Πέθανε σε ηλικία 77 ετών ο μεγάλος μαέστρος του ιταλικού σινεμά Μπερνάντο Μπερτολούτσι, όπως μεταδίδουν τα ιταλικά μέσα ενημέρωσης.

Ο Μπερτολούτσι θεωρείται ένας από τους πιο αξιόλογους Ιταλούς σκηνοθέτες της δεκαετίας του ’70. Είχε κερδίσει τον Τιμητικό Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών, το 2011.

Γεννήθηκε στην Πάρμα της τότε φασιστικής Ιταλίας στις 16 Μαρτίου του 1940. Ο πατέρας του ήταν ο ποιητής Τζοζέπε Μπερτολούτσι. Στην αρχή ο Μπερτολούτσι ήθελε να γίνει ποιητής, όπως ο πατέρας του, όμως μετέπειτα αναθεώρησε. Διακρίθηκε με αρκετά βραβεία λογοτεχνίας πριν αποφασίσει ότι ήθελε να ακολουθήσει κινηματογραφική πορεία. Υπήρξε βοηθός σκηνοθέτης του Πιερ Πάολο Παζολίνι πριν αρχίσει να σκηνοθετεί ο ίδιος. Στη συνέχεια σκηνοθέτησε και ο ίδιος, δίνοντας και κάποια αριστουργήματα, όπως ο πολυδιάστατος Ο Κονφορμίστας και το αμφιλεγόμενο Το Τελευταίο τανγκό στο Παρίσι. Ο σπουδαίος σκηνοθέτης Ζαν-Λυκ Γκοντάρ τον κατηγόρησε ότι παραδόθηκε στη Χολυγουντιανή βιομηχανία και έχασε εντελώς το προσωπικό του, ιδιαίτερο σκηνοθετικό στυλ το οποίο είχε στο παρελθόν.

Ο κομφορμίστας

Ο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι διέπρεψε σε ορισμένα στιλ που τα υπηρέτησε με μεγάλη γνώση και καλλιέργεια, πλήρη κυριαρχία στα εκφραστικά του μέσα και μορφοπλαστική κι εικονοπλαστική φαντασία. Στο επικό είδος, με ιστορικές προεκτάσεις, όπως το 1900. Σε ένα στιλ κινηματογραφικής αποστασιοποίησης, επηρεασμένης από τον Γκοντάρ και τον Μπρεχτ, στα φιλμ του Partner (1968), Η στρατηγική της αράχνης (La strategia del ragno, 1970), Ο κονφορμίστας (Il conformista, 1971), Η τραγωδία ενός γελοίου ανθρώπου (La tragedia di un uomo ridicolo, 1981).

1900

Οι ταινίες του Πριν από την επανάσταση (Prima della rivoluzione, 1964), Η στρατηγική της αράχνης, Ο κονφορμίστας και 1900 ανήκουν στο πολιτικό είδος, που ο Μπερτολούτσι υπηρέτησε μεθοδικά, με ανοιχτό, διαλεκτικό πνεύμα, με την ευρύτητα αριστερής πολιτικής σκέψης που μόνο οι Ιταλοί διέθεταν, λόγω της προχωρημένης, αντιδογματικής, ανοιχτόμυαλης μαρξιστικής σκέψης τους, η οποία έχει τις καταβολές της στον Αντόνιο Γκράμσι και τον Μπερλίγκουερ (και που δυστυχώς έλειψε πολύ από τους αριστερούς Έλληνες κινηματογραφιστές).

Τσάι στη Σαχάρα

Ο Μπερτολούτσι εντρύφησε, επίσης, σε ένα λυρικό στιλ, δικής του έμπνευσης, γεμάτο συναισθήματα, αισθαντικότητα, μα κι αισθητικές επινοήσεις, που πραγμάτωσε στις ταινίες του Το φεγγάρι (La luna, 1979), Τσάι στη Σαχάρα, στο αισθησιακό, τολμηρό μα και σπαρακτικό, ερωτικό, Το τελευταίο ταγκό στο Παρίσι (L’ultimo tango a Parigi, 1972), στα Η πολιορκία μιας γυναίκας (L’assedio, 1998), Οι ονειροπόλοι (The Dreamers, 2003), Κλεμμένη ομορφιά (Stealing Beauty, 1995) και στην πρώτη του ταινία Βίαιος θάνατος (La commare secca, 1962). Τα φιλμ αυτά, όπως όμως και τα κοινωνικοπολιτικά φιλμ του (Η στρατηγική της αράχνης, Η τραγωδία ενός γελοίου ανθρώπου, Ο κονφορμίστας), έχουν μια έντονη υπαρξιακή διάσταση, πραγματεύονται μεταξύ άλλων και τα υπαρξιακά προβλήματα ή αδιέξοδα που ταλανίζουν τους ήρωες του Μπερτολούτσι.

Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι