Η Nefeli Walking Undercover (κατά κόσμον Νεφέλη Λιούτα) γύρισε πριν από λίγες μέρες ένα ολόφρεσκο βιντεάκι, με τη χαρακτηριστική DIY αισθητική της, για το κομμάτι «Της επιστροφής» από τον πιο πρόσφατο δίσκο της «1041ΑΚ (φάηντερς, κήπερς)» του 2015, το instrumental αδερφάκι του οποίου βρίσκεται επίσης στο ίδιο άλμπουμ, κάτω από τον τίτλο «Της Φυγής». Με αυτή την αφορμή, μας έστειλε την ιστορία πίσω από την «επιστροφή» της, αλλά και τη χειροποίητη οπτικοποίηση του κομματιού. 

Γύριζα από το χωριό μου στα Τρίκαλα διασχίζοντας ένα σωρό σκιερά, δροσερά βουνά, κάποιο Πάσχα. Λίγη φιλική ομίχλη σκέπαζε τις κορυφές τους και το φως έφευγε κομμάτι κομμάτι προς τη νύχτα. Στη στάση στα δίδυμα βενζινάδικα του Δομοκού ένας σκύλος βγήκε μέσα από τα σύννεφα, κούνησε λίγο την ουρά του, ύστερα μας προσπέρασε κι έφυγε και φύγαμε κι εμείς για να συναντήσουμε την πόλη, κουνώντας τις ρόδες μας.

Εκείνες τις μέρες είχα φτιαγμένο ένα instrumental κομμάτι για πιάνο και όλο γύριζαν στο μυαλό μου κάτι απροσδιόριστες πολυφωνίες. Επανατοποθετημένη στην πόλη, σκεφτόμουν συνέχεια το αεράκι εκείνων των βουνών, τα νερά σαν κρύσταλλα που θα έκρυβαν οι χίλιες δυο πηγές τους, το χωριό μου, το χώμα, τα δέντρα, τα χέρια των γιαγιάδων.

Είναι από τις φορές που αυτό για το οποίο θέλω να μιλήσω μου υπαγορεύει λίγο λίγο, κρυφά, τη δομή αυτού που θα γράψω, τα όργανα που θα χρησιμοποιήσω, τις μελωδίες. Η ροή του νερού είναι κελαρυστή σαν τους κρυσταλλοειδείς ήχους της καλίμπας και του steel drum. Το χώμα είναι κιθάρα, το φύσημα μέσα από τα κλαδιά και τα φύλλα χιλιάδες χτυπήματα από κουτάλες επάνω σε κατσαρολικά. Και οι γιαγιάδες φωνές και ισοκρατήματα.

Η Νεφέλη Λιούτα τραγουδά την επιστροφή μας στην πόλη

Πήρα το θέμα από το instrumental κομμάτι, του άλλαξα ήχο, του έβαλα λόγια και είπα την ιστορία μου για τον αποχαιρετισμό της σιωπηλής αιώνιας φύσης και τον επαναπατρισμό στην πόλη, που τα μάτια μαυρίζουν από τον καημό του αποχωρισμού, μόνο για να ξαναβρούν αποσπάσματα της ομορφιάς ανύποπτα, ανήσυχα, γατζωμένα στις κεραίες των πολυκατοικιών.

Το βιντεάκι προέκυψε αυθόρμητα την προηγούμενη εβδομάδα όταν, απομονωμένη στο άλλο μου χωριό στην Εύβοια, για δουλειά και μελέτη, σκέφτηκα ότι το κομμάτι «Της Επιστροφής» είναι γραμμένο για κάτι εποχές σαν αυτήν, που επιστρέφω στην Αθήνα χωρίς να το θέλει όλη μου η καρδιά και λίγο καιρό μετά ξεχνάω αυτό από το οποίο δεν ήθελα να φύγω. Είχα ησυχία, όρεξη πολύ και δυο τρία κάδρα που μπορούσα να με τοποθετήσω χωρίς να είναι εξαιρετικά αμήχανη η DIY απόπειρα κι έτσι, τσουπ, έδεσα την μικρή καμερούλα μου σε ένα κοντάρι ομπρέλας για στήριγμα και το γύρισα. Δεν είμαι εκπαιδευμένη γνώστης της παράδοσης και της πολυφωνίας, είμαι μόνο λάτρης όλων αυτών των τοπίων και των ηχοχρωμάτων κι έτσι, ως κορίτσι της πόλης που αγαπάει τα χωριά, το βιντεάκι δεν έχει χρώμα βουνών και Ηπείρου, αλλά τη ματιά ενός ανθρώπου που συλλογιέται όλα αυτά κάπου μακρυά από την αυθεντική γέννησή τους.

Λίγα λόγια για την Νεφέλη Λιούτα:
Η Νεφέλη Λιούτα γεννήθηκε το 1989 στην Αθήνα. Είναι μουσικός, δασκάλα βιολιού και μουσικών συνόλων για παιδιά και συνθέτης/τραγουδοποιός. Παράλληλα γράφει μουσικά παραμύθια για μικρούς και μεγάλους. Έχει κυκλοφορήσει ανεξάρτητα τρεις δίσκους: «Τα μολύβια-κομάντος» (2011), «1041ΑΚ (φάηντερς, κήπερς)» (2015), «12» (2015) και έργα της έχουν παρουσιαστεί στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, το ωδείο Φίλιππος Νάκας καθώς και γνωστούς χώρους συναυλιών της Αθήνας και της επαρχίας.

Το 2011 διακρίθηκε με το πρώτο βραβείο σύνθεσης και βραβείο στίχου στους Αγώνες Δημιουργίας Ελληνικού Τραγουδιού του Ιδρύματος Ωνάση, ενώ ο πρώτος της δίσκος επανακυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2013 από το ένθετο μουσικό περιοδικό «Κόκκινη Καρφίτσα» της εφημερίδας «Η Αυγή».

Διαβάστε επίσης: Η Νεφέλη Λιούτα στο ελculture.gr