Το Θέατρο του Νέου Κόσμου συμπλήρωσε είκοσι χρόνια. Από το 1997, η παλιά ζυθαποθήκη στο Νέο Κόσμο, έγινε μια κυψέλη για νέους, ανήσυχους καλλιτέχνες και ένα κοινό που όσο μεγαλώνει μαθαίνει να αγαπά τους νέους δημιουργούς, διαφορετικής αισθητικής έργα και δίνει βήμα σε ομάδες και πρόσωπα που εμφανίζονται για πρώτη φορά. Μια επετειακή έκδοση, ένα μικρό πάρτι, πολλοί συντελεστές, οικογενειακή ατμόσφαιρα και συγκίνηση σφράγισαν το βράδυ της περασμένης Δευτέρας με τη μεγάλη καλλιτεχνική οικογένεια του θεάτρου να εύχεται για τα επόμενα είκοσι χρόνια του. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής και δημιουργός του Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, έγραψε για το ελculture μερικές αναμνήσεις αυτής της μεγάλης ενδιαφέρουσας περιπέτειας που κοιτά σταθερά στο μέλλον, αντιμετωπίζοντας με την αγάπη για το θέατρο το παρόν.

·      Παίρνω πολύ στα σοβαρά τη δουλειά, αλλά όχι πολύ στα σοβαρά τον εαυτό μου. Κάτω από αυτό το πρίσμα πρέπει να διαβάσει κανείς τις γραμμές που ακολουθούν. Κάποιες από αυτές, μπορεί να μην είναι ακριβώς δικά μου βιώματα, είναι όμως συμβάντα με τέτοιο… «εκτόπισμα» ώστε να έχουν προστεθεί στη «συλλογική μνήμη» αυτού του θεάτρου.

·      Από σύμπτωση, γιατί είχα χάσει το δρόμο, βρέθηκα να περνάω με το αυτοκίνητο από την οδό Αντισθένους το 1996, και το μάτι μου έπεσε σε μια παλιά αποθήκη. Έτσι κι αλλιώς πάντα κοίταζα για χώρους που θα μπορούσαν να στεγάσουν τα θεατρικά μου όνειρα, κι ας μην υπήρχαν εννοείται οι προϋποθέσεις – γραφικός είχα γίνει –, πήδηξα λοιπόν μια ψηλή μάντρα, είδα το χώρο, τον ερωτεύτηκα και αποφάσισα πως θα τον αποκτήσω. Έμαθα πως ήταν μια παλιά ζυθαποθήκη του ΦΙΞ, ωραίο πετρόχτιστο κτίσμα από τα τέλη του 19ου αιώνα, που μαζί με όλη την ακίνητη περιουσία του ΦΙΞ είχε περιέλθει στην Εθνική Τράπεζα. Ήρθε η ώρα του πλειοδοτικού διαγωνισμού, την πρώτη φορά ήμουν μόνος μου αλλά κηρύχτηκε άγονος, τη δεύτερη φορά υπήρχαν αντίπαλοι. Είχα τρεις κλειστούς φακέλους με διαφορετικά ποσά, αποφάσισα να δώσω τη μεγαλύτερη προσφορά και κατακυρώθηκε σ’ εμένα! Κάπως έτσι, λίγο σαν ψέμα, ξεκίνησε αυτή η περιπέτεια, όπου μου συμπαραστάθηκαν οικονομικά ουκ ολίγοι φίλοι. Τα σχέδια τα έκανε ο Αντώνης Δαγκλίδης, που δεν είναι μόνο σκηνογράφος αλλά και αρχιτέκτονας. Σ’ αυτόν οφείλεται και η ονομασία του θεάτρου: στον πρώτο φάκελο με σχέδια που μου έδωσε, είχε γράψει απ’ έξω «Θέατρο του Νέου Κόσμου». Η κατασκευή διάρκεσε λίγο πάνω από ένα χρόνο, κι αφού η αποθήκη είχε χαρακτηριστεί διατηρητέα. Πριν ακόμα αρχίσουν οι κατασκευές, ανεβάσαμε δύο παραστάσεις. Τον Κοινό Λόγο στην αυλή της αποθήκης το καλοκαίρι του 1997, και το φθινόπωρο τη Βρομιά του Ρόμπερτ Σνάιντερ στην αδιαμόρφωτη ακόμα αποθήκη.

Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος κατά την κατασκευή του θεάτρου

Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος κατά την κατασκευή του θεάτρου

·      Ίσως δεν ήταν τυχαία η επιλογή αυτών των δύο έργων: Ο Κοινός Λόγος της Έλλης Παπαδημητρίου ήταν η αφετηρία για να διερευνήσω θεατρικά τον αφηγηματικό λόγο, κάτι που με απασχολεί μέχρι σήμερα. Και η Βρομιά του Ρόμπερτ Σνάιντερ (έπαιζε ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης) ήταν από τα πρώτα έργα με θέμα το ρατσισμό απέναντι στους πρόσφυγες και τους μετανάστες, θεματολογία που έχει επανέλθει πολλές φορές στο θέατρό μας, με τελευταίο παράδειγμα την περσινή Λαμπεντούζα.

·      Στον Κοινό Λόγο του 1997 δούλεψα με έναν σπουδαίο γυναικείο θίασο: Ανθή Ανδρεοπούλου, Όλγα Δαμάνη, Μαρία Κατσανδρή, Τζίνη Παπαδοπούλου και με κορυφαία την Σούλα Αθανασιάδου. Ξεκινήσαμε για λίγες παραστάσεις στην αυλή, με φυσικό σκηνικό κάτι παράσπιτα που έστεκαν ακόμα εκεί κι ένα πηγάδι (με τις επεμβάσεις του Δαγκλίδη), όμως γρήγορα η παράσταση έγινε γνωστή στόμα με στόμα, οι κριτικές ήταν ομόφωνα υμνητικές και τελικά παίξαμε δύο μήνες εκείνο το καλοκαίρι, κάναμε περιοδεία το επόμενο και ξαναπιάσαμε την παράσταση λίγα χρόνια μετά. Όσες φορές κι αν είχαμε δει την παράσταση εμείς οι κοντινοί, υπήρχαν στιγμές που δεν μπορούσαμε να συγκρατήσουμε τα δάκρυά μας: όπως η αφήγηση μιας μάνας (από το στόμα της Σούλας Αθανασιάδου), που μετά τον Εμφύλιο ξεκινάει μαζί με άλλες να βρει πού ήταν θαμμένος ο αντάρτης γιος της: Πλύναμε τα κόκαλα όλα με κρασί, κόψαμε δυο κλώνους έλατο, στρώσαμε πάνω τ’ άσπρο μαντίλι και πάλι άλλο ένα μεταξωτό. «Αχ, γιόκα μου, εσύ ’σαι; ο λιόντας, ο πεύκος μου, και σε βαστώ σ’ ένα δεματάκι, οχ, στην αμασκάλη…»

·      Η σχέση του Θεάτρου του Νέου Κόσμου με τη γειτονιά του και τους ανθρώπους της. Όταν κτίστηκε πια το θέατρο, γύρισα ολόκληρη τη διπλανή πολυκατοικία και μοίρασα προσκλήσεις για την πρώτη μας παράσταση, σαν ένα «ευχαριστώ» για την ενόχληση που είχαν υποστεί από μας τους προηγούμενους μήνες με την οικοδομή. Στον μεγάλο σεισμό του Σεπτέμβρη 1999 –το θέατρο νεόκτιστο– είχαμε ανοίξει την αυλή για να κοιμηθούν οι γείτονες που φοβούνταν ή είχαν ζημιές στα σπίτια τους. Όταν χρειαστήκαμε μεγάλο χώρο για πρόβες του Αίαντα που θα ανέβαινε στην Επίδαυρο, πήγαμε στην αποθήκη ενός συνεργείου απέναντι από το θέατρο, στην οδό Αντισθένους…

·      Αν κάτι χαρακτηρίζει το Θέατρο του Νέου Κόσμου, είναι ακριβώς ο νέος κόσμος. Πέρα από την προσωπική μου ανάγκη θεατρικής έκφρασης, το θέατρο αυτό είναι ένας χώρος συνάντησης νέων δημιουργών, που φανερά ή υπόγεια αλληλοεπηρεάζονται, ένα εργοτάξιο θεατρικών ιδεών. Μέσα στα 20 χρόνια που λειτουργεί το θέατρο έχουν παρουσιαστεί 216 παραγωγές και συμπαραγωγές. Τουλάχιστον οι μισές έχουν ανεβεί από νέους, πολύ νέους δημιουργούς. Αυτό το μετράω στα παράσημα του θεάτρου.

·      Γέλια, πολλά γέλια. Αλλά και μεγάλος σεβασμός στους καλλιτέχνες. Το θέατρο έχει μια χαλαρή (κι όμως άκρως επαγγελματική) ατμόσφαιρα. Αυτό δεν έχει να κάνει μόνο μ’ εμένα, αλλά με όλους τους εργαζόμενους, κάποιοι από τους οποίους είναι μαζί μας ολόκληρη την εικοσαετία. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να κάνεις θέατρο. Εμείς έτσι είμαστε φτιαγμένοι σαν άτομα, αλλά πιστεύουμε πως αυτό το πνεύμα ευνοεί και την καλλιτεχνική διαδικασία.

Από τη συνέντευξη τύπου για τα 20 χρόνια του ΘΝΚ

Από τη συνέντευξη τύπου για τα 20 χρόνια του ΘΝΚ

·      Ο Υπολοχαγός του Ίνισμορ: Μια από τις πιο αγαπημένες μου παραστάσεις. Στη σκηνή έπαιζε μια μαύρη γάτα, που άλλωστε είχε κεντρικό ρόλο στην εξέλιξη της υπόθεσης. Φαίνεται εύκολο αλλά δεν είναι, για όσους ξέρουν από γάτες. Η Μαρτίν Κριθαρά, που έκανε τη μουσική επιμέλεια, έφερε ήδη από τις πρόβες δυο αρσενικές μαύρες γάτες, ώστε να έχουμε και καβάντζα αν συνέβαινε τίποτα. Γρήγορα καταλάβαμε ότι η μία από τις δύο μπορούσε να βγει στη σκηνή, να σταματήσει να φάει ξηρά τροφή, να καθίσει να τη χαϊδέψουν ο Πιατάς και ο Παπαδημητρίου, όπως έλεγε το σενάριο κλπ. Η άλλη ήταν πανέμορφη, αλλά μισούσε τη σκηνή. Πέρασαν μήνες και πορευόμασταν με την ευάγωγη γάτα, ως τη στιγμή που άλλες ανάγκες την έκαναν να βγει έξω απ’ το θέατρο για τσάρκα (δεν την είχαμε στειρώσει ακόμα). Τη στιγμή που έπρεπε, ο Αντώνης Καρυστινός έπιασε λοιπόν την όμορφη γάτα, η οποία του ξέσκισε τα χέρια, και από την τρυπούλα του σκηνικού την έβαλε στη σκηνή όπως έπρεπε. Το μόνο που πρόλαβαν να δουν οι θεατές ήταν μια μαύρη μπάλα που εκσφενδονίστηκε και κρύφτηκε κάτω από την κερκίδα με τα καθίσματα. Οι ηθοποιοί μπάλωσαν τα πράγματα αυτοσχεδιάζοντας, η παράσταση ολοκληρώθηκε, κι εμείς γελάμε ακόμα, όταν το θυμόμαστε. Ευτυχώς την επομένη ο Σερ (όνομα και πράγμα) ήταν στη θέση του. Αυτός έφυγε νωρίς. Ο άλλος, ο Τόμας, ο πιο φουντωτός, αρρώστησε επίσης μετά από λίγα χρόνια και, με συμβουλή και συνδρομή γιατρού, τον αποχωριστήκαμε. Η Ουρανία, η ασπρόμαυρη γάτα που αποφάσισε μόνη της (!) τα τελευταία χρόνια να την υιοθετήσουμε, είναι λίγο σαν μετεμψύχωση και των δύο, συνδυάζει την κοινωνικότητα του πρώτου και την ανεξαρτησία του δεύτερου.

·      Σήμερα οι Αλβανοί που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα έχουν βελτιώσει τη θέση τους στην κοινωνία. Το 2003 δεν ήταν έτσι. Τότε ανεβάσαμε στον Νέο Κόσμο τους Εμιγκρέδες του Μρόζεκ στα ελληνικά και στα αλβανικά, με Αλβανούς ηθοποιούς, σκηνοθέτη και συντελεστές. Ήταν μια πράξη πολιτική. Λίγα χρόνια αργότερα, το 2007, ανεβάσαμε την παράσταση Ένας στους δέκα, βασισμένη σε εμπειρίες μεταναστών, που για πρώτη φορά άρθρωναν από σκηνής το δικό τους λόγο. Και οι δύο παραστάσεις είχαν μεγάλο αντίκτυπο. Σήμερα δε μας έρχονται πια οικονομικοί μετανάστες από την Αλβανία. Αντίθετα, υπάρχουν αρκετοί Αλβανοί που επιστρέφουν στη γενέτειρά τους για καλύτερα. Το προσφυγικό-μεταναστευτικό είναι πολύ πιο άγριο σήμερα. Και το θέατρο καλείται να παίξει πάλι το ρόλο του.

·      Συμπαραγωγές. Δεχόμαστε πολλές προτάσεις και επιλέγουμε εκείνες που έχουν ενδιαφέρον αλλά και μπορούν να συγκατοικήσουν με τις παραγωγές του Νέου Κόσμου. Δυστυχώς δεν μπορώ να αναφέρω όλες τις αξιόλογες συμπαραγωγές, θα περιοριστώ στις ομάδες που η συνεργασία τους μαζί μας είχε κάποια διάρκεια: θεατρική εταιρεία Πόλις: Ούτος είναι ο αστήρ μου, Αριάδνη ή Φαίδρα;, Φωτοχυσία Ερμουπόλεως, Δωδέκατη νύχτα·

·      «η ρόζμαρυ στην κορφή των λόφων: Η γυναίκα της Ζάκυθος, Bernarda Alba, in memoriam, Μαύρη γαλήνη· ομάδα 4Frontal: Σσς…, κάποιος έρχεται, Ο Μουνής, Όλα τα μανιτάρια τρώγονται· ομάδα Terre de Semis: Οι μεγάλοι δρόμοι, Ο κύριος του Τζακ, Το κορίτσι του λύκου· εταιρεία θεάτρου Sforaris: Γιοι και κόρες, Αβελάρδος και Ελοϊζα·  ομάδα Roswitha: Αναφορά – Ένας πίθηκος που έγινε άνθρωπος, Στο μυαλό του Δανιήλ Χαρμς· ομάδα Elephas tilensis: Περσινή αρραβωνιαστικιά, Λούλα, Persona και φέτος Η Βοσκοπούλα· ομάδα GRASSHOPPER: Βάκχες, Θείος Βάνιας και η παράσταση για εφήβους DNA· ομάδα Αίολος: Ματωμένος Γάμος, Οδός Ολύμπου 12· GOO Theater Company:Η Ωραία του Πέραν και φέτος ο Αρίστος· ομάδα Fly Theatre: Αγγελική· εταιρεία θεάτρου Εν Δράσει: Δεν έχω τίποτα, Τσέχωφ· ομάδα ΠΕΡΙΠΟΛΟΣ: Τρίχα στη σούπα, Κατάδικος· ομάδα ΑΤΟΝΑλ: Το κόκ(κ)αλο που τραγουδούσε, Εσωτερικό· εταιρεία θεάτρου Θέρος: Λαχταρά ω, Το σκυλί του Ωρίωνα· εταιρεία θεάτρου So7: R.I.P. Romeos Ioulietta panta, Παρασκευή παλιμπαιδισμού· εταιρεία πολιτισμού Τα Ταξιδιάρικα Πουλιά: Ο μικρός Χίτλερ.

·      Αποτυχίες. Οι καλλιτέχνες, οι άνθρωποι του θεάτρου δεν είναι άλογα κούρσας. Υπήρξαν παραστάσεις που για ποικίλους λόγους δεν πέτυχαν το στόχο τους. Πιστεύω ότι οι παραστάσεις αυτές μπορεί να μας ταρακούνησαν και να μας έμαθαν περισσότερα πράγματα απ’ ό,τι οι επιτυχίες. Το να είσαι συνεχώς ικανοποιημένος από τον εαυτό σου δεν είναι καλός σύμβουλος.

·      Ο τρόπος που το κοινό παρακολουθεί την κάθε παράσταση λέει πάντα πολλά γι’ αυτή. Υπάρχει ένα ενδεικτικό παράδειγμα: Περίοδος 2011-2012. Στην Κεντρική Σκηνή παίζονται τα Ορφανά και ενώ έχει περάσει πάνω από μία ώρα από την έναρξη της παράστασης, λόγω ενός προβλήματος της ΔΕΗ κόβεται ξαφνικά το ρεύμα σε όλη την περιοχή, άρα και στο θέατρο. Μέσα στην κατάμεστη αίθουσα σβήνουν ξαφνικά οι θεατρικοί προβολείς και ανάβουν αυτόματα τα φώτα ασφαλείας. Κανείς δεν κουνήθηκε από τη θέση του, το κοινό προσηλωμένο, οι ηθοποιοί συνέχισαν κανονικά για κάμποσα λεπτά, μέχρι που τους έκαναν νόημα οι άνθρωποι του θεάτρου να διακόψουν, γιατί το ρεύμα δεν επανερχόταν και τα φώτα ασφαλείας δεν θα κρατούσαν για πολύ.

·      Το Θέατρο Αλληλεγγύης για παιδιά λειτουργεί εδώ και 15 χρόνια και έχει ανεβάσει 12 έργα. Μετρά πάνω από 2000 παραστάσεις και σίγουρα κάμποσες χιλιάδες θεατές από το ξεκίνημά του μέχρι σήμερα. Ο όποιος απολογισμός του όμως δε χωρά σε νούμερα. Υπάρχει στις αντιδράσεις, συχνά και στη συμμετοχή, των μικρών θεατών. Στα λογάκια που βγήκαν από το στόμα ενός παιδιού μετά από βδομάδες ολόκληρες που δεν είχε μιλήσει λόγω της αρρώστιας του. Στο βλέμμα των παιδιών που ζωηρεύει όταν μια παράσταση σπάει τη ρουτίνα των ατελείωτων ωρών στο θάλαμο αιμοκάθαρσης. Στα χεράκια των τυφλών παιδιών που αγγίζουν ηθοποιούς και σκηνικό αφού έχουν παρακολουθήσει το έργο. Στον ενθουσιασμό των μικρών τσιγγάνων. Στα έκπληκτα μάτια των μικρών προσφύγων. Σε κάθε χαμόγελο που θα φωτίσει ένα παιδικό πρόσωπο… (από το κείμενο της Μαρίας Παπαλέξη στο βιβλίο που εκδώσαμε)

·      Στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα το 2013, στη μεγάλη έξαρση των χρυσαυγίτικων ρατσιστικών επιθέσεων που είχαν κάνει φρούριο την περιοχή, παίξαμε για όλα τα παιδιά, ανεξαρτήτως χρώματος και καταγωγής, με αντισυγκέντρωση αγανακτισμένων κατοίκων που προσπαθούσαν να διακόψουν την παράσταση. Έτσι βρεθήκαμε για πρώτη φορά στη ζωή μας να μας προστατεύουν τα ΜΑΤ!

·      Πρόσωπα που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη δεκαπεντάχρονη πορεία του Θεάτρου Αλληλεγγύης για παιδιά: ο Βασίλης Μαυρογεωργίου με όλες του τις ιδιότητες, συγγραφέας, σκηνοθέτης και ηθοποιός, η χορογράφος Σεσίλ Μικρούτσικου, ο σκηνοθέτης Παντελής Δεντάκης και από τους ηθοποιούς η Κατερίνα Μαούτσου, ο Μάνος Στεφανάκης και πάνω απ’ όλους η Ντίνη Ρέντη, που έπαιξε επί 11 χρόνια και στο μυαλό όλων μας έχει ταυτιστεί περισσότερο απ’ τον καθένα μ’ αυτή τη δράση.

·      Οι παραστάσεις στις φυλακές, πάντα μια συγκλονιστική εμπειρία. Τελευταία με την εφηβική σκηνή (Νεφέλες), που έπαιξε στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας στον Κορυδαλλό και στις φυλακές ανηλίκων (ουσιαστικά φυλακές νέων) Αυλώνα. Εκεί είχαμε πάει παλιότερα και με το Καθόλου καλά και τα Ορφανά. Από παλιά έχουμε το νου μας σε όσους βιώνουν κυριολεκτικά τον εγκλεισμό.

·      Αυτοί που έφυγαν. Είκοσι χρόνια μετά, η οικογένεια του Θεάτρου του Νέου Κόσμου μετράει απώλειες που μας κόστισαν πολύ: την Ντόρα Τσάτσου, που είχε επιμεληθεί τις χορογραφίες του Κοινού Λόγου. Τον Φωκίωνα Κοπανάρη, σταθερό συνεργάτη μας στις εκδόσεις του θεάτρου, που τις σφράγισε με το δικό του γούστο. Τον Βασίλη Καψούρο, ευαίσθητο σχεδιαστή φωτισμών, που συνεργάστηκε σε πολλές παραγωγές του θεάτρου, με πρώτη τον Κοινό Λόγο και τελευταία το Σφαγείο. Την φίλη Αγγέλα Κοκκόλα, που πίστεψε σ’ αυτό το εγχείρημα και στάθηκε από την αρχή στο πλάι μας.

·      Κάποιες παραστάσεις τις ξεχώρισε το κοινό, άφησαν πιο έντονο αποτύπωμα στο χρόνο, επηρεάζοντας και το χαρακτήρα του θεάτρου: Ο Υπολοχαγός του Ίνισμορ του Μάρτιν ΜακΝτόνα, Οι σεξουαλικές νευρώσεις των γονιών μας του Λούκας Μπαίρφους, το Motortown του Σάιμον Στήβενς, το Σφαγείο του Ιλάν Χατσόρ, Το όνομά μου είναι Ρέιτσελ Κόρρι, τα Ορφανά του Ντέννις Κέλλυ, οι Αστερισμοί του Νικ Πέιν, τα Παράσιτα της Βίβιεν Φράντσμαν, το Δάνειο του Τζόρντι Γκαλθεράν, η Λαμπεντούζα του Άντερς Λουστγκάρτεν, το Πέτρες στις τσέπες του της Μαρί Τζόουνς, από αρχαίο δράμα οι Εκκλησιάζουσες του Αριστοφάνη και ο Αίας του Σοφοκλή, και από σύγχρονα ελληνικά τα Κοκκινομπλέ πατίνια του Σταύρου Τσιώλη, οι Εχθροί εξ αίματος του Αρκά και η Σταματία το γένος Αργυροπούλου του Κώστα Σωτηρίου. Αλλά φυσικά και η Κατσαρίδα των Μαυρογεωργίου-Γάκη.

·      Βραβεία. Κάποιοι ηθοποιοί βραβεύτηκαν για την ερμηνεία τους σε παραστάσεις μας: Βραβείο Δημήτρη Χορν: Κώστας Γάκης (Κατσαρίδα), Μάκης Παπαδημητρίου (Motortown), Μιχάλης Οικονόμου (Σφαγείο). Βραβείο Μελίνας Μερκούρη: Μαρία Κίτσου (Ορφανά). Και συχνά βραβεία κοινού του Αθηνοράματος: Κώστας Γάκης (Κατσαρίδα), Κόρα Καρβούνη (Οι σεξουαλικές νευρώσεις των γονιών μας), Ελένη Ουζουνίδου (Σταματία, το γένος Αργυροπούλου), Μάκης Παπαδημητρίου και Γιώργος Χρυσοστόμου (Πέτρες στις τσέπες του).

·      Με την ευκαιρία των 20 χρόνων του Θεάτρου του Νέου Κόσμου εκδώσαμε ένα βιβλίο-λεύκωμα με πλήρη παραστασιογραφία (παραγωγές και συμπαραγωγές), κριτικές και φωτογραφικό υλικό. Ξεφυλλίζοντας αυτό το βιβλίο, με πλημμυρίζουν μνήμες και συναισθήματα: Κάθε παράσταση με το δικό της κόπο, τα δικά της προβλήματα, τις ανθρώπινες σχέσεις, τις φιλίες, τις εντάσεις και κάποτε τους τσακωμούς, παραστάσεις που πέτυχαν το στόχο τους κι άλλες που δεν κατάφεραν, τέτοιος όγκος δουλειάς που όμως πέρασε σαν αεράκι, αφήνοντας τρυφερά συναισθήματα για όλους με τους οποίους συμπορευτήκαμε, αλλά και για το κοινό που μας εμπιστεύτηκε και συνεχίζει να μας εμπιστεύεται. Για να μπορέσουμε κι εμείς να συνεχίσουμε όσο έχουμε δυνάμεις.