Καλοκαίρι στην Καλαμάτα σημαίνει … χορός. Αν το ξεχάσεις σου το θυμίζουν τα πολύχρωμα πανό στην παραλία, οι νεαροί και οι νεαρές με τα μαύρα μπλουζάκια και το λογότυπο του φεστιβάλ που σε προσπερνούν τρέχοντας αλλά και η εξέδρα που έχει στηθεί στην κεντρική πλατεία. Από εκεί ξεκινώντας παίρνεις μια μικρή γεύση. Μια υπενθύμιση ότι η κίνηση σε κάνει να σταματάς, σε διακόπτει από τον … αφηρημένο σου περίπατο, κάποιοι πολύ πρωϊνοί χορευτές που τρέχουν στον πεζόδρομο, ένας πολύχρωμος κόσμος που μας βάζει στη μαγεία της κίνησης και το νόημά της.

Το πρώτο τριήμερο στην Καλαμάτα πέρασε με τις παραστάσεις του, sold-out και τις αίθουσες κατάμεστες από κόσμο που δεν έκρυβε τον ενθουσιασμό του αλλά και την έκπληξή του, αφού οι φετινές παραστάσεις μάς παρουσίασαν πολλές όψεις και εκδοχές του χορού και όχι μόνο αυτές αλλά και την αλληλεπίδραση και συνομιλία του χορού με τον κόσμο των πλαστικών και παραστατικών τεχνών. Άλλωστε για τη Λίντα Καπετανέα, καλλιτεχνική διευθύντρια του φεστιβάλ Καλαμάτας, ο χορός είναι κάτι που μετασχηματίζεται διαρκώς, δείχνει την πνευματικότητα και τη φαντασία των δημιουργών του με την πολυδιάστατη παρουσία του.

Κυανοτυπία του Γιόζεφ Νατζ

Ολιβιέ Σαγκαζάν

Στο φουαγέ του Μεγάρου χορού, ο κορυφαίος χορογράφος Γιόζεφ Νατζ αποκαλύπτει μια άλλη πλευρά της δημιουργικότητάς του. Ο Νατζ ούτως ή άλλως προέρχεται από τον χώρο των εικαστικών τεχνών και δεν είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζει τα έργα και τα σχέδιά του. Οι κυανοτυπίες που παρουσιάζει με τίτλο «Inhancutilitatem» είναι ένας τρυφερός διάλογος με τη φύση, ένα παιχνίδι με τις καταστάσεις που συνδυάζει υφές γραμμές και μοτίβα σε αναζήτηση νέων μορφών ζωής. Και αν αυτές είναι στο κέντρο της αναζήτησης του Νατζ, στο κέντρο της αναζήτησης ενός άλλου σπουδαίου καλλιτέχνη που φιλοξενεί το φεστιβάλ και είδαμε τη δουλειά του το πρώτο τριήμερο είναι η μεταμόρφωση.

Ο Ολιβιέ Σαγκαζάν που εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα καθήλωσε τους θεατές με μια κατάδυση στον εαυτό του ως δημιουργό και δημιούργημα. Ο Σαγκαζάν γίνεται επί σκηνής ένα από τα αιμάσσοντα διαλυμένα σώματα του Φράνσις Μπέικον και του Βελάσκεθ και μεταφέρει τον μύθο της δυτικής κουλτούρας στη μυσταγωγία της αρχέγονης λατρείας. Ο Σαγκαζάν εξαφάνισε το πρόσωπο του δημιουργού, τον ίδιο του τον εαυτό και αναδημιούργησε πρόσωπα αρχέγονα, ζώα μυθικά, σώματα που αναγεννώνται και θνητά μέσα από τις συναρπαστικές, συγκινητικές και τρομακτικές διαδικασίες της γέννησης και του θανάτου. Μια ανεπανάληπτη περφόρμανς με το πάσχον ανθρώπινο σώμα να γίνεται γενεσιουργός πηγή ήχων και εικόνων.

Free Fall

Από την πολύ προσωπική υποβλητική αυτή περφόρμανς συνεχίσαμε με τη δεύτερη παράσταση του πρώτου τριημέρου και νιώσαμε την ελεύθερη πτώση και τη χορογραφική της απεικόνιση στο έργο Free Fall από την ομάδα Σάρον Φρίντμαν. Σε μια εντυπωσιακή παραγωγή και ένα υποβλητικό περιβάλλον που δημιουργούσαν αποκλειστικά οι φωτισμοί, εθελοντές και επαγγελματίες χορευτές διερευνούσαν τα όρια της σταθερότητας.

Απογυμνωμένοι οι χορευτές δοκίμασαν ξανά και ξανά το όριο της αντοχής απέναντι στην άνοδο, την πτώση, τη φυγή και την ένωση των σωμάτων. Και αν σε αυτή την παράσταση οι θεατές αισθανόμασταν φυγάδες του ίδιου μας του εαυτού, η παράσταση των δυο μελών του θιάσου Circoncentrique,Αλεσσάντρο Μαΐντα και ο Μαξίμ Πυτού μάς άφησαν με ένα χαμόγελο κάποιες φορές λίγο μελαγχολικό, αφού πρώτα μας παρέσυραν σε έναν στρόβιλο κίνησης και ποίησης. Οι δυο χορευτές ακροβάτες σαν πρόσωπα του Μπέκετ με έναν μεταλλικό τροχό, μπάλες και μεγάλες σφαίρες και τολμηρές κινήσεις ισορροπίας μας θύμισαν έναν κόσμο που συγχρονίζεται και απομακρύνεται τρυφερά και σκληρά στο ρυθμό της αναπνοής και της σχέσης των δυο σωμάτων των δημιουργών του.

Αλεσσάντρο Μαΐντα και Μαξίμ Πυτού

Βιμ Βαντεκέυμπους, το μεγάλο όνομα του πρώτου τριημέρου και η ομάδα του Ultima Vez αναμετρήθηκαν κυριολεκτικά με το κοινό που επί σκηνής και σε διαρκή κίνηση ακολουθούσε το ρυθμό του Go Figure Out Yourself της νέας του δημιουργίας. Αναζητήσεις, ζητήματα ταυτότητας, υποταγής υπακοής και ανυπακοής, ζητήματα που απασχολούν το έργο του Βαντεκέυμπους εδώ και χρόνια συναντούν αυτή τη φορά κατά πρόσωπο τους θεατές και τους προσκαλούν σε ένα χορό ιδεών και συναισθημάτων, καθοδηγούμενης κίνησης και αιτημάτων ελευθερίας. Παράσταση που δημιουργεί και αναδημιουργεί ερωτηματικά χωρίς απαντήσεις ή απαντήσεις που αλλάζουν και αλλοιώνονται από την έννοια της ίδιας της φύσης των σχέσεων. Όπως λέει άλλωστε και ο ίδιος ο δημιουργός μπορεί «όλα να αφορούν εσένα».

Go Figure Out Yourself

Από το υπόλοιπο πρόγραμμα του φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, την Πέμπτη το βράδυ 19 Ιουλίου οι θεατές του φεστιβάλ θα παρακολουθήσουν το έργο The Art of Dying, το οποίο η Χριστίνα Γουζέλη ερμηνεύει σε πρωτότυπη μουσική του βραβευμένου λαουτίστα Jozef Van Wissem, είναι ένα σόλο εμπνευσμένο από το τρίπτυχο του Ιερώνυμου Μπος Ο κήπος των επίγειων ηδονών, στο οποίο με λεπτό χιούμορ και σουρεαλισμό αποδίδεται το εύθραυστο της ανθρώπινης ύπαρξης. Χορός, εικόνα και εφήμερη μουσική μεταδίδουν τη φευγαλέα ομορφιά αυτής της ύστατης στιγμής πριν έρθει το τέλος της ζωής.

Νωρίτερα το απόγευμα στην κεντρική πλατεία της Καλαμάτας ο Ισραηλινός Τομ Βέκσλερ, χορευτής και ακροβάτης θα παρουσιάσει το έργο του Water. Η λέξη penzum σημαίνει το σύνολο της εργασίας που πρέπει να ολοκληρωθεί σε μία ημέρα και για την οποία κάποιος φέρει την ευθύνη, όρος που συναντάται σε ένα ποίημα του Αττίλα Γιόζεφ, στο οποίο αποτίουν φόρο τιμής ο χορογράφος, χορευτής και εικαστικός Γιόζεφ Νατζ και η κοντραμπασίστα και συνθέτις Ζοέλ Λεάντρ στις 20 Ιουλίου.

Josef Nadj – Penzum

All Genius All Idiot

Σε μια σύνθεση χορογραφίας, μουσικής και σχεδίου και φορώντας αφρικανικές μάσκες, οι δύο καλλιτέχνες σκηνοθετούν το ντουέτο τους μέσα από τον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό. Είναι ένα «ανοιχτό» έργο, που γράφεται διαρκώς όσο εκτελείται, καρπός της απόλυτης επικοινωνίας μεταξύ των δύο ερμηνευτών.

Την ίδια μέρα παρουσιάζεται το έργο των Μαρκίζ Σκοτ και Πόππιν Τζον που δεν είναι μια κλασική παράσταση τσίρκου αλλά μια πολυμορφική, εξαιρετικά δημιουργική με εντελώς εξωφρενική σύνθεση και εκρηκτική ζωντάνια. Το ντεμπούτο της Svalbard Company, ενός δυναμικού συνόλου τεσσάρων διεθνών ερμηνευτών με εξαιρετικές ικανότητες παρουσιάζει μια αντιπαράθεση διαφορετικών μορφών έκφρασης που διερευνά τις έννοιες της σεξουαλικής ταυτότητας, της ρευστότητας του εαυτού, του κάλλους και του μεγαλείου, με μια μοναδικά πληθωρική γλώσσα.

Μαρκίζ Σκοτ και Πόππιν Τζον

Οι Μαρκίζ Σκοτ και Πόππιν Τζον ίσως δεν χρειάζονται συστάσεις, καθώς τα βίντεο με τις εμφανίσεις τους έχουν εκατομμύρια προβολές στο ΥouΤube. Είναι από τους σημαντικότερους χορευτές animation και poppin στον κόσμο. Αυτοδίδακτοι, πρωτοπόροι και διαρκώς εξελισσόμενοι, αποτελούν πρότυπο για εκατομμύρια νέους, ενώ έχουν ανοίξει το δρόμο για νέες δυναμικές στην ανθρώπινη κίνηση και τον σύγχρονο χορό. Παρουσιάζουν τη δουλειά τους στις 21 Ιουλίου και με τις εξωπραγματικές κινητικές ικανότητες δίνουν στο κοινό την εξαιρετική ευκαιρία να απολαύσει τον αστείρευτο πλούτο και τη γνήσια έκφραση της κουλτούρας που πάλλεται εδώ και χρόνια στους δρόμους των μεγαλουπόλεων. Η παρουσία των Μαρκίζ Σκοτ και Πόππιν Τζον στο 24ο ∆ιεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας αποτελεί έναν μικρό φόρο τιμής στους μάγους του σύγχρονου χορού.

Τη δέκατη μέρα του Φεστιβάλ, στις 22 Ιουλίου κάνουν πρεμιέρα στην Καλαμάτα οι Les Slovaks. Σε μια πολυφωνική παράσταση εμπνευσμένη από τον παραδοσιακό χορό, οι πέντε χορευτές του συγκροτήματος Les Slovaks, μαζί με τον παλιό συνεργάτη τους, τον μουσικό και συνθέτη Simon Thierrée, ξέρουν πώς να καθηλώνουν τον θεατή. Πρόκειται για μια σύνθεση από χορευτικές μινιατούρες, γεμάτες συναίσθημα, φαντασία, κοινά ιστορικά βιώματα και χιούμορ, που φέρνει κάθε χορευτή στο προσκήνιο ως σολίστ και ταυτόχρονα ως οργανικό στοιχείο μιας δυναμικής και οικογενειακής συλλογικότητας.

Παράλληλα με τις παραστάσεις υπάρχουν οι καταπληκτικές εκδηλώσεις στην πλατεία, οι μουσικές εκδηλώσεις και τα σεμινάρια που οργανώνει το Φεστιβάλ. Είναι μια γιορτή το φεστιβάλ της Καλαμάτας αλλά πάνω από όλα είναι ένα πεδίο άσκησης των ιδεών, της πρωτοτυπίας και της γνώσης.

Κεντρική φωτογραφία άρθρου: ©Mike Rafail

Info:

24ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας | 13 – 22 Ιουλίου 2018