Με όχι αμελητέες ξένες παρουσίες, αλλά και κάποιες συμπαραγωγές Ελλήνων και ξένων, διαμορφώνεται θεατρικά το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών. Πρόκειται για γνωστά, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, ονόματα είτε από προηγούμενα Φεστιβάλ, όπως ο Καστελούτσι και ο Ροντρίγκο Γκαρσία, είτε από τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, που τα είχε εντάξει στον προγραμματισμό της. Οδηγούμενοι στο -πρώτο- συμπέρασμα πως οι ξένοι δημιουργοί για να ξαναπαρουσιάζουν δουλειές τους εδώ, προφανώς βρήκαν κατάλληλες συνθήκες, θα λέγαμε πως το διεθνές πολιτιστικό προφίλ της πρωτεύουσας -κατά μία έννοια, δηλαδή, μέρος της πολιτιστικής πολιτικής της χώρας- διαμορφώνεται από δύο βασικούς «παίχτες», ο ένας εκ των οποίων είναι ιδιωτικός.

Στο φετινό Φεστιβάλ, λοιπόν, μεταξύ άλλων, θα δούμε:

Rodrigo Garcia: 4

Rodrigo Garcia: 4

– Τον αιρετικό Αργεντινό Ροντρίγο Γκαρσία, στην τέταρτή του εμφάνιση επί ελληνικού εδάφους. Τον σκηνοθέτη που το 2000 προσκεκλημένος του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών παρουσίασε την παράσταση «After Sun», μια μεταγραφή του μύθου του Φαέθοντα, προκαλώντας τη «μήνιν» των θεατών, που έφτασαν μέχρι και να εκτοξεύσουν καρέκλες στους (γυμνούς) ηθοποιούς που παρίσταναν πως βιάζουν δύο κουνέλια επί σκηνής. Οι παραστάσεις του (άλλες δύο παρουσιάστηκαν αργότερα στο Φεστιβάλ Αθηνών, το 2007 και το 2012), έντονα πολιτικοποιημένες, συχνά βλάσφημες και χαρακτηριστικά ωμές, προκαλούν τα όρια -σωματικά, ηθικά, πνευματικά- τόσο των ηθοποιών όσο και των θεατών. Ο Γκαρσία προτείνει μια εκδοχή του «θεάτρου της σκληρότητας» στα χνάρια του Αρτώ, και μαζί με τον Ρομέο Καστελούτσι και τον Γιαν Φαμπρ σχηματίζουν την «αγία» τριάδα των μεγαλύτερων εικονοκλαστών σκηνοθετών του 21ου αιώνα. Θα ήταν ενδιαφέρον να βλέπαμε και τον τρίτο στο φετινό πρόγραμμα.

Romeo Castellucci-Socìetas Raffaello Sanzio: Ιούλιος Καίσαρας. Σπαράγματα.

Romeo Castellucci-Socìetas Raffaello Sanzio: Ιούλιος Καίσαρας. Σπαράγματα.

– Τον Ιταλό Ρομέο Καστελούτσι και την ομάδα του για τέταρτη φορά στο Φεστιβάλ (μετά το περσινό «Go down, Moses», το «Περί της έννοιας του προσώπου του Υιού του Θεού» του 2011, και τη «Θεία Κωμωδία» του 2009). Φέτος, ο σκηνοθέτης επανέρχεται στο σαιξπηρικό «Ιούλιο Καίσαρα» (βραβευμένη παράσταση του 1997), αφήνοντας όμως κατά μέρος τον -κατά βάση- οντολογικό προβληματισμό που χαρακτηρίζει τη δουλειά του, και χρησιμοποιεί το έργο ως βάση για μια επί σκηνής μελέτη πάνω στο λόγο και τη λειτουργία της φωνής.

Third World Bunfight: Macbeth, Όπερα του Τζουζέπε Βέρντι

Third World Bunfight: Macbeth, Όπερα του Τζουζέπε Βέρντι

– Τη νοτιοαφρικανική ομάδα Third World Bunfight, που προσάρμοσε την όπερα του Βέρντι (του σαιξπηρικού) «Μάκβεθ» στην πολιτική πραγματικότητα της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό, δηλαδή στις εμφύλιες συρράξεις που μαστίζουν τη χώρα επί εικοσαετίας. Σκηνοθετεί ο Μπρετ Μπέιλι, ο ακτιβιστής σκηνοθέτης του οποίου τη συγκλονιστική ανθρώπινη εγκατάσταση με θέμα την ιστορία του ρατσισμού μόλις είδαμε στο πλαίσιο του FastForwardFestival της Στέγης.

– Το έργο της Αμερικανίδας Λυν Νότατζ «Ruined» (βραβείο Πούλιτζερ 2008), που βασίζεται σε μαρτυρίες γυναικών που επέζησαν του ίδιου πολέμου και που θα παρουσιαστεί σε πανελλήνια πρεμιέρα με τη σύμπραξη Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών, σε σκηνοθεσία του Βρετανού Ντέννις Ρέιντ.

Milo Rau: The Dark Ages

Milo Rau: The Dark Ages

– Τους επίσης ερχόμενους με πολιτική «ατζέντα», Λόλα Αρίας και Μίλο Ράου, που μας πρωτοσύστησε η Στέγη. Τον Ελβετό Μίλο Ράου, ιδρυτή του Διεθνούς Ινστιτούτου για τα Πολιτικά Εγκλήματα (2007), που αφουγκράζεται και εμπνέεται από τα μεγάλα πολιτικά γεγονότα, ανοίγοντας επί σκηνής φακέλους όπως η δίκη των Τσαουσέσκου ή η γενοκτονία στη Ρουάντα. Στο φετινό Φεστιβάλ θα δούμε μια από τις τελευταίες του παραγωγές (2015), επικεντρωμένη στην ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια («The dark ages»). Και την Αργεντίνα συγγραφέα, τραγουδοποιό και σκηνοθέτη, Λόλα Αρίας, που δημιουργεί, με το βλέμμα στραμμένο στις ταραγμένες κοινωνικοπολιτικές πραγματικότητες παγκοσμίως, αναπαραστατικά projects όπως «Η ζωή μου μετά», που επιχείρησε να ανασυνθέσει τη ζωή στην Αργεντινή της στρατιωτικής χούντας του Βιδέλα, ή η «Ακρόαση για μια διαδήλωση», που δημιουργείται εκ νέου για κάθε χώρα στην οποία παρουσιάζεται, με στόχο να εμπλέξει τους θεατές σε ένα διαδραστικό σκηνικό γεγονός με θέμα την Ιστορία τους (στο Βερολίνο η περφόρμανς/αναπαράσταση αφορούσε τη διαδήλωση που προηγήθηκε της πτώσης του Τείχους, ενώ στην Αθήνα την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Στην παράσταση ντοκουμέντο που φέρνει φέτος στο Φεστιβάλ, με θέμα τον πόλεμο στα νησιά Φώκλαντ, οι βετεράνοι Βρετανοί και Αργεντίνοι «πρωταγωνιστές» συμμετέχουν σε ένα σκηνικό εγχείρημα για το βίωμα και την ανάμνησή του («Minefield»).

Οσκάρας Κορσουνόβας: Άμλετ, του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

Οσκάρας Κορσουνόβας: Άμλετ, του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

– Τον Λιθουανό Οσκάρας Κορσουνόβας, σε έργο ενός συγγραφέα που επιλέγει συχνά. Ο σκηνοθέτης, που μετράει σκηνοθεσίες στην ελληνική σκηνή και εκτός φεστιβαλικού πλαισίου (Εθνικό Θέατρο 2011-12, θέατρο Πορεία 2015-16), φέρνει στο Φεστιβάλ τον «Άμλετ» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, παράσταση που πρωτοπαρουσιάστηκε το φθινόπωρο του 2008. Η παγκόσμια πρεμιέρα της πρώιμης εκδοχής της, σε μορφή work in progress, είχε δοθεί στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο του 12ου Ευρωπαϊκού Βραβείου Θεάτρου, που είχε διοργανώσει το ΚΘΒΕ .

Needcompany: The blind poet

Needcompany: The blind poet

– Τη φλαμανδρική ομάδα Needcompany, μια από τις πολλές που συνιστούν το «βελγικό θεατρικό φαινόμενο», εννέα χρόνια μετά την πρώτη τους επίσκεψη στο Φεστιβάλ. Με τον «Τυφλό ποιητή» η ομάδα συνεχίζει τη δουλειά της πάνω στη σύνθεση διαφορετικών παραστατικών και γλωσσικών εργαλείων με προσανατολισμό την ανάδειξη της πολύπλοκης ευρωπαϊκής «ταυτότητας».

Info: Διαβάστε το αναλυτικό πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου 2016

Διαβάστε επίσης:“Οι ελληνικές συμμετοχές του Φεστιβάλ Αθηνών”, από την Τώνια Καράογλου