Από το 1973 μέχρι και το 1983 ο διάσημος σκηνοθέτης Βιμ Βέντερς μοιραζόταν το πάθος του κινηματογράφου με αυτό της φωτογραφίας. «Φωτογράφιζα σαν μανιακός», λέει και υπολογίζει ότι τράβηξε περισσότερες από 12.000 Polaroid που τον βοηθούσαν στα γυρίσματα των ταινιών του. «Δεν ήταν αυτοσκοπός. Ήταν μιας χρήσης», εξηγεί.

Μια μεγάλη συλλογή από αυτές, εκτίθεται με τίτλο Instant Stories. Wim Wenders’ Polaroids στη Gallery Photographers, στο Λονδίνο, από τις 20 Οκτωβρίου 2017 έως τις 11 Φεβρουαρίου 2018, σε συνεργασία με το Ίδρυμα Βιμ Βέντερς και το Ίδρυμα C | O Berlin.

Self-portrait, 1975. Photograph: © Wim Wenders/Courtesy the Wim Wenders Foundation

Self-portrait, 1975. Photograph: © Wim Wenders/Courtesy the Wim Wenders Foundation

Οι φωτογραφίες έχουν τραβηχτεί στην πιο παραγωγική περίοδο του σκηνοθέτη, στη διάρκεια της δεκαετίας του ’70, όταν γύριζε τις εμβληματικές ταινίες του όπως: «Η αγωνία του τερματοφύλακα πριν το πέναλτι», «Η Αλίκη στις πόλεις» και «Ο Αμερικανός φίλος». Πολλές από αυτές αιχμαλωτίζουν σκηνές από τα γυρίσματα, αλλά άλλες είναι αρχεία των ταξιδιών του, καθώς απαθανατίζει στιγμές της ταξιδιωτικής του καθημερινότητας. Μικρές και μεγάλες πόλεις, ερήμους, αυτοκινητοδρόμους και ξενοδοχεία. Όπως και οι ταινίες του, διακατέχονται από ένα μελαγχολικό ρομαντισμό.

Ο 72χρονος Βέντερς, απέκτησε την πρώτη του κάμερα, ως παιδί στο Ντίσελντορφ από τον γιατρό πατέρα του. «Φωτογράφιζα σε όλη μου τη ζωή αλλά ποτέ δε σκέφτηκα τον εαυτό μου ως φωτογράφο» λέει ο Βέντερς. «Μου άρεσε πολύ να ασχολούμαι με τα τεχνικά της φωτογραφίας, αν ποτέ ήθελα να τραβήξω μια φωτογραφία για κάτι, δεν θα το έκανα με μια Polaroid».

Στην έκθεση οι φωτογραφίες χωρίζονται σε ενότητες Photo Booths, Jukeboxes and Typewriters, Looking for America, California Dreaming, Mean Streets. Είναι σαν να πρόκειται για ένα ιμπρεσιονιστικό ημερολόγιο μιας ολόκληρης εποχής που «δεν υπήρχε θλίψη, ούτε θυμός, δεν υπήρχε τίποτα παρά καθαρή αθωότητα, όχι μόνο δική μου αλλά όλων γύρω μου. Οι ταινίες έγιναν από μια μέρα στην άλλη χωρίς μεγάλη διαδικασία σκέψης. Είναι μια υγιής μνήμη για το πώς τα πράγματα ήταν και τι έχουμε χάσει. Η συνειδητοποίηση ότι έχουμε χάσει κάτι δεν είναι απαραιτήτως νοσταλγική. Μπορεί να είναι κάτι το τραγικό », λέει ο Βέντερς.

Valley of the Gods, Utah, 1977. Photograph: © Wim Wenders/Courtesy Deutsches Filminstitut Frankfurt

Valley of the Gods, Utah, 1977. Photograph: © Wim Wenders/Courtesy Deutsches Filminstitut Frankfurt

Συχνά τσαλακωμένες, με σημειώσεις, με τα χρώματα ελαφρώς ξεθωριασμένα, θολές, οι polaroid έρχονται από μια περίοδο που μοιάζει απίστευτα μακρινή και  δίνουν στην εποχή τους μια αύρα μυστηρίου και ρομαντισμού. «Η αξία αυτών των Polaroid δεν είναι τόσο στις ίδιες τις φωτογραφίες – όσο στις ιστορίες που οδηγούν σε αυτές. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η έκθεση ονομάζεται Instant Stories», λέει ο Βέντερς.

Μια τυχαία συνάντηση το 1973 με «μια ψηλή νεαρή γυναίκα» στο μπαρ στο CBGB, το θρυλικό νυχτερινό κέντρο διασκέδασης της Νέας Υόρκης, το πλήθος που συγκεντρώθηκε σιωπηλά για να θρηνήσει το θάνατο του Τζον Λένον, τη γνωριμία του με την φωτογράφο Άνι Λίμποβιτς, τη φιλία του με τον ηθοποιό Ντένις Χόπερ, -φωτογράφο και αυτόν με τεράστιο αρχείο φωτογραφιών.

New York Parade, 1972. Photograph: © Wim Wenders/Courtesy the Wim Wenders Foundation

New York Parade, 1972. Photograph: © Wim Wenders/Courtesy the Wim Wenders Foundation

Campbell Soups, New York, 1972. Photograph: © Wim Wenders

Campbell Soups, New York, 1972. Photograph: © Wim Wenders

Info έκθεσης:

 Instant Stories. Wim Wenders’ Polaroids | 20 Οκτωβρίου 2017 – 11 Φεβρουαρίου 2018 | The Photographers Gallery, Λονδίνο