Στις 23 Αυγούστου στο φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ, ο μεγαλύτερος εν ζωή τενόρος του κόσμου Πλάθιντο Ντομίνγκο ανέβηκε στη σκηνή για να υποδυθεί το ρόλο του Zurga, ενός ψαρά, στην όπερα του Ζορζ Μπιζέ  “Αλιείς μαργαριταριών”. Ο Ντομίνγκο έχει τραγουδήσει συνολικά 51 φορές το έργο, κρατώντας τα προηγούμενα χρόνια στο ρόλο του Nadir, τον οποίο ερμηνεύει τενόρος ενώ τον ρόλο του Zurga τον ερμηνεύει βαρύτονος. Ο Ντομίνγκο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο “The Pearl Fishers” στο ρόλο του Νάντιρ, κάνοντας το ντεμπούτο του στα 23 του χρόνια, του στις 21 Ιανουαρίου 1964 στην Ισραηλινή Όπερα, στο Τελ Αβίβ.

Με αυτό του το ρόλο γράφει ιστορία στην όπερα αφού είναι ο 150ος ρόλος που ερμηνεύει, ένα ρεκόρ που πολύ δύσκολα μπορεί να καταρρίψει άλλος καλλιτέχνης. Για την ιστορία αξίζει να αναφέρουμε ότι ο μέγας Ενρίκο Καρούζο τραγούδησε περίπου 60 ρόλους, η Μαρία Κάλλας περίπου 50 και η πιο διάσημη σήμερα σοπράνο Ρενέ Φλέμινγκ, περίπου 55 ρόλους.

Ο 77χρονος Ισπανός καλλιτέχνης κατέχει το ασύγκριτο ρεκόρ των 4.000 εμφανίσεων σε μια ηλικία που οι περισσότεροι ομότεχνοί του έχουν αποσυρθεί. Η καριέρα του κρατά έξι δεκαετίες και οι ηχογραφήσεις του ξεπερνούν τις 100. Ο πρώην διευθυντής της Μητροπολιτικής Όπερας της Νέας Υόρκης, Joseph Volpe, αναφερόμενος στον Ντομίνγκο σε ένα εκτενές αφιέρωμα των New York Times, μιλά για έναν γίγαντα στη βιομηχανία του θεάματος, για έναν ασύγκριτο καλλιτέχνη.

Η φωνή του Ντομίνγκο έχει αλλάξει, η ευφυΐα και η γνώση τον έχουν οδηγήσει από τους ρόλους του τενόρου σε αυτούς του βαρύτονου, απόφαση που πήρε το 2009, ενώ εξακολουθεί να επιλέγει ρόλους που ταιριάζουν στη φωνή του που έχει μεταβληθεί με τα χρόνια, προσθέτοντας διαρκώς νέους ρόλους στο ρεπερτόριό του, δουλεύοντας στο χώρο της μουσικής ακατάπαυστα ως καλλιτεχνικός διευθυντής και μαέστρος.

Ο κριτικός των New York Times Zachary Woolfe, γράφει πως η φωνή του «ακούγεται υγιής και κινείται με ευχέρεια», ενώ οι παραστάσεις του είναι sold-out, γιατί, ας μη γελιόμαστε, ποιoς δε θέλει να δει το θρύλο της όπερας; Ο Peter Gelb, γενικός διευθυντής της MΕΤ, το επιβεβαιώνει, δηλώνοντας πως όλοι θέλουν να δουν ένα μύθο στα τελευταία χρόνια της καριέρας του, οπότε αυτό και μόνο αρκεί ώστε το κοινό να μη χάνει τον ενδιαφέρον του για τον Ντομίνγκο.

Ο ίδιος δε θέλει να ακούσει για «αξιοπρεπές φινάλε της καριέρας του». Δεν τον έχουν σταματήσει ούτε οι περιπέτειες της υγείας του. Το 2013, ο 72χρονος τότε τενόρος είχε υποστεί πνευμονική εμβολή και νοσηλευόταν σε νοσοκομείο της Μαδρίτης. Η ατζέντης του Ντομίνγκο, Νάνσι Σέλτζερ, είχε δηλώσει τότε πως οι γιατροί του ζήτησαν να ξεκουραστεί για τέσσερις εβδομάδες, εκείνος δήλωσε πως μόλις ανακτήσει τις δυνάμεις του θα επέστρεφε στη σκηνή, πράγμα που έκανε. Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που αντιμετώπιζε μια περιπέτεια υγείας,  αφού το 2010 υποβλήθηκε σε εγχείρηση αφαίρεσης κακοήθους όγκου. Τότε, επέστρεψε στη σκηνή μόλις 45 ημέρες μετά, ακολουθώντας μάλιστα εντατικό πρόγραμμα εμφανίσεων.

Η ιστορία δείχνει ότι ο Ντομίνγκο δεν εγκαταλείπει. Αν είχε ακούσει τις συμβουλές ειδικών και θαυμαστών του θα είχε αποσυρθεί από τη δεκαετία του ’70 όταν του έλεγαν να κατέβει από τη σκηνή με αξιοπρέπεια. «Όταν ξεκουράζομαι, σκουριάζω», λέει ο Ντομίνγκο. «Είναι μεγάλος για τη σκηνή» λένε πολλοί, αλλά η σαγηνευτική του σκηνική παρουσία ξεπερνά τα  ζητήματα ηλικίας. Η μόνη ομολογημένη μέχρι τώρα δυσκολία του είναι αυτή της εκμάθησης του ρόλου του. Για το ρόλο του Zurga στους Αλιείς Μαργαριταριών πέρασε όλο το καλοκαίρι κάνοντας προετοιμασία, καθώς εξομολογήθηκε πως «είναι πολύ πιο δύσκολο να απομνημονεύσει κείμενο και μουσική τώρα από ό, τι ήταν πριν από 30 ή 40 ή 50 χρόνια».

Ο Ντομίνγκο είναι η ιστορία της όπερας στην εποχή μας. Από την πρώτη εμφάνισή του στη σκηνή της Μητροπολιτικής Όπερας της Νέας Υόρκης δίπλα στην Ρενάτα Τεμπάλντι, στην Adriana Lecouvreur του Φραντσέσκο Τσιλέα, στις 28 Σεπτεμβρίου 1968 μέχρι το 149ο ρόλο του στη Λουίζα Μίλερ του Βέρντι την περασμένη άνοιξη στην ίδια σκηνή έχει αποθεωθεί. «Σχεδόν δεν πιστεύεις στα μάτια σου και τα αυτιά σου, όταν τον βλέπεις στη σκηνή», λέει ο Peter Gelb της ΜΕΤ. Η Ρενέ Φλέμινγκ έχει πει για τον Ντομίνγκο ότι δακρύζεις μπροστά στην ομορφιά της φωνής του.

Ο Ντομίνγκο έχει περάσει στη λαϊκή κουλτούρα περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο λυρικό καλλιτέχνη του καιρού μας. Ακόμα και αυτοί που δεν πηγαίνουν στην όπερα τον γνώρισαν ως έναν από τους τρεις τενόρους μαζί με τον Λουτσιάνο Παβαρότι και τον Χοσέ Καρέρας. Το πρώτο άλμπουμ που ηχογράφησαν μαζί είναι ένα από τα μπεστ-σέλερς όλων των εποχών στην κλασική μουσική. Όσο για τα παιδιά, τον είδαν και κυριολεκτικά ξετρελάθηκαν στο Μάπετ Σόου, στους Σίμπσονς αλλά και στο Sesame Street υποδυόμενος τον Placido Flamingo.

Όσο για τα σχέδιά του, θα τα ζήλευαν και οι κατά είκοσι και τριάντα χρόνια νεότεροί του καλλιτέχνες. Την επόμενη σεζόν θα υποδυθεί τον 151ο ρόλο του στο “El Gato Montés” του Manuel Moreno Penella στην Όπερα του Λος Άντζελες, της οποίας είναι γενικός διευθυντής. Ηχογραφεί ένα νέο άλμπουμ με τον νέο Ισπανό κιθαρίστα Pablo Sáinz Villegas, ενώ θα επιστρέψει στη Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης τον Νοέμβριο με την όπερα Gianni Schicchi του Πουτσίνι, προκειμένου να γιορτάσει την 50ή επέτειο από την πρώτη του εμφάνιση στη σκηνή της.

Με την όπερα στο επίκεντρο της ζωής του, ο Ντομίνγκο λέει: «Θέλω να το κάνω, εφόσον μπορώ να το κάνω καλά». Έχει υποσχεθεί στον διευθυντή της Μετροπόλιταν πως θα τον ενημερώσει εγκαίρως για το πότε θα σταματήσει. Και για χάρη του, εκείνος, αλλά και ο κόσμος της όπερας τεντώνει ή χαλαρώνει τον αυστηρό προγραμματισμό του. Για τον Ντομίνγκο δε μπορεί κάποιος να προγραμματίσει σε ορίζοντα πολλών ετών. Αλλά μπορεί, για όσο ο Πλάθιντο Ντομίνγκο τραγουδά ακόμα, να αφεθεί στη μαγεία της φωνής του, στην μαγνητική του παρουσία, ακούγοντάς τον, μπορεί να αφήσει τα δάκρυα να κυλήσουν στο πρόσωπό του.