Συνέντευξη: Φώτης Αναστασιάδης

Ο Μιχάλης Δέλτα δεν είναι μόνο ένας από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους Έλληνες δημιουργούς, άλλα είναι και ένας πολύ ωραίος άνθρωπος. Ένας συνειδητά σκεπτόμενος άνθρωπος που η στάση του για τη ζωή, τις αξίες, τον καλύτερο Εαυτό, την ομορφιά της καρδιάς, σε κάνει να στοχαστείς κι εσύ για πράγματα και σκέψεις που συνήθως προσπερνάς γρήγορα. Το νέο του album, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από την Inner Ear, έχει τίτλο “Life Is Now”, είναι «μια πρόσβαση στα όμορφα της ύπαρξης» και όπως και κάθε άλλο δίσκο του Μιχάλη Δέλτα σίγουρα δεν τον προσπερνάς γρήγορα. Αποτελείται από 11 ορχηστρικά κομμάτια σε σύνθεση, παραγωγή και ενορχήστρωση Μιχάλη Δέλτα, συμμετέχουν επίσης οι μουσικοί Νίκος Βελιώτης, Χρήστος Λαϊνάς και Σταύρος Παργινός, ενώ η διανομή στην Ελλάδα γίνεται από την Inner Ear και στην Ευρώπη από την Rough Trade. Με αφορμή την κυκλοφορία του Life Is Now, μιλήσαμε μαζί του για το νέο αυτό δίσκο, για τη μουσική, για το Τώρα και το Εδώ.

ελculture: Μετά από πέντε χρόνια από τον προηγούμενο δίσκο και με μερικά EP releases στο εξωτερικό, επέστρεψες σε ελληνική εταιρία για το νέο σου LP. Tι άλλο έκανες/κάνεις αυτά τα χρόνια και σε τι από αυτά βρήκες την έμπνευση για τα κομμάτια του Life Is Now;
Μιχάλης Δέλτα:
Προσπαθούσα να βρω τον καλύτερο προστατευτικό τρόπο για να μην παρασυρθώ από την αγριότητα των γεγονότων που συνέβαιναν στη χώρα. Ταξίδευα όταν και για όσο μπορούσα στο Βερολίνο, άλλοτε για πράγματα που είχαν σχέση με τη μουσική κι άλλοτε για να με επαναπροσδιορίζω. Είναι μια πόλη που με εμπνέει με την αρχιτεκτονική της, μέσω της οποίας ακούω ήχους. Παρότι κι εκεί δεν είναι όλα ιδανικά, τουλάχιστον μπορώ να ζω με μια αξιοπρέπεια η οποία για αυτούς είναι δεδομένη. Παράλληλα, στην Αθήνα δίδασκα μουσική παραγωγή και επίσης από το 2010 έχω ξεκινήσει ένα μυθιστόρημα, το οποίο λειτουργεί ως μια ψηλή κορυφή την οποία επισκέπτομαι συχνά. Φαίνεται πως από εκεί μπορώ να έχω μια καθαρή ματιά σε όσα εκτυλίσσονται στη ζωή μου.

ελc: Με όλα αυτά που συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια, το «τώρα» μας, μέσα μας αλλά και εκεί έξω, κάθε άλλο παρά γαλήνιο είναι. Τα 11 κομμάτια του νέου δίσκου παρ’ όλα αυτά με ηρεμούν και βάζουν κάποιες σκέψεις σε μια γλυκιά τάξη. Τι κυριαρχούσε μέσα σου όλο αυτό τον καιρό και τι θέλεις να δώσεις σε εμάς;
Μ.Δ:
Ναι αυτή είναι η γενική παρατήρηση, σχεδόν οι περισσότεροι είναι συντονισμένοι με το ότι, «κάθε άλλο παρά γαλήνιο είναι». Προσωπικά δεν ταυτίζομαι με αυτή την στάση Φώτη. Έχω μια δική μου ανάγνωση κι ερμηνεία για «τα κακά που συμβαίνουν στον τόπο». Το Τώρα μου δεν συντονίζεται μαζί τους σε βαθμό που να χάνω τον έλεγχο του εαυτού μου και την ισορροπία μου. Διαχωρίζω κάθετα τη στάση της ζωής μου μόνο και μόνο από το γεγονός του ότι εδώ και πολλά χρόνια δεν έχω τηλεόραση στο σπίτι μου. Αυτό αποτέλεσε μία αφετηρία για την εσωτερική μου γαλήνη και για να το αντιληφθεί κανείς, καλό θα είναι πριν να χλευάσει, να πειραματιστεί πρακτικά με την ιδέα. Χωρίς την τηλεόραση ο χώρος μέσα κι έξω ανοίγει, το φως της μέρας μπαίνει από τις μπαλκονόπορτες άφοβα και κατοικεί εντός. Ο νους ξεκουράζεται από την επιθετικότητα των τηλεοπτικών σκουπιδιών κι έτσι έρχομαι σε απόλυτη σύνδεση με όλα όσα Είμαι. Μια συνάντηση με τον Εαυτό μου αμόλυντη από την ανοησία και τη βία. Μπορώ να υπάρχω και να απολαμβάνω την καθημερινότητα, χωρίς επιπρόσθετες ξένες υποστηρίξεις και ερμηνείες από ηλίθιους που κερδίζουν εκατομμύρια, με στόχο την κοινωνική αποβλάκωση και τον χειρισμό. Θα έρθουν φίλοι, θα ακούσουμε καινούργια και παλιότερα βινύλια με καφέ ή καλό τσάι, θα σωπάσουμε και θα γελάσουμε τρανταχτά. Σε όλα αυτά παραδίνομαι με απόλυτη εμπιστοσύνη γιατί μόνο μέσω αυτών μπορώ να αναπνέω, να καταλαβαίνω πως είμαι ζωντανός. Με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο τα λόγια σου, «Τα 11 κομμάτια του νέου δίσκου παρ’ όλα αυτά με ηρεμούν και βάζουν κάποιες σκέψεις σε μια γλυκιά τάξη.» Ναι αυτή η «γλυκιά τάξη» είναι η σύνδεση με την αγάπη και αποδοχή του Εαυτού μας. Αυτό ήθελα να προσφέρω φτιάχνοντας αυτό το album, μια πρόσβαση στα όμορφα της ύπαρξης.

mikael delta

ελc: Συγκυρίες, ωραίες αναμνήσεις ή μετανιώματα του παρελθόντος, φόβοι, σχέδια ή όνειρα για το μέλλον χαρακτηρίζουν (σχεδόν διοικούν) σε πολύ μεγάλο βαθμό το παρόν μας. Εσύ πώς καθαρίζεις από όλα αυτά για να σου πεις ότι «η ζωή είναι το τώρα»;
Μ.Δ:
Η κάθε μέρα μου ξεκινά με διαλογισμό. Προσπαθώ να διαβάζω το από κάτω κείμενο και όχι το προφανές. Προσωπικά αισθάνομαι πως για να επέλθουν αλλαγές σε όλα όσα συμβαίνουν, πέρα από το μερίδιο ευθύνης που μας αναλογεί, χρειάζεται μεγάλη υπομονή την οποία δεν έχουμε ως λαός. Οι καταστάσεις που ζούμε κι εκείνες που θα έρθουν για να μετατοπιστούν και να αλλάξουν, απαιτούν ένα «Χρόνο Κατανόησης» που για να συμπράξεις μαζί του θα πρέπει να εξασκείσαι καθημερινά. Εμείς, ως αδαείς και επιπόλαιοι, διαρκώς με ένα θόρυβο σκέψεων στο κεφάλι και ακατάπαυστη κριτική, μονάχα κατανόηση και σοφία δεν έχουμε. Καθαρίζω λοιπόν καθημερινά και Ολιστικά τον εαυτό μου με διάφορους τρόπους.

Αρχικά κάνοντας ερωτήσεις, «Τι ακριβώς αισθάνομαι για μένα; Μήπως όλα γίνονται επειδή δε βάζω τα όριά μου; Μου αρέσει να είμαι ο θύτης ή το θύμα; Γιατί επιτρέπω σε κάποιον να με πιέζει σε τέτοιο βαθμό, μήπως από ενοχές; Το sex μήπως είναι μια καλή κρυψώνα; Μισώ τους ναζιστές ή τον εαυτό μου;». Για να γίνω κατανοητός αναφέρομαι σε έναν υγιή διάλογο με τον εαυτό και τη ζωή μου. Μπορώ επίσης για παράδειγμα να δηλώσω ακόμα και φωναχτά προτού πιω τον πρώτο πρωινό μου καφέ πως «Η σημερινή ημέρα θα έχει κάτι το ξεχωριστό το οποίο θα με φέρει περισσότερο κοντά σε αυτό που πραγματικά είμαι, σε αυτό που θέλω να ζήσω με όλο μου το Είναι». Αυτόματα προσδίδω μια ενέργεια, μια κατεύθυνση, άσχετα με το αν θα είναι ακριβώς έτσι στη συνέχεια και στην τρέλα της εποχής. Η αλήθεια είναι πως δεν τα καταφέρνω πάντα. Ελάχιστες φορές θα έλεγα, αλλά η διάρκεια αυτής της νέας σχέσης με τα πράγματα είναι μεγάλη. Είναι σαν να αλλάζω το υποσυνείδητό μου. Την ίδια στιγμή συναισθήματα θυμού και θλίψης με διεκδικούν. Παρ’ όλα αυτά δεν υπάρχει πισωγύρισμα όταν γίνεσαι ολοένα και περισσότερο συνειδητός με τη ζωή, δε στο επιτρέπει αυτή. Το “Life Is Now” γράφτηκε για το Θεό που έχουμε όλοι μέσα μας.

ελc: Άκουσα πρώτη φορά τον καινούριο σου δίσκο σε ένα διαμέρισμα στο Βερολίνο (είχε καλό καιρό βέβαια και δε χιόνιζε) απομονωμένος με τα ακουστικά μου και σε περίοδο με έντονες σκέψεις για να φύγω μόνιμα από την Ελλάδα προς τα πάνω. Έχεις βρεθεί πολλές φορές με το ένα πόδι εδώ και το άλλο εκτός, έτοιμος να κάνεις το άλμα; Πιστεύεις ότι είναι/ήταν άλμα ή απλά ένα βήμα;
Μ.Δ:
Α… μ’ αρέσει πολύ το ότι το άκουσες στην πόλη στην οποία έγινε και η πρώτη του σύλληψη, μια συννεφιασμένη παγωμένη μέρα του χειμώνα. Από πολύ νέος αισθανόμουν ότι δε με βαστάει αυτός ο τόπος, η Ελλάδα. Η νοοτροπία και ο ρατσισμός των συνανθρώπων μου με γέμιζε απέχθεια και απογοήτευση. Στη συνέχεια κατάλαβα ότι παντού είναι έτσι, ίδιες πεποιθήσεις με διαφοροποιήσεις κουλτούρας. Ακόμα και στο Βερολίνο, που εξελίσσεται πολιτιστικά, αισθάνομαι κάποιες στιγμές το πηκτό του σκοτεινό παρελθόν να κυλά αργά και υπόγεια κάτω από τους δρόμους που πλέον μοιάζουν εξωτερικά ήρεμοι. Δεν παραμυθιάζομαι με τίποτα πλέον. Όταν ήμουν τριάντα χρονών ήθελα να φύγω, επειδή κατά βάση ήθελα να με εγκαταλείψω, να φύγω από το ενδεχόμενο του να αλλάξω μέσα μου, από όλα εκείνα που δεν άντεχα σε εμένα τον ίδιο, από όσα δε μου συγχωρούσα, από την ίδια την αποστροφή για τον εαυτό μου. Ήθελα να ξεφύγω από τους δαίμονες που είχα επιτρέψει να κόβουν βόλτες γύρω από τα όνειρά μου. Μετά από χρόνια, σε μια μύηση του πρώτου βαθμού Reiki, ένιωσα πως όπου και να αναζητήσω το ομορφότερο μέρος σε όλο τον κόσμο δεν πρόκειται ποτέ να το ανακαλύψω. Διότι πολύ απλά αυτό το μέρος ήδη υπάρχει και βρίσκεται στην καρδιά μου.


Aκούστε το τραγούδι «Life Is Now» του Μιχάλη Δέλτα

ελc: Τι σε κρατάει και τι σε διώχνει από το «εδώ» σου;
Μ.Δ:
Όλα όσα αγαπώ με κρατούν στο Εδώ μου, οι άνθρωποί μου, οι δύο γάτες μου, η μουσική, η καλοσύνη, η συγχώρεση, τα ταξίδια μέσα κι έξω, όλη η ομορφιά που με περιβάλλει και με στηρίζει, όπως η κατανόηση της θάλασσας. Προσπαθώ να μη με διώχνει κάτι από το Τώρα μου. Αν και η ηλιθιότητα είναι απάλευτη, είναι το μόνο που δεν μπορώ να διαχειριστώ ακόμα όπως θα ήθελα.

ελc: Για κάποιους ανθρώπους το γεωγραφικό «εδώ» αλλάζει, είτε κατόπιν σκέψης ή και βίαια. Γι’ αυτούς πώς συνεισφέρεις (μουσικά ή αλλιώς) και τι πιστεύεις ότι πρέπει να κάνει ο καθένας/καθεμία μας;
Μ.Δ:
Μονάχα για μένα μπορώ να μιλήσω. Σε αυτές τις περιπτώσεις χρειάζεται άμεση δράση. Αγοράζω τρόφιμα όποτε έχω την ευχέρεια και τα δίνω σε ένα μέρος κοντά στη γειτονιά μου στο οποίο φιλοξενούνται άνθρωποι που κοιτώντας τους κάθε φορά έρχομαι στα ίσα μου. Νομίζω πως μοιάζει με την ανιδιοτελή αγάπη αυτό. Επίσης κρατάω ζεστή επαφή με φίλους που έφυγαν από τη χώρα και που εξελίσσονται σε άλλα μέρη του κόσμου.

ελc: Σε είχα δει σε ένα βίντεο να λες ότι «η μουσική είναι μια δύναμη μέσω της οποίας ο ακροατής καλείται να εξελίξει τον εαυτό του» και οφείλω να πω ότι είναι από τις πιο ωραίες δηλώσεις για το τι είναι μουσική που έχω ακούσει. Η λέξη – κλειδί όμως είναι το «καλείται». Πιστεύεις ότι στις μέρες μας οι ακροατές ανταποκρίνονται σε αυτό το κάλεσμα;
Μ.Δ:
Η μουσική είναι ύψιστο μέσο προς το πραγματικό κάλεσμα. Το κάλεσμα έρχεται αν κοιτάξεις έναν έναστρο ουρανό, αν σε πάρει ο ύπνος δίπλα στα κύματα, αν χαζέψεις τους ανθρώπους καθώς κοιμούνται, μια αγκαλιά, καθώς ζεις μια μεγάλη πτώση, όταν βρεθείς σε μια κορυφή ενός βουνού, εκεί που μοιάζει να έχεις όλες τις απαντήσεις ή πάλι δεν τις έχεις καμία ανάγκη. Η μουσική με συνδέει με όλα τα παραπάνω επειδή με φέρνει σε επαφή με την αληθινή πνευματική μου καταγωγή. Ναι, πιστεύω πως όλοι οι άνθρωποι ανταποκρίνονται σε αυτό το «Κάλεσμα», αλλά όχι με την ίδια συνειδητότητα.

LIFE-IS-NOW-WEB

ελc: Όπως είπες, διδάσκεις μουσική παραγωγή σε νέους και νέες. Βλέπεις ομοιότητες ή διαφορές στις αντιλήψεις ακρόασης της μουσικής στη σημερινή νεολαία; Οι νέοι δημιουργοί τι θέλουν κυρίως να πετύχουν;
Μ.Δ:
Οι μαθητές μου εκείνοι που έχουν πάθος για την εκπλήρωση των στόχων τους, είναι αρκετά ανοιχτοί και ψάχνουν να βρουν μια αξιοπρεπή σχέση στον τρόπο που ακούνε και βιώνουν τη μουσική. Μελετούν το πρόσφατο παρελθόν της μουσικής, αναγνωρίζουν την αξία του βινυλίου, παρακολουθούν ένα ευρύ φάσμα της μουσικής, αλλά πολλοί από αυτούς είναι φοβισμένοι και έχουν ανασφάλειες για το τι θα πουν οι άλλοι. Λογικό μέχρι ενός σημείου, όμως θεωρώ ότι σε αυτό συμβάλλει η επιβαλλόμενη πολιτική των social media που μας θέλει όλους τέλειους και Stars. Αυτό είναι ένα δείγμα της απάλευτης ηλιθιότητας που έλεγα πριν. Έτσι μοιάζουν σαν να επιδιώκουν να πετύχουν την επιβεβαίωση μέσα από άχρηστα στερεότυπα. Είναι απίστευτη η ευκολία που προσφέρουν αυτά τα μέσα, όπως το facebook, όπου με μια καλή φωτογραφία και 300 likes ξαφνικά πιστεύει κάποιος ότι είναι και ο καλύτερος σε αυτό που προσπαθεί να κάνει. Στα πέντε δάκτυλα οι νέοι δημιουργοί που είναι σεμνοί και πραγματικά ταλαντούχοι με δυνατότητες εξέλιξης.

ελc: Αν σε ρωτήσω για τα πλάνα σου για το μέλλον (μουσικά και μη), θα είμαι εκτός θέματος;
Μ.Δ:
Όχι, δε με τρομάζει το Μέλλον. Έχω νιώσει ότι από εκεί έρχομαι άλλωστε, για να σε μπερδέψω και λίγο τώρα… Πέρα από την πλάκα, έχω ξεκινήσει σπουδές ψυχολογίας στο σύστημα Focusing Συμβουλευτικής Ψυχοθεραπείας και όπου με πάει. Ταυτόχρονα στο εδώ και τώρα, προετοιμάζω τη ζωντανή παρουσίαση του “Life Is Now” για μια μικρή περιοδεία.