Το παρουσιαστικό της σε ξεγελά. Η Λόλα Αρίας μοιάζει πολύ μικρότερη από τα 40 της χρόνια. Ούτε καταλαβαίνει κανείς εκ πρώτης όψεως πως έχει απέναντί του μια σούπερ σταρ της χώρας της, της Αργεντινής, έστω κι αν δίπλα υπάρχει ο χαρακτηρισμός «εναλλακτική».

Η ποιήτρια, σκηνοθέτις, ηθοποιός και τραγουδοποιός που πρωτογνωρίσαμε χάρη στο Φεστιβάλ Latin America της Στέγης (με το έργο «Η ζωή μου μετά»), δύο χρόνια πριν, έρχεται πάλι στη χώρα μας. Αυτή τη φορά προσκεκλημένη του Φεστιβάλ Αθηνών 2016 με το έργο Minefield (Πειραιώς 260). Όλες οι παραστάσεις της είναι ένα κράμα θεάτρου-ντοκουμέντου και μυθοπλασίας.

Παράλληλα με τις σπουδές της στη Λογοτεχνία, φοιτούσε σε Δραματική Σχολή, αλλά και έπαιρνε μαθήματα συγγραφής θεατρικών έργων. Από την αρχή είχε αποφασίσει να ασχοληθεί με πολλά από όσα την ενδιέφεραν και το έκανε με ορμή. Το 2000 ανέβασε την πρώτη της παράσταση στο πολιτιστικό κέντρο του Πανεπιστημίου. Τίποτα δεν μπορούσε να τη σταματήσει. Ούτε τα οικονομικά εμπόδια. Για να χρηματοδοτήσει το όραμά της, «άρπαξε», όπως εξομολογείται πια στις συνεντεύξεις της,  κρυφά από τους γονείς της ορισμένα αντικείμενα, μικροέπιπλα και ρούχα από το σπίτι και τα πούλησε.

Lola Arias: "Η ζωή μου μετά", 2014

Lola Arias: “Η ζωή μου μετά”, 2014

Σήμερα συνεργάζεται με μεγάλα ευρωπαϊκά θέατρα, όπως το Kammerspiele του Μονάχου, το HAU του Βερολίνου, το Τhéâtre Vidy της Λωζάννης, το Τhéâtre de la Ville του Παρισιού και οι παραγωγές της παίζονται σε διεθνή φεστιβάλ ανά τον κόσμο: Festival Ciudades Paralelas (σε διάφορες πόλεις), Steirischer Herbst (Γκρατς, Αυστρία), Festival d’Avignon (Γαλλία), In Transit Festival (Βερολίνο), Alkantara Festival (Λισαβόνα), Radicals Festival (Βαρκελώνη), Under the Radar (Νέα Υόρκη) κ.ά.

Το 2014, μάλιστα, έφτασε να λάβει την κορυφαία για την χώρα της τιμητική διάκριση «Premio Konex», με την οποία αναγνωρίστηκε ως μία από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες των Γραμμάτων και των Τεχνών της Αργεντινής, για την περίοδο 2009-13.

Η επιθυμία της να ανεβάσει ένα έργο με ένα αληθινό βρέφος επί σκηνής, υπήρξε καθοριστική για την ίδια. Προέκυψε το έργο «Striptease» (2007). Από εκείνη τη στιγμή αποφασίζει πως ενδιαφέρεται περισσότερο για τη δημιουργία μιας ζωντανής παράστασης, με στοιχεία δανεισμένα από την πραγματικότητα. Το συγγραφικό της έργο βασίζεται πλέον ελάχιστα στην μυθοπλασία. Διψά για ένα θέατρο που αξιοποιεί κομμάτια από την προσωπική ιστορία των πρωταγωνιστών με τρόπο ντοκιμαντερίστικο, εισάγοντας κάθε είδους αρχειακό υλικό, από φωτογραφίες και ρούχα, έως ταινίες.

Αυτό ακριβώς κάνει και τώρα με το Minefield, υπογράφοντας κείμενο και σκηνοθεσία. Η παράσταση που θα παρακολουθήσουμε στον χώρο Η’ της Πειραιώς 260 στις 28 και 29 Ιουνίου, φέρνει επί σκηνής Αργεντίνους και Βρετανούς βετεράνους από τον πόλεμο των νησιών Φώκλαντ και επιχειρεί να διαπιστώσει τι έχει απομείνει στη μνήμη τους 34 χρόνια μετά. Πρόκειται για ένα έργο που εστιάζει στα σημάδια που αφήνει ένας πόλεμος αλλά και τους διάφορους τρόπους με τους οποίους αναπαρίσταται η μνήμη.

Lola Arias: Minefield

Lola Arias: “Minefield”

Το σκηνικό παραπέμπει σε μια χρονομηχανή, στην οποία, όσοι πολέμησαν, μεταφέρονται στο παρελθόν προκειμένου να ανακαλέσουν μνήμες αλλά και να συμπεράνουν τελικά πώς επέδρασε ο πόλεμος στις ζωές τους.

Πιο συγκεκριμένα, τις αληθινές ιστορίες τους θα μας αφηγηθούν πρόσωπα όπως ο Lou Armour, ο οποίος υπήρξε πρώτο θέμα σε όλες τις βρετανικές εφημερίδες όταν οι Αργεντίνοι τον πήραν αιχμάλωτο στις 2 του Απρίλη και τώρα είναι δάσκαλος για παιδιά με ειδικές ανάγκες ή ο Ruben Otero, ο οποίος επιβίωσε από την καταβύθιση του πλοίου ARA General Belgrano και τώρα έχει μπάντα που κάνει tributes στους Beatles.

Υπάρχουν κι άλλοι ενδιαφέροντες αφηγητές-πρωταγωνιστές σε αυτή την ιδιότυπη παράσταση- ντοκουμέντο: O David Jackson περνούσε το χρόνο του ακούγοντας πολεμικές ανταποκρίσεις και αποκωδικοποιώντας ραδιοφωνικά σήματα και τώρα ακούει μαρτυρίες άλλων βετεράνων, κάνοντας την πρακτική του στην ψυχολογία. Ο Sukrim Rai υπήρξε Ghurka (στρατιώτης από το Νεπάλ) που ήξερε να χειρίζεται καλά το μαχαίρι και τώρα δουλεύει ως σεκιούριτι. Ο Gabriel Sagastume ήταν και αυτός στρατιώτης που ποτέ δεν θέλησε να πυροβολήσει και τώρα εργάζεται ως ποινικός δικηγόρος. Και τέλος, ο Marcelo Vallejo ήταν σκοπευτής και τώρα πρωταθλητής του τρίαθλου. Το μόνο κοινό μεταξύ τους, είναι ότι είναι όλοι βετεράνοι.

Η Λόλα Αρίας συνεχίζει και σε αυτή την δουλειά της να ερευνά τη σχέση μεταξύ εμπειρίας και αφήγησης, συνδυάζοντας το θέατρο, τον κινηματογράφο και τις εικαστικές τέχνες.

Info: “Lola Arias: Minefield” στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου | 28 – 29 Ιουνίου, στις 21:00 | Είσοδος 5 – 25€ | Κτίριο Η, Πειραιώς 260