Ενός κακού μύρια έπονται. Μόνο έτσι μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς τα όσα συμβαίνουν στην περίπτωση του Κέβιν Σπέισι τις τελευταίες μέρες, με το ένα σκάνδαλο να διαδέχεται το άλλο και τις αποκαλύψεις για την προσωπική του ζωή να προκαλούν ρωγμές στη μέχρι πρότινος ατσαλάκωτη εικόνα του χολυγουντιανού σταρ, ο οποίος τείνει να πάρει τον τίτλο του νέου «αρπαχτικού» της βιομηχανίας του θεάματος.

Η αρχή έγινε πριν λίγες μέρες, όταν ο ηθοποιός Άντονι Ραπ, πρωταγωνιστής στην τηλεοπτική σειρά «Star Trek: Discovery», αποκάλυψε δημόσια ότι ο Σπέισι είχε επιχειρήσει να τον βιάσει όταν ήταν 14 ετών. Επηρεαζόμενος συναισθηματικά από τον σάλο που προκλήθηκε με την υπόθεση Γουαϊνστάιν, ο Άντονι Ραπ αποφάσισε να μιλήσει δημόσια για την τραυματική εμπειρία που έζησε όταν το 1986 ο Σπέισι προσπάθησε να κάνει σεξ μαζί του κατά τη διάρκεια ενός πάρτι που είχε διοργανώσει στο σπίτι του.

Η απάντηση του Σπέισι στις βαρύτατες κατηγορίες περί παιδοφιλίας ήρθε γρήγορα μέσω του προσωπικού του λογαριασμού στο twitter, όπου με μια αμφιλεγόμενη ανάρτηση έκανε coming out και δήλωσε ομοφυλόφιλος, ζητώντας παράλληλα συγγνώμη από τον Ραπ για την ανάρμοστη συμπεριφορά του, την οποία, όπως έγραψε, δεν θυμάται.«Ειλικρινά δεν θυμάμαι την περίσταση, πάνε πάνω από τριάντα χρόνια από τότε. Αν όμως έκανα όσα περιγράφει, τότε του οφείλω μια ειλικρινέστατη συγγνώμη για την απαράδεκτη, μεθυσμένη συμπεριφορά μου και τα αρνητικά συναισθήματα που του προκάλεσα».

Η αντίδρασή του όχι μόνο δεν ηρέμησε την κατάσταση, αλλά την τροφοδότησε με ακόμα περισσότερα αρνητικά σχόλια και επικρίσεις στα social media και τον ξένο τύπο, κατηγορώντας τον ότι η αποκάλυψη των σεξουαλικών του προτιμήσεων έχει μόνο έναν στόχο: να στρέψει την προσοχή από την καταγγελία του Άντονι Ραπ. Χαρακτηριστικό είναι το άρθρο της Guardian με τον τίτλο «Πώς τολμάς Κέβιν Σπέισι» στο οποίο ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι το μόνο που κατάφερε με τη δήλωσή του ο ηθοποιός είναι να δώσει μια καλή δικαιολογία στον κάθε ομοφοβικό που πιστεύει ότι τα μέλη της LGBTQ κοινότητας συνιστούν απειλή για τα παιδιά.

Το ντόμινο των αρνητικών ειδήσεων συνεχίστηκε με την αντίδραση του Netflix, το οποίο έσπευσε να ανακοινώσει το τέλος του «House of Cards», της δημοφιλούς τηλεοπτικής σειράς στην οποία ο Σπέισι πρωταγωνιστεί και γνωρίζει τεράστια επιτυχία, αλλά και με την απόφαση της International Academy of Television Arts and Sciences να αποσύρει την προγραμματισμένη βράβευσή του με το International Emmy Founders Award. O ηθοποιός, που έχει τιμηθεί ήδη δύο φορές με Όσκαρ, θα λάμβανε το συγκεκριμένο βραβείο τον επόμενο μήνα στη Νέα Υόρκη.

Στη συνέχεια, η Daily Mail έριξε κι άλλο λάδι στη φωτιά φιλοξενώντας μερικές άκρως αποκαλυπτικές δηλώσεις του Ράνταλ Φόουλερ, αδερφού του Κέβιν Σπέισι, στις οποίες μαθαίνουμε ότι ο αγαπημένος ηθοποιός μεγάλωσε με έναν πατέρα οπαδό των Ναζί που βίαζε τον αδερφό του, τόσο συχνά που είχε αποκτήσει και το υποκοριστικό “The Creature”.

«Είμαστε πολλοί που είχαμε μια ιστορία με τον Κέβιν Σπέισι», έγραψε στην προσωπική του σελίδα στο Facebook o ηθοποιός Ρομπέρτο Καβάζο, προσθέτοντας ότι οι συναντήσεις του με τον ηθοποιό ήταν «στα όρια της παρενόχλησης». «Ήταν τόσο σύνηθες που είχε γίνει ανέκδοτο μεταξύ μας», γράφει ο Μεξικανός ηθοποιός που γνώρισε τον Σπέισι όταν εκείνος εκτελούσε χρέη καλλιτεχνικού διευθυντή στο Old Vic Theater. «Τις περισσότερες φορές ήταν στο μπαρ του θεάτρου και έκανε επίδειξη, ασκώντας πίεση σε όποιον του “χτύπαγε” στο μάτι. Έτσι συνέβη και με ‘μένα, αλλά ουδέποτε ενέδωσα. Γνωρίζω, όμως, πως ορισμένοι φοβήθηκαν να τον σταματήσουν».

Είχαν προηγηθεί και οι κατηγορίες του κινηματογραφιστή Τόνυ Μοντάνα, ο οποίος θέλησε κι αυτός να αποκαλύψει το τραυματικό σοκ που υπέστη όταν ο ηθοποιός τον παρενόχλησε στις τουαλέτες ενός μπαρ το 2003.

Δεν ξέρουμε αν ο Σπέισι θα επανέλθει με κάποια ακόμα δήλωση εντυπωσιασμού ή μετάνοιας. Άλλωστε, η προηγούμενη έχει περάσει ήδη στην κοινή γνώμη ως ατυχής ή καλύτερα ευτελής. Από την άλλη, τέτοιου είδους καταγγελίες έχουν τη θετική τους πλευρά: κλέβουν όλους τους άσσους που μπορεί να κρύβει στο μανίκι του κάθε Χάρβει Γουάινστάιν / Κέβιν Σπέισι που ασπάζεται το δόγμα ότι στη βιομηχανία του θεάματος μια σεξουαλική παρενόχληση είναι νόρμα.