώστε να διακοσμούν τις αίθουσες των κατοικιών τους.

Ο αδερφός της Μαντάμ ντε Πομπαντούρ Μαρκήσιος Ντε Μαρινί έπεισε τον Λουδοβίκο πως η συλλογή θα έπρεπε να αξιοποιηθεί και για το κράτος και το Λούβρο να μετατραπεί σε μουσείο. Το σχέδιο δεν προχώρησε ιδιαίτερα, ώσπου ανέβηκε στο θρόνο ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ και άρχισε η διοργάνωση εκθέσεων και των περίφημων Salons, ενώ την ίδια εποχή το Λούβρο απέκτησε πολλά έργα του Ζακ Λουί Νταβίντ και η συλλογή του εμπλουτίστηκε με 250 έργα Φλαμανδών και Ολλανδών δημιουργών.

View of the Grand Facade of the Louvre

View of the Grand Facade of the Louvre

Την περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης αποφασίζεται το %B