starΚείμενο: Βασίλης Κεχαγιάς

Το Μουντιάλ είναι σαν τα νυχτερινά κέντρα. Περνάς καλά, γλεντάς, και λίγο πριν τελειώσει το πρόγραμμα, με χαμηλωμένα τα φώτα, βάζουν τα κάπως ρομαντικά και χαμηλότονα τραγούδια, προκειμένου να σε στείλουν σπίτι σου κατευνασμένο, χωρίς το αίσθημα της έλλειψης. Έτσι και σε τούτο το παγκόσμιο ποδοσφαιρικό ξεφάντωμα, λίγο πριν σβήσουν οι προβολείς των γηπέδων, αρχίζουν οι αγώνες να αραιώνουν, η απεξάρτηση του φιλάθλου – οπαδού πραγματοποιείται σταδιακά, ώστε την επόμενη μέρα του τελικού να μη σου λείπει εκείνη η αγωνιστική υπερδοσολογία των πρώτων ημερών.

Έτσι κι αλλιώς, πάει καιρός τώρα που το Παγκόσμιο κύπελλο είναι περισσότερο συνδεδεμένο με τους κανόνες του θεάματος, παρά με αυτούς του ποδοσφαίρου. Δεν μπορεί να γνωρίζει κάποιος την επίδραση που θα έχει πάνω στην απήχηση του θεσμού ο πολλαπλασιασμός των ομάδων της τελικής φάσης – άκου, σαράντα οκτώ! -. Με την πληθωριστική παρουσία ομάδων η πρόκριση θα θυμίζει εισαγωγικές στα ελληνικά πανεπιστήμια, μετά την ίδρυση τόσων και τόσων σχολών: τελικά, όλοι κάπου περνάνε, αλλά ποιος νοιάζεται, αφού στο βάθος καιροφυλακτεί η ανεργία…

Με κοντά πενήντα ομάδες στους τελικούς, για όλους υπάρχει μια θέση, αλλά η κατάκτησή της δε μοιάζει άθλος. Από την άλλη, η FIFA ό,τι και να πιάσει στα χέρια της χρυσάφι γίνεται. Ακόμη και αυτό το VAR, με την αρχική καχυποψία του φιλάθλου να το συνοδεύει, εντάχθηκε στη ροή του παιχνιδιού, δίχως να προκαλεί σε αυτήν ιδιαίτερες αναταράξεις. Κι εμείς ακόμη, που υπερασπίζαμε την παράδοση του διαιτητικού λάθους ως απαραίτητο κομμάτι της ποδοσφαιρικής γοητείας, είδαμε με ανακούφιση το γηπεδικό «Μεγάλο αδερφό» να αποτελεί ευπρόσδεκτο διορθωτή λανθασμένων αποφάσεων, να παίρνει ρόλο εγγυητή αθλητικής δικαιοσύνης. Τι κι αν εδώ, Μεσόγειοι και πυρετωμένοι οπαδοί, επιθυμούσαμε, βαθιά μέσα μας, την αδικία, είτε ως άλλοθι της ήττας είτε ως πυροδότη εβδομαδιαίων καφενειακών αντεγκλήσεων, προτείνοντας το VARάτε τον, αντί του ξενέρωτου κονκλάβιου διαιτητών γύρω από μια οθόνη.

Από του χρόνου VAR και στη χώρα μας. Αυτή είναι η μοίρα της κίνησης των πραγμάτων… Η εξέλιξη τους επιβάλλει προσαρμογή, αιώνες τώρα. Κι όποιος δεν το αντιλαμβάνεται, μένει πίσω να κλαψουρίζει που τέλειωσε το γλέντι, να προσκολλάται με όρους γεροντίστικης νοσταλγίας στο παρελθόν, την ώρα που ανοίγουν τα καινούρια μαγαζιά, στρώνονται τα τραπέζια για τα επόμενα ξενύχτια και ετοιμάζονται να τραγουδήσουν οι φρέσκοι Mbappé, εκεί που κάποτε πετούσαμε λουλούδια στους Πελέ και στους Μαραντόνα.