Το Μικρό Χρηματιστήριο, η Αγγλικανική εκκλησία του Αγίου Παύλου, ο Παλαιός Ατμοηλεκτρικός Σταθμός της ΔΕΗ στο Νέο Φάληρο, το Παλαιό Ελαιουργείο Ελευσίνας και το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, πέντε εμβληματικά τοπόσημα της Αθήνας συνδέονται με την τέχνη και το Φεστιβάλ Αθηνών. Ας περιηγηθούμε στις ιστορίες και στις παραστάσεις που θα δούμε εκεί.

Χρηματιστήριο Αθηνών

Οι νεότεροι το γνωρίζουν κυρίως από τις εκδηλώσεις που γίνονται, βλέπουν το επιβλητικό εσωτερικό του, χωρίς να έχουν γνωρίσει ποτέ τις ημέρες δόξας του. Μιλώντας όμως για το Χρηματιστήριο, το πιο επιβλητικό κτίριο της οδού Σοφοκλέους, μιλάμε για μια ολόκληρη εποχή που καθόρισε το περιβάλλον και την εμπορική και οικονομική κίνηση του κέντρου της πόλης. Ο εξακοσίων μέτρων δρόμος, η Σοφοκλέους, λεγόταν κάποτε – ποτέ επισήμως – οδός Χρηματιστηρίου, από τις 30 Σεπτεμβρίου 1876, όταν επί κυβέρνησης του Αλεξάνδρου Κουμουνδούρου, δόθηκε η κυβερνητική έγκριση για τη σύστασή του, με έμβλημά τον Φτερωτό Ερμή. Αρχικά, το Χρηματιστήριο Αθηνών είχε εγκατασταθεί στη μεγάλη οικία του Βασιλείου Μελά, Αιόλου και Σοφοκλέους γωνία, στον χώρο όπου ως τότε λειτουργούσε το Κεντρικό Ταχυδρομείο. Στο ιστορικό αυτό μέγαρο, το Χρηματιστήριο στεγάστηκε ως τα τέλη Σεπτεμβρίου του 1881. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στην οικία Αργυροπούλου στη γωνία της διασταύρωσης των οδών Αιόλου και Σοφοκλέους, όπου και παρέμεινε ως το 1885.


Στις αρχές του 1885 εγκαταστάθηκε σε κτίριο επί της οδού Σοφοκλέους 11, το οποίο είχε ανεγερθεί από την Ανώνυμη Χρηματιστηριακή Εταιρεία «Ο Ερμής», όπου και παρέμεινε ως τον Οκτώβριο του 1891, οπότε μεταφέρθηκε στο κτίριο της οδού Πεσμαζόγλου 1. Εκεί παρέμεινε ως το 1934.

H εξεύρεση κατάλληλης στέγης για το Χρηματιστήριο έγινε επιτακτική το 1923 λόγω της αύξησης των μελών που συνωστίζονταν στη μικρή αίθουσα συναλλαγών. Το θέμα απασχόλησε τους ιθύνοντες για πέντε χρόνια, ώσπου επιτεύχθηκε τελικά συμφωνία με την Εθνική Τράπεζα για την οικοδόμηση κτιρίου επί της οδού Σοφοκλέους 10. H σύμβαση με την Εθνική Τράπεζα υπογράφηκε το 1928 και στις 19 Δεκεμβρίου 1934 έγιναν με μεγάλη επισημότητα τα εγκαίνια του νέου κτιρίου.

Στις 26 Ιουνίου 2007, το Χρηματιστήριο της Αθήνας μετακόμισε από το ιστορικό κτίριο στη Σοφοκλέους 10, όπου βρισκόταν για περισσότερα από 70 χρόνια, στη Λεωφόρο Αθηνών αρ. 108-110, σε μια επιφάνεια 8 στρεμμάτων, λύνοντας έτσι το πρόβλημα της στέγασης που ήταν υπαρκτό από την ίδρυσή του το 1876.

Στο Χρηματιστήριο Αθηνών από τις 23-26 Ιουνίου 2017 παρουσιάζεται ένα σπονδυλωτό έργο με θέμα τα διλήμματα του σύγχρονου ανθρώπου και τη λεπτή ισορροπία μεταξύ της προσωπικής επιθυμίας και των κοινωνικών συμβάσεων. Λειτουργώντας αντιστικτικά ως προς τη συμβολική φόρτιση του Μικρού Χρηματιστηρίου Αθηνών, που παραπέμπει στον πλούτο και την υλική ευμάρεια, η σκηνική σύνθεση «Στο στόμα του λύκου» της ομάδας Πλεύσις έχει επίκεντρο τη φαντασία, τη μνήμη, το οικείο και την ποίηση της μικρής καθημερινής στιγμής. Χωρίς εκφερόμενο κείμενο, αλλά με μια ευδιάκριτη σωματική αφηγηματικότητα, οι ερμηνευτές δημιουργούν ποιητικές φιγούρες που κλείνουν το μάτι στη σκληρή όψη της πραγματικότητας και σχολιάζουν με μαύρο χιούμορ τα αδιέξοδα της ύπαρξης. Ένα σύνθετο θέαμα όπου συνυπάρχουν το σωματικό θέατρο, ο σύγχρονος χορός, το θέατρο αντικειμένων, το εικαστικό περιβάλλον, η σύνθεση ηλεκτροακουστικών τοπίων, live electronics και graphic animation.

Σύλληψη – Σκηνοθεσία – Σκηνικά: Αντώνης Κουτρουμπής
Ερμηνεία – Χορογραφία: Όλγα Γερογιαννάκη, Αντώνης Κουτρουμπής
Μουσική σύνθεση – Live electronics: Μηνάς Εμμανουήλ
Φωτισμοί: Ελίζα Αλεξανδροπούλου
Κοστούμια: Όλγα Γερογιαννάκη
Μάσκες: Θέατρο μαριονέτας Ανταμαπανταχού
Κατασκευή σκηνικού: Δημήτρης Μαρούλης
Βοηθός σκηνογράφου: Θένια Κουτρουμπή
Βίντεο – Graphic animation: Ακριβή Αναγνωστάκη
Κινηματογράφηση – Κάμερα: Ειρήνη Στείρου

Στον ίδιο χώρο ο Γιάννης Σκουρλέτης και οι bijoux de kant παρουσιάζουν τη νέα τους δημιουργία «Οι κόρες  – Η νέα ποιητική της Αθήνας» από τις 30 Ιουνίου – 3 Ιουλίου.

H bijoux de kant ανοίγει το σεντούκι με την ποιητική προίκα της πόλης των Αθηνών για να την απλώσει στο νυφικό κρεβάτι. Ο λόρδος Μπάιρον κι ο Παλαμάς αλλάζουν ρούχα, πετάνε πατρογονικές φορεσιές, κάπες και καπέλα, για να συναντήσουν τη μαύρη καλλονή της Λένας Πλάτωνος και τα μοντέρνα κτήρια του Ασλάνογλου. Μέσα από το παιχνίδι της Νούλας και της Νανάς, τα ποιήματα για την Αθήνα γίνονται το μαγικό πασπαρτού μιας νέας ελευθερίας, μιας νέας περιπλανώμενης ποίησης, που ανακαλύπτει εκ νέου την πόλη που της ανήκει. H bijoux de kant αφηγείται τις μουσικές, τα τοπία, τις λέξεις αυτού του αρχαίου βρέφους. Το παλιό που βαραίνει και το νέο που καταργεί τη βαρύτητα του κληροδοτήματος απαγγέλλουν και υπόσχονται. Ένα ακρόαμα απεξάρτησης, σε αναζήτηση μιας νέας συνθήκης ελευθερίας για την Αθήνα που είμαστε όλοι εμείς.

Σύλληψη – Σκηνοθεσία – Σκηνογραφία – Κοστούμια: Γιάννης Σκουρλέτης
Ποιητική ανθολόγηση: Χριστόφορος Λιοντάκης
Κείμενο: Γλυκερία Μπασδέκη
Συνεργάτις σκηνοθέτις: Ηλέκτρα Ελληνικιώτη
Συνεργάτης Σκηνογράφος-Γλυπτικές Συνθέσεις: Κωνσταντίνος Σκουρλέτης
Συνεργάτις ενδυματολόγος: Δήμητρα Λιάκουρα
Παίζουν η Λένα Δροσάκη και η Άλκηστις Πουλοπούλου
Φιλική συμμετοχή: 
Μαρία Κίτσου
Συμμετέχει 15μελής χορός

Η Γεωπονική Σχολή της Αθήνας

Το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών είναι το τρίτο σε αρχαιότητα Πανεπιστημιακό Ίδρυμα της χώρας, μετά το Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Είναι οι πιο εντυπωσιακοί κήποι της περιοχής, μια αληθινή όαση κρυμμένη πίσω από στρέμματα πρασίνου, σαν καλοφυλαγμένο «πράσινο» μυστικό της πόλης. Η πανεπιστημιούπολη, που κρύβεται στην καρδιά του κήπου, εκτείνεται σε χώρο 250 στρεμμάτων στις παρυφές του Κεραμεικού και εντός του ιστορικού Ελαιώνα.

Περιλαμβάνει 28 συγκροτήματα κτηρίων, 42 καλά οργανωμένα και εξοπλισμένα εργαστήρια για την εκπαίδευση και την έρευνα, 55 σύγχρονα αμφιθέατρα και πολλές αίθουσες διδασκαλίας. Τις δυνατότητες της σπουδής στο Ίδρυμα διευρύνουν ο αμπελώνας, ο δενδρώνας, οι πολύτιμες συλλογές φυτικού υλικού, το μουσείο, οι πειραματικές εγκαταστάσεις φυτών, παραγωγικών ζώων και υδρόβιων οργανισμών, το πρότυπο γαλακτοκομείο και οινοποιείο, τα θερμοκήπια, τα γεωργικά μηχανήματα, η μονάδα σηροτροφίας και μελισσοκομίας, η μονάδα κομποστοποίησης και η Βιβλιοθήκη και Κέντρο Πληροφόρησης. Το εστιατόριο, το κυλικείο, οι αίθουσες άθλησης και οι χώροι αναψυχής δημιουργούν συνθήκες συνεύρεσης και δημιουργικής αλληλεπίδρασης των μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας μέσα στο χώρο του Πανεπιστημίου.

Αξίζει να επισκεφθεί κάποιος το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο και το ιστορικό του αρχείο, μέσα στο οποίο θα ανακαλύψει πολύτιμα έγγραφα, βιβλία, χειρόγραφα και πάσης φύσεως αρχειακό υλικό που αφορά στην Ιστορία και την εξέλιξη του Γ.Π.Α., από την ίδρυσή του -το 1920- μέχρι σήμερα, για να κάνει διαπιστώσεις και παρατηρήσεις  ιστορικού και κοινωνιολογικού χαρακτήρα, του αγροτικού χώρου.

Στους χώρους του η Μαρία Σάββα στήνει την παράσταση «Το ξύπνημα της μνήμης. Παιδιά – πρόσφυγες του ελληνικού Εμφυλίου» από τις  27-30 Ιουνίου, βασισμένο σε προσωπικές μαρτυρίες και ιστορικά ντοκουμέντα από το βιβλίο «Παιδιά του Ελληνικού Εμφυλίου-Πρόσφυγες και Πολιτική της Μνήμης» της Riki Van Boeschoten και Loring M.Danforth.

Παιδιά που ξεριζώθηκαν από τα χωριά τους και βίωσαν την καταστροφή, προσφυγόπουλα είτε στις Ανατολικές χώρες, είτε στις παιδουπόλεις της Φρειδερίκης. Σ’ αυτή την παράσταση, που βασίζεται σε ιστορικά ντοκουμέντα και σε προσωπικές μαρτυρίες από το βιβλίο «Παιδιά του ελληνικού Εμφυλίου – Πρόσφυγες και πολιτική της μνήμης» (εκδόσεις Αλεξάνδρεια), οι εξιστορήσεις παιδιών γίνονται μέρος μιας συλλογικής βιωματικής αφήγησης, μιας κοινής ιστορίας για τη βίαιη αποκοπή από τη μάνα, την οικογένεια και το σπίτι-πατρίδα. Ζωντανεύει έτσι ένας ιδιότυπος χορός από γερασμένα παιδιά που θυμούνται γιατί δεν μπορούν να ξεχάσουν, σε μια σκηνική σύνθεση που επιζητεί να ξυπνήσει την ενσυναίσθηση γι’ αυτό που συμβαίνει σήμερα δίπλα μας.

Η παράσταση ξεκινά από τους εξωτερικούς χώρους της Γεωπονικής σχολής και καταλήγει στην αίθουσα του Γεωργικού μουσείου που βρίσκεται στο χώρο του Γεωπονικού Πανεπιστημίου όπου θα συνεχιστεί το μεγαλύτερο μέρος της.

Σκηνοθεσία: Μαρία Σάββα
Δραματουργία: Μαρία Σάββα, με τη συμβολή της ομάδας
Εικαστική εγκατάσταση – Κοστούμια: Μαρία Καραθάνου
Φωτισμοί: Γιώργος Αγιαννίτης
Video mapping: COM.ODD.OR
Μουσική επιμέλεια-διδασκαλία & Τραγούδι-φωνητικός αυτοσχεδιασμός: Αγγελική Τουμπανάκη
Βοηθοί σκηνοθέτη: Νόρα Τολίδου, Βασίλης Ψυλλάς, Φοίβος Παπακώστας
Ηθοποιοί: Θωμάς Καζάσης, Μαρία Σάββα, Άννα Χανιώτη, Γιώργος Ψυχογυιός, Φαίδρα Παπανικολάου, Κώστας Ξυκομηνός, Βασίλης Ψυλλάς
Συμμετέχουν 25 ηθοποιοί/τραγουδιστές που συνοδεύουν το κοινό στην περιήγησή του στους εξωτερικούς χώρους με δρώμενα και τραγούδια.

Αγγλικανική Εκκλησία Αγίου Παύλου

Μαζί με τη Ρώσικη Εκκλησία δεσπόζουν στην οδό Φιλελλήνων, σαν δυο ναοί άλλων δογμάτων και συχνά οι περαστικοί βλέπουν ένα κομμάτι από άλλες κουλτούρες να ξετυλίγεται αρμονικά δυο βήματα από το Σύνταγμα. Ο νεογοτθικός αγγλικανικός ναός του Αγίου Παύλου στο τέρμα της οδού Φιλελλήνων, οικοδομήθηκε μεταξύ των ετών 1839-1843, από ημιλαξευτό μάρμαρο του Υμηττού, ενώ τα κορνιζώματα κατασκευάστηκαν από πωρόλιθο του Ισθμού. Για την ανέγερση και τη συμπλήρωσή του συνεισέφεραν οικονομικά η Βρετανική κυβέρνηση, ο τότε Βρετανός πρέσβης Edmund Lyons, αλλά και η παροικία των Βρετανών και Αμερικανών διαμαρτυρομένων που είχαν τότε εγκατασταθεί στην Αθήνα.

Υπάρχει σύγχυση γύρω από την ταυτότητα του αρχιτέκτονα του ναού. Ο Κ. Η. Μπίρης (παραπέμποντας σε στοιχεία του William Miller), αποδίδει τα σχέδια στον Σταμάτη Κλεάνθη, πληροφορία την οποία ο Δ. Φιλιππίδης αναπαράγει με ερωτηματικό, προσθέτοντας την παρατήρηση του H. R. Hitchcock ότι, σε κάθε περίπτωση, βασίστηκε σε ένα αρχικό σχέδιο του Βρετανού αρχιτέκτονα Charles Cockerell (1788-1863). Ή έρευνα τεκμηρίωσε ότι η εμπλοκή Cockerell αναφέρεται ρητά και σε βρετανικό δημοσίευμα της εποχής (The Illustrated London News, Μάιος 1843). Η Ida Haugsted σημειώνει, ωστόσο, ότι είχε προϋπάρξει σχέδιο του Δανού Hans Christian Hansen (1803-1883), το οποίο όμως άλλαξε. Στον Hansen πιστώνουν επίσης το ναό, η Αριστέα Παπανικολάου-Κρίστενσεν και η Ελένη Φέσσα-Εμμανουήλ.

Στον επιβλητικό χώρο της Αγγλικανικής Εκκλησίας, η Χριστίνα Μαξούρη παρουσιάζει 20+1 μεταπολεμικά λαϊκά τραγούδια με μπαρόκ ορχήστρα από τις 27-29 Ιουνίου 2017. Η αρχοντιά του ρεμπέτικου της Μεταπολεμικής περιόδου συναντά τον συναισθηματισμό της μπαρόκ μουσικής του 17ου αιώνα. Τα μπουζούκια και η κιθάρα δίνουν τη θέση τους στη βιόλα ντα γκάμπα και στα βιολιά, δημιουργώντας ένα συμπαγές και καλλιεπές αστικό μουσικό περιβάλλον για τη δωρική φωνή της Χριστίνας Μαξούρη. Η ξεχωριστή ερμηνεύτρια, μετά από ποικίλες προσεγγίσεις του ρεμπέτικου τραγουδιού, καλεί τον έμπειρο διευθυντή ορχήστρας και ενορχηστρωτή Μιχάλη Παπαπέτρου και μερικούς από τους εξέχοντες ερμηνευτές της παλαιάς μουσικής να περπατήσουν μαζί σε ρεμπέτικους δρόμους και μπαρόκ μονοπάτια. Ανακατεύουν πενιές και δοξαριές και συστήνουν μιαν ιδιότυπη συναυλία, με μυσταγωγική, πλην όμως μερακλίδικη ατμόσφαιρα, στην Αγγλικανική εκκλησία του Αγίου Παύλου. Ερμηνεύτρια και μουσικοί καλούν την πολυσχιδή Λένα Κιτσοπούλου να εισέλθει σ’ αυτόν τον ελκυστικό κόσμο, τραγουδώντας με τον δικό της μοναδικό τρόπο κάποια από τα τραγούδια.

Επιλογή τραγουδιών – Ερμηνεία: Χριστίνα Μαξούρη
Μεταγραφή μουσικού υλικού – Ενορχήστρωση: Μιχάλης Παπαπέτρου
Σκηνοθετική επιμέλεια: Γιάννης Καλαβριανός
Σκηνογραφική επιμέλεια: Ευαγγελία Θεριανού
Ηχητικός σχεδιασμός – Ηχοληψία: Γιάννης Παξεβάνης
Φωτιστικός σχεδιασμός: Νίκος Βλασόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη – παραγωγής: Νουρμάλα Ήστυ
Μουσικοί: Χαράλαμπος Καρασσαβίδης (μπαρόκ βιολί), Αγγελική Κασδά (μπαρόκ βιολί), Ηλέκτρα Μηλιάδου (βιόλα ντα γκάμπα), Ιάσων Ιωάννου (μπαρόκ τσέλο), Δημήτρης Τίγκας (βιολόνε)
Φιλική συμμετοχή: Λένα Κιτσοπούλου

Παλαιό Ελαιουργείο Ελευσίνας

Το δείγμα του βιομηχανικού παρελθόντος της Ελευσίνας, που σημειολογικά συνοψίζει όλη την ιστορία της πόλης, το Παλαιό Ελαιουργείο της Ελευσίνας, έχει μια ιστορία που διατρέχει την εμπορική ανάπτυξη της περιοχής. Το Σαπωνοποιείο Χαριλάου ιδρύεται το 1875 από τους αδελφούς Λύσανδρο και Εμμανουήλ Χαριλάου, που έφτασαν από το Γαλάτσι της Ρουμανίας στην Ελευσίνα, οδηγημένοι από την λειτουργία κάποιων οικιακών βιοτεχνιών σαπουνιού. Ως πηγή ενέργειας χρησιμοποιούσε τον ατμό και ως πρώτες ύλες πυρήνες ελαιοκάρπου και άλλες πρώτες ύλες.

Το προϊόν μεταφερόταν πολύ εύκολα με πλοία ως την Πάτρα, τη Σύρο και τον Πειραιά, η παραγωγή έφθανε τις 600.000 τόνους – από τους οποίους οι 175.000 εξάγονταν σε χώρες της Μεσογείου – και ο «Σάπων Ελευσίνος» τα χρόνια εκείνα συναγωνιζόταν τον γαλλικό. Το 1892 ο Επαμεινώνδας Χαρίλαος, χημικός με σπουδές σε Γαλλία και Γερμανία, συνεταιρίζεται με τον επίσης χημικό Νικόλαο Κανελλόπουλο και αγοράζουν το σαπωνοποιείο της Ελευσίνας, το οποίο έκτοτε μετονομάστηκε σε «Ε. Χαρίλαος- Ν. Κανελλόπουλος». Το εργοστάσιο, που όταν πρωτολειτούργησε είχε 20 εργάτες, έφτασε στα 1900 να απασχολεί 90 (από τους οποίους 10 γυναίκες) και το 1928 περί τους 250. Η λειτουργία του σταμάτησε στη δεκαετία του 1960. Ο ανενεργός χώρος του Παλαιού Ελαιουργείου σήμερα φιλοξενεί πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Η Έλλη Παπακωνσταντίνου παρουσιάζει στο Παλαιό Ελαιουργείο την παράσταση «Λουιζέττα: το καμαρίνι μιας επανάστασης» από τις 22-25 Ιουνίου. Η «Λουιζέττα» (όπως αποκαλούσε χαϊδευτικά την καρμανιόλα ο Μαρά) διαδραματίζεται στο Παλαιό Ελαιουργείο της Ελευσίνας, όπου παρακολουθούμε τα γυρίσματα μιας ταινίας με θέμα την αστική δημοκρατία και τη Γαλλική Επανάσταση. Τι συμβαίνει, όμως, στα διαλείμματα των γυρισμάτων; Πώς σχετίζεται ο σημερινός άνθρωπος με το τρίπτυχο «ελευθερία-ισότητα-αδερφοσύνη»; Στην παράσταση ακούγονται κείμενα των Ζαν Πωλ Μαρά, Ραούλ Βανεγκέμ, Ζαν Ζακ Ρουσσώ, Γκυ Ντεμπόρ, Χάινερ Μίλλερ, αποσπάσματα από την Μαχαμπαράτα, τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη του 1789 κ.ά.

Μεγάλος πρωταγωνιστής όμως είναι οι μαθητές με ειδικές δεξιότητες του Ειδικού Επαγγελματικού Γυμνασίου Ελευσίνας, που συνεργάζονται με ηθοποιούς, μουσικούς και εικαστικούς. Η παράσταση θα έχει περιπατητικό χαρακτήρα, ενώ αποτελεί συμπαραγωγή του Φεστιβάλ Αθηνών με την Ελευσίνα 2021 Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης, και επιστέγασμα μιας ευρύτερης συνεργασίας της ομάδας ODC Ensemble με το Ειδικό Επαγγελματικό Γυμνάσιο Ελευσίνας, στο πλαίσιο του προγράμματος Europe Grand Central.

Κείμενο – Σκηνοθεσία: Έλλη Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Τηλέμαχος Μούσας
Δραματουργική συνεργασία: Στέλλα Ράπτη, Φιλήμων Πατσάκης
Βίντεο: Παντελής Μάκκας
Xορογραφία: Αθανασία Κανελλοπούλου
Σκηνικά – Κοστούμια: Τέλης Καρανάνος, Αλεξάνδρα Σιάφκου
Φωτισμοί: Ολυμπία Μυτιληναίου
Βοηθός σκηνοθέτη: Αναστασία Κατσιναβάκη
Παίζουν: Adrian Frieling, Αναστασία Κατσιναβάκη, Δάφνη Μαρκάκη, Αντώνης Πριμηκύρης, Άλκηστις Πολυχρόνη, Ρόζα Προδρόμου, Θοδωρής Σκυφτούλης, καθώς και εθελοντές, εκπαιδευτικό προσωπικό και μαθητές του Ειδικού Επαγγελματικού Γυμνασίου Ελευσίνας
Μουσικός επί σκηνής: Νεφέλη Μαρκάκη
Συμμετέχει ως τραγουδίστρια: Νάσια Γκόφα

Συμπαραγωγή: Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου και Ελευσίνα 2021 Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης

Παλαιός Ατμοηλεκτρικός Σταθμός Νέου Φαλήρου

Ο ΑΗΣ Νέου Φαλήρου είναι το πρώτο ατμοηλεκτρικό εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στην Ελλάδα, βρίσκεται στη περιοχή του Νέου Φαλήρου, στη δυτική όχθη του Κηφισού ποταμού (συμβολή Οδού Πειραιώς και Εθνικής Οδού Αθηνών-Λαμίας) και αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα βιομηχανικής αρχιτεκτονικής, ενώ είναι ιδιαίτερα συνδεδεμένο με την ιστορία του συνδικαλιστικού κινήματος. Τόσο το ίδιο το κέλυφος του ΑΗΣ, όσο και ο εντός του εργοστασίου εναπομένων μηχανολογικός εξοπλισμός, έχουν κηρυχτεί διατηρητέοι. Διατηρητέα έχουν επίσης κηρυχθεί και δύο ακόμη κτίρια εντός του συγκροτήματος. Το κεντρικό κτίριο του ΑΗΣ, τα πέριξ αυτού κτίρια και το οικόπεδο στο οποίο βρίσκονται, αποτελούν ακίνητη περιουσία της ΔΕΗ. Ολόκληρο το ακίνητο της ΔΕΗ καταλαμβάνει 22.150 m², ενώ το κεντρικό κτίριο του συγκροτήματος καλύπτει συνολική επιφάνεια 4,500 m².

Η ανέγερση του κεντρικού κτιρίου ξεκίνησε το 1869 και ακολούθησαν τέσσερις βασικές οικοδομικές φάσεις, ενώ ο μηχανολογικός εξοπλισμός στο εσωτερικό του δέχτηκε αναβαθμίσεις και προσθήκες καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας του, ως το 1982 που σταμάτησε οριστικά να λειτουργεί. Το 1889 ξεκινά η ηλεκτροδότηση της Αθήνας με μικρή μονάδα παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος, που εγκαταστάθηκε από τη «Γενική Εταιρεία Εργοληψιών» (ΓΕΕ) – Έλληνες μεγαλοεπιχειρηματίες της εποχής – στο κέντρο της πόλης στην οδό Αριστείδου και ηλεκτροφώτισε τη Βουλή (τότε επί της οδού Σταδίου) και το Δημοτικό Θέατρο επί της οδού Αθηνάς

Το 1906 ο ΑΗΣ Φαλήρου ηλεκτροδότησε τον σιδηρόδρομο Αθηνών – Πειραιώς, ενώ το 1906 εγκαινιάστηκε η παροχή ρεύματος σε βιομηχανίες της περιοχής. Το 1960 η ΔΕΗ εξαγοράζει τον ΑΗΣ Φαλήρου από την ΗΕΑΠ. Το 1972 ο ΑΗΣ Φαλήρου διακόπτει οριστικά τη λειτουργία του. Στη δεκαετία του ’90 διαπιστώνεται το πρόβλημα ύπαρξης μεγάλων ποσοτήτων αμιάντου στους χώρους του κεντρικού κτιρίου. Στη συνέχεια το κυρίως κτίριο σφραγίστηκε και στις αρχές της δεκαετίας του 2000 εφαρμόστηκε από τη ΔΕΗ πρόγραμμα απομάκρυνσης του αμιάντου.

Η Αγγελική Γκιργκινούδη και η ομάδα Vice Versa παρουσιάζουν την «Πεντηκοστή» του  Νταίηβιντ Έντγκαρ στις 23-25, 28-29 και 30 Ιουνίου.

Σε κάποια χώρα της Ανατολικής Ευρώπης, μια τοιχογραφία ανεκτίμητης αξίας –παρόμοια με τον «Θρήνο για τον Χριστό» του Τζιόττο– γίνεται μήλο της έριδος ανάμεσα στην Ορθόδοξη και την Καθολική Εκκλησία, όταν στον ναό όπου βρίσκεται εισβάλλει μια ομάδα προσφύγων, κυνηγημένων από τις αρχές της χώρας. Το έργο πραγματεύεται τη μετανάστευση, την κρατική βία, τις θρησκευτικές αντιπαλότητες, το ρόλο της τέχνης και την εκμετάλλευσή της από κύκλους συμφερόντων. Στην παράσταση, που σκηνοθετεί η Αγγελική Γκιργκινούδη, εκτός από 6 ηθοποιούς, συμμετέχουν 15 πρόσφυγες από 13 χώρες. Η θεατρική ομάδα Vice Versa ιδρύθηκε το 2009 και τα μέλη της είναι Έλληνες και ξένοι, ερασιτέχνες και επαγγελματίες, φοιτητές και εργαζόμενοι, άνθρωποι από διαφορετικά κοινωνικά περιβάλλοντα, που αντιστέκονται μέσω του θεάτρου στις δύσκολες συνθήκες των τελευταίων χρόνων στην Αθήνα, με τις ξενοφοβικές εκδηλώσεις και τα μύρια οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα.

Μετάφραση: Κυριακή Kαζελίδου
Σκηνοθεσία: Aγγελική Γκιργκινούδη
Μουσική: Κώστας Βόμβολος
Κίνηση: Aγγελική Στελλάτου
Κοστούμια: Κλαιρ Μπρέισγουελ
Σκηνογραφική επιμέλεια: Μυρτώ Λάμπρου
Φωτισμοί: Αντώνης Παναγιωτόπουλος
Επιστημονική σύμβουλος: Ζακία Άκρα
Βοηθός σκηνοθέτη: Θάνος Ζέρης
Βοηθός σκηνογράφου: Κωνσταντίνος Κοτσύφης
Συντονισμός/εκτέλεση παραγωγής: Γιάννης Τσορτέκης
Παίζουν οι: Άιμαν Αλαμπούντ, Χαλίλ Αλιζάντα, Χοσάμ Αράφα, Νάντια Ζαχούρ, Θάνος Ζέρης, Κωνσταντίνος Κοτσύφης, Θύμιος Κούκιος, Μαρσέλα Λένα, Σιμπλίς Μπα Μούκουρι, Βεντσισλάβ Μπαρντάροβ, Αλεξάνδρα Μπαστάνη, Μοχάμεντ Μπελχέντι, Γκρέις Νουόκε, Ειρήνη Οικονομίδου, Ολάμ Ορέισι, Θέμης Πάνου, Μαντώ Παπαρρηγοπούλου, Σβετλάνα Παραμόνοβα, Γρηγόρης Ποιμενίδης, Ντημητρίνα Πουέβα, Κρις Ραντάνοφ, Σαϊέν Σαμάντ, Αϊντίμ Τζοϋμάλ, Λίλιτ Τουμασιάν, Γιάννης Τσορτέκης