Όντας συμφοιτήτρια με τη Δάφνη, γνώριζα ότι ασχολιόταν με τη μουσική, ότι ήταν το χόμπι της, δεν την είχα ακούσει, όμως, ποτέ να τραγουδάει. Αυτό έγινε όταν κυκλοφόρησε το κομμάτι της «Doop doop» το οποίο ανακάλυψα μέσα από τα social media και στη συνέχεια το άκουγα σε διάφορους σταθμούς στο ραδιόφωνο, όταν μας συστήθηκε ως «Daphne and the Fuzz». Εδώ είμαστε λοιπόν, 2 χρόνια μετά, όπου οι «Daphne and the Fuzz» κυκλοφορούν το ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ τους και μας το παρουσιάζουν live στο Six D.o.g.s την Τετάρτη 6 Απριλίου. Vintage – pop ήχοι σε συνδυασμό με soul – blues μελωδίες και γνώμονα το «Abbey Road» των Beatles, μέσα από κομμάτια που έγραψε η Δάφνη κατά τη διάρκεια των τελευταίων τεσσάρων ετών. Με αφορμή το άλμπουμ αυτό, συναντηθήκαμε μετά από αρκετό καιρό και τρώγοντας μπανόφι στον Κεραμεικό μιλήσαμε για τα χρόνια στη σχολή, τα όσα έχει καταφέρει ως τώρα και το ρόλο που παίζει η μουσική στη ζωή της.

Έχεις τελειώσει το τμήμα Επικοινωνίας Μέσων και Πολιτισμού στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, πώς επέλεξες τη σχολή αυτή; Θέλεις να ασχοληθείς με το αντικείμενο;
Όταν τελείωσα το σχολείο ήθελα περισσότερο να ασχοληθώ με τον κινηματογράφο αλλά οι μόνες μου επιλογές ήταν ή να πήγαινα σε ΑΕΙ στη Θεσσαλονίκη ή αλλιώς σε κάποια ιδιωτική σχολή. Οπότε, όταν το συζήτησα με τους δικούς μου, σκέφτηκα ότι ήταν προτιμότερο να μπω στο τμήμα αυτό, που έχει να κάνει και με πολιτιστική διαχείριση και ήταν πολύ κοντά σε αυτό που ήθελα να κάνω ενώ παράλληλα θα μπορούσα να παρακολουθήσω κάποια σεμινάρια εδώ, στην Αθήνα.

IMG_0078!

Τι είναι αυτό που σου έχει μείνει περισσότερο μετά από τα τέσσερα χρόνια στο πανεπιστήμιο;
Το ωραίο κλίμα που είχα βρει και το ότι είχαμε πολύ καλούς καθηγητές, με ενδιαφέροντα. Είναι μία πολύ καλή σχολή για βασική παιδεία, πήρα πολλές γνώσεις απλά δεν με ενδιαφέρει τόσο να ασκήσω το αντικείμενο αυτό επαγγελματικά. Τις γνώσεις όμως που πήρα και τα όσα κέρδισα από το πανεπιστήμιο δεν θα τα άλλαζα με κάτι.

Κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες το νέο σου άλμπουμ «Daphne And The Fuzz», πες μας λίγα λόγια για αυτό.
Το άλμπουμ κυκλοφορεί από την Inner Ear, παραγωγός είναι ο Άλεξ Μπόλπασης. Τα κομμάτια που είναι στο άλμπουμ τα είχα γράψει κατά τη διάρκεια 4 ετών και για αυτό δεν είχαν τόσο ενιαίο ύφος. Παρ’ όλα αυτά με την μπάντα πήγαινε προς ένα πιο συγκεκριμένο στυλ. Όταν τα πήγαμε στον παραγωγό μας, είδαμε ότι τα κομμάτια θα ταίριαζαν σε έναν vintage, pop-rock ήχο, οπότε μελετήσαμε το «Abbey Road» των Beatles και βασιστήκαμε πολύ πάνω σε αυτό.

IMG_01265

Ήδη ένα από τα τραγούδια που έχει ξεχωρίσει είναι το «Burn down your house», που αν δεν ακούσει κάποιος του στίχους το περνάει για ένα πολύ γλυκό τραγούδι. Εσύ έχεις ξεσπάσματα ή διοχετεύεις ό,τι σου συμβαίνει μέσα στη μουσική σου;
Τη μουσική τη χρησιμοποιώ για να εκτονωθώ, άσχετα με το πόσο ήρεμο ή εκδικητικό ακούγεται ένα κομμάτι. Τις περισσότερες φορές που γράφω είναι γιατί έχω μια ενέργεια μέσα που θέλω να τη βγάλω, έχω ένα συγκεκριμένο θέμα που θέλω να το εξωτερικεύσω αλλά δεν ξέρω πού, δεν ξέρω πώς, οπότε κάπως έτσι προκύπτει το κάθε κομμάτι. Συγκεκριμένα το «Βurn down your house» δεν είναι ακριβώς εκδίκηση, αφορά το τέλος μιας σχέσης που είχε φτάσει σε αδιέξοδο, οπότε το κομμάτι είχε πιο πολύ για μένα έναν λυτρωτικό ρόλο.

Γύρισες το videoclip του τραγουδιού μόνη σου, στο σπίτι, με ένα selfie stick. Πώς προέκυψε η ιδέα και πώς το έστησες όλο αυτό;
Έψαχνα καιρό να βρω θέμα για το κλιπ, σκεφτόμουν καμμένα σπίτια και τα σχετικά, αλλά δεν έβρισκα κάτι να μου αρέσει και να είναι και no budget. Μια μέρα έβραζα φασόλια και περίμενα με τις ώρες από πάνω τους να γίνουν και έτσι είχα μια τρομερή ενέργεια που με έκανε να αρχίσω να χοροπηδάω πάνω κάτω στο σπίτι και να τραγουδάω. Μου ήρθε τότε να βάλω το κομμάτι να παίζει από πίσω και να με τραβήξω με την μπροστά κάμερα του κινητού μου. Το αποτέλεσμα μού φάνηκε πολύ αυθόρμητο και ειλικρινές και αποφάσισα να βρω τρόπο να κάνω το ίδιο πάνω κάτω για βίντεοκλιπ προσέχοντας μόνο να έχει ωραία ατμόσφαιρα. Για να κρατήσω τον αυθορμητισμό αυτό το τράβηξα όλο μονοπλάνο με μια GoPro πάνω σε selfie stick με το οποίο ένιωθα πραγματικά σαν να χορεύω μαζί του. Με βοήθησαν οι συμμαθητές μου από τη σχολή (σκηνοθεσίας) να στήσουμε φώτα και να τα κουνάμε σύμφωνα με τη χορογραφία και την κίνηση της κάμερας.

Από το δίσκο σου υπάρχει κάποιο τραγούδι που ξεχωρίζεις περισσότερο;
Το πιο τελευταίο μας κομμάτι, το «Journey to Mars». Μ’ αρέσει το concept του, αλλά και το πώς έχει βγει σε μουσικό ύφος.

Όταν βλέπεις ότι πάει καλά ένα κομμάτι που εσύ δεν αγαπάς τόσο όσο ένα άλλο, σκέφτεσαι λίγο γιατί να συμβαίνει αυτό;
Συνήθως αυτό γίνεται. Είναι λογικό κάπως, γιατί τα πιο εύκολα κομμάτια, τα πιο απλά μελωδικά και στιχουργικά, είναι πολύ πιο εύκολο να τα ακούσει κάποιος και να του μείνουν κατευθείαν, απλά εγώ επειδή ίσως δεν έχω αφιερώσει τόσο πολύ χρόνο και προσπάθεια σε αυτά, αλλά σε κάποια άλλα, μου φαίνεται λίγο περίεργο. Λέω, αφού αυτό το δούλεψα τόσο σύντομα, ή τόσο λίγο, γιατί αρέσει αυτό περισσότερο;

Τι ήταν αυτό που σε παρακίνησε να ασχοληθείς με τη μουσική;
Η αλήθεια είναι ότι με το θέατρο είχα σκεφτεί να ασχοληθώ επαγγελματικά, όταν όμως τελείωσα το σχολείο είδα ότι δεν ήταν για εμένα. Η μουσική ήταν κάτι το αυτονόητο. Από μικρή, έπαιζα χωρίς να το σκεφτώ, πήγαινα και σε ωδείο βέβαια, αλλά την έβλεπα ως το χόμπι μου. Όταν ήμουν στο δεύτερο έτος έτυχε να μου πει ο Αλέξανδρος Βούλγαρης, που είχε ακούσει τα κομμάτια μου, να τα παίξω στο πιάνο σε ένα φεστιβάλ που γινόταν. Εκεί πρώτη φορά είδα πόσο ωραίο είναι να παίζεις σε κόσμο τη μουσική σου, κομμάτια που είναι δικά σου.

IMG_0136!bwc

Πώς ένιωσες την πρώτη φορά που άκουσες τυχαία κάποιο τραγούδι σου ραδιόφωνο;
Την πρώτη φορά με είχαν πάρει κάποιοι φίλοι μου τηλέφωνο που το είχαν πετύχει στο ραδιόφωνο όταν γυρνούσαν από τη θάλασσα. Εγώ δεν είχα δει καν ποιος με καλούσε, το σήκωσα και άκουσα ξαφνικά το κομμάτι μου, το «Doop doop», και από πίσω τα παιδιά να φωνάζουν. Δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω ότι ήταν το δικό μου τραγούδι, ήμουν σε φάση ότι ακούω απλά ένα κομμάτι στο ραδιόφωνο.

Κατά πόσο πιστεύεις ότι παίζει ρόλο η εικόνα ειδικά σε ό,τι αφορά επαγγέλματα που έχουν να κάνουν με θέαμα, όπως η μουσική;
Προφανώς παίζει πολύ σημαντικό ρόλο η εικόνα και η μουσική, όσο και να θες να πεις ότι είναι μόνο τέχνη και τίποτα άλλο, είναι ένα προϊόν. Για όποιον θέλει να βγάλει χρήματα από τη μουσική, πρέπει να την αντιμετωπίζει ως ένα προϊόν χωρίς αυτό να σημαίνει ότι την αλλοιώνει ώστε να πουλήσει περισσότερο. Όλο αυτό δεν αναιρεί το να είσαι ο εαυτός σου αλλά πρέπει να βρεις τον κατάλληλο τρόπο να τον προωθήσεις. Όσον αφορά εμένα, δεν έχω βρει ακριβώς τι θέλω να προβάλω, προσπαθώ από τον αυθορμητισμό μου μέσα να το σουλουπώσω κάπως, παίρνω πράγματα που ήδη υπάρχουν σε μένα και προσπαθώ να τα βάλω σε μία σειρά.

Πώς βλέπεις το γεγονός ότι τόσοι νέοι λόγω της κατάστασης στη χώρα μας, φεύγουν στο εξωτερικό; Θα το έκανες εσύ;
Ωραίο το εξωτερικό για να γνωρίσεις νέα πράγματα, να αποκτήσεις νέες εμπειρίες… είναι κρίμα που αναγκαζόμαστε να πάμε εκεί για να δουλέψουμε και όχι για να τις καινούριες αυτές εμπειρίες. Δε νομίζω ότι θα μπορούσα να μείνω μόνιμα στο εξωτερικό όμως, ίσως ανά διαστήματα.

IMG_0058fil1

Ποια ήταν η δική σου εμπειρία από τη ζωή στο Παρίσι την περίοδο που έκανες το πρόγραμμα «Erasmus»;
Στην αρχή παρόλο που όλοι φαντάζονται ότι καλοπερνάς επειδή είσαι Erasmus, μου ήταν πολύ δύσκολο. Με είχε πιάσει κατάθλιψη, ήταν και ο καιρός πολύ μουντός και δεν έβγαινα συχνά ή πήγαινα μόνη μου σε συναυλίες. Σιγά σιγά πήρα τα πάνω μου και άρχισα να μιλάω και τη γλώσσα. Τους τελευταίους μήνες το απόλαυσα περισσότερο. Εγώ το έζησα όμως ως τουρίστας-φοιτητής, άλλο το να πας να δουλέψεις εκεί.

Τι πρόλαβες να δεις από τη μουσική σκηνή εκεί;
Λίγο είδα από την τοπική σκηνή. Πιο πολύ jazz, jam, μουσικούς του δρόμου ή σε μικρά μαγαζάκια. Πήγαινα σε συναυλίες από ονόματα που δύσκολο να έρθουν στην Ελλάδα, ανερχόμενες μπάντες περισσότερο.

Ποια συναυλία θυμάσαι πιο έντονα;
Την μεγαλύτερη που είχα πάει, που ήταν οι «Animal Collective». Ήταν μία φανταστική οπτικοακουστική εμπειρία. Οι άλλες συναυλίες που πήγαινα ήταν σε πιο μικρές μουσικές σκηνές και ήταν μπάντες που τις ανακάλυπτα εκεί, στο Παρίσι. Ήθελα να εκμεταλλευτώ το ότι κάθε βδομάδα γινόντουσαν τόσες συναυλίες, έβλεπα τι έπαιζε και αποφάσιζα πού θα πάω.

IMG_0095dok1

Ποιο είναι το πιο τρελό σου όνειρο;
Θέλω να φτάσουμε όσο πιο μακριά γίνεται. Θέλω να μπορώ να ζήσω από τη μουσική, να ταξιδεύω χάριν σε αυτή και να μας ακούει όσο περισσότερος κόσμος γίνεται. Να συνεχίσω να έχω έμπνευση αλλά όχι μόνο αυτό, να μάθω να τη γεννάω την έμπνευση. Να γίνει η μουσική δουλειά μου χωρίς, παράλληλα, να χάσω το πάθος μου.

Μιας που πλησιάζει το καλοκαίρι, σε ποιο μουσικό φεστιβάλ θα ήθελες να παίξεις;
Στο Coachella, στο Primavera, στο Glastonbury… στον Άρη!

Info:

 Οι «Daphne And The Fuzz» παρουσιάζουν το πρώτο τους ομώνυμο άλμπουμ live στο Six D.o.g.s, την Τετάρτη 6 Απριλίου, στις 22.00.

Διαγωνισμός:

Το ελculture και η Inner Ear σας κάνουν δώρο δύο αντίτυπα από την πρώτη κυκλοφορία του άλμπουμ «Daphne And The Fuzz». Για να δηλώσετε συμμετοχή στείλτε e-mail με το ονοματεπώνυμό σας και θέμα “Διαγωνισμός – Daphne And The Fuzz” στο [email protected]. Η κλήρωση θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 4 Απριλίου, στις 12.00. Οι νικητές θα ειδοποιηθούν με προσωπικό μήνυμα και θα παραλάβουν το cd από τα γραφεία του ελculture στο Μοναστηράκι.