Το Θέατρο Πορεία ξεκινά την καινούρια θεατρική σεζόν και μας παρουσιάζει το πρόγραμμά του για το 2017-2018, ενώ σύμφωνα με τον Καλλιτεχνικό του Διευθυντή, Δημήτρη Τάρλοου, η κεντρική παραγωγή του θεάτρου την περίοδο 2018-2019, θα είναι ο «Γιούγκερμαν» του Μ.Καραγάτση.

Οι προσεχείς παραγωγές αναλυτικά:

Ερρίκος Ίψεν. «Η Αγριόπαπια»

ή η διαλεκτική της μετα-αρετής
Από 22 Νοεμβρίου 2017

«Αν έχεις εσύ δίκιο κι εγώ άδικο, τότε δεν αξίζει να τη ζει κανείς αυτή τη ζωή»

Ο Γκρέγκερς επιστρέφει στην πατρίδα του μετά από χρόνια απουσίας, έχοντας αναπτύξει τη φιλοσοφία του για τη ζωή, που συνοψίζεται στον αγώνα για επίτευξη της αλήθειας με κάθε θυσία. Επιστρέφοντας ξανασυναντά τον παιδικό του φίλο Γιάλμαρ Έκνταλ, ο οποίος ζει σε μία πλάνη ως προς την οικογενειακή του γαλήνη, τη συζυγική του ευτυχία και το μέγεθος της προσωπικότητάς του. Ο Γκρέγκερς βρίσκει ευεπίφορο πεδίο άσκησης της φιλοσοφίας του και οδηγεί την οικογένεια Έκνταλ στην καταστροφή της ψευδαίσθησής της.

Η αλήθεια πρέπει να αποκαλύπτεται, όποιο κι αν είναι το κόστος, διότι μόνο τότε κανείς μπορεί να γίνει κοινωνός της ιδεώδους ζωής, υποστηρίζει ο Γκρέγκερς κατά την αντιπαράθεσή του με τον Ρέλινγκ πάνω στη μοίρα του Γιάλμαρ. Το ζωτικό ψεύδος είναι η θεραπεία διά πάσαν νόσον, αντιτείνει ο πνευματικός του αντίπαλος. Ο Ερρίκος Ίψεν, ένας από τους μεγαλύτερους στοχαστές του παγκόσμιου θεάτρου, επιχειρεί να πάρει θέση στο αιώνιο αυτό ερώτημα με την Αγριόπαπια, μια ποιητική και γεμάτη συμβολισμούς ιλαροτραγωδία, στην οποία κανένα από τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα δεν κατορθώνει να γίνει ρομαντικός ήρωας. Εάν πιστέψουμε τον συγγραφέα, πρόκειται για ένα έργο που περιορίζεται σ’ έναν κλειστό οικογενειακό κύκλο, και δεν έχει προεκτάσεις πολιτικές ή κοινωνικές. Κι όμως, με το έργο του παρουσιάζει και μία ακόμη πικρή εικόνα του ανθρώπου: η μεσαία τάξη δεν διαθέτει καμία δύναμη και καμία αυτοπεποίθηση κι εξαρτάται πλήρως από την ανώτερη. Ό,τι κατέχει ο Γιάλμαρ, το έχει χάρη στον Βέρλε, και η μόνη του πιθανότητα για αλλαγή είναι η διαφώτισή του από τον Γκρέγκερς· από εκείνον που θέλει να «σώσει» με κάθε κόστος την αγριόπαπια από τον βυθό και που οδηγεί τελικά την οικογένεια του Γιάλμαρ στη συντριβή. 

Συντελεστές:
Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τάρλοου
Δραματουργία – Αυτολεξεί μετάφραση πρωτοτύπου: Έρι Κύργια
Σκηνικά – Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου
Μουσική: NalyssaGreen
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Βοηθοί Σκηνοθέτη:Δήμητρα Κουτσοκώστα, Ελένη Μιχαηλίδου, Μάγδα Καυκούλα
Φωτογραφίες – trailer παράστασης: Βάσια Αναγνωστοπούλου

Διανομή:
Βέρλε: Θέμης Πάνου
ΓκρέγκερςΒέρλε: Γιάννος Περλέγκας
Γερο-Έκνταλ: Γιώργος Μπινιάρης
ΓιάλμαρΈκνταλ: Γιάννης Κότσιφας
ΓκίναΈκνταλ: Λένα Δροσάκη
Χέντβικ: ΣίσσυΤουμάση
Κυρία Σέρμπι: Άννα Μάσχα
Ρέλινγκ: Αντίνοος Αλμπάνης
Μόλβικ: Γιάννης Καπελέρης
Πέτερσεν: Αλκιβιάδης Μαγγόνας
Γιένσεν: Στέργιος Κοντακιώτης
Ένας παχουλός κύριος: Νίκος Πυροκάκος
Ένας φαλακρός κύριος: Ανδρέας Νάτσιος
Ένας μύωπας: Γιάννης Γούνας

Ναθάνιελ Χόθορν
Ο ΚΗΠΟΣ ΤΟΥ ΡΑΠΑΤΣΙΝΙ

Από 18 Οκτωβρίου 2017

«Γιατί το χτες και το αύριο δεν υπάρχουν: τα πάντα είναι σήμερα»

Ο κήπος του Ραπατσίνι, μία συνάντηση της Όλιας Λαζαρίδου και του εικαστικού Άγγελου Παπαδημητρίου πάνω στο διήγημα του Ναθάνιελ Χόθορν, Η κόρη του Ραπατσίνι. Η Όλια Λαζαρίδου σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί κι ο Άγγελος Παπαδημητρίου στήνει το εικαστικό περιβάλλον της παράστασης, στην οποία επίσης παίζουν ο Ερρίκος Μηλιάρης και η Δανάη Ρούσσου. Πρόκειται για ένα λυρικό δραματικό ποίημα, ένα σκοτεινό παραμύθι για μεγάλους, με ατμόσφαιρα παρόμοια με αυτήν των διηγημάτων του Πόε και του Μπόρχες, γραμμένο το 1844.  Η ιστορία λαμβάνει χώρα σ’ ένα μακρινό, ακαθόριστο παρελθόν μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας.

Ο Τζιοβάνι, νεαρός φοιτητής, έρχεται να σπουδάσει στην Πάντοβα της Ιταλίας. Εκεί γνωρίζει κι ερωτεύεται την Βεατρίκη. Η Βεατρίκη είναι περιορισμένη σ’ έναν τεχνητό κήπο γεμάτο από δηλητηριασμένα φυτά που είναι – κι αυτά όπως κι εκείνη -δημιούργημα ενός ιδιόρρυθμου σκοτεινού επιστήμονα – κηπουρού.Ο Τζιοβάνι για να την ελευθερώσει από τον δηλητηριασμένο κήπο της δίνει το αντίδοτο.

Συντελεστές:
Μετάφραση: Στέλιος Βαφέας
Σκηνοθεσία – Διασκευή: Όλια Λαζαρίδου
Εικαστική σύνθεση – Κοστούμια – Φωτισμοί: Άγγελος Παπαδημητρίου
Πρωτότυπη Μουσική: Κορνήλιος Σελαμσής

Διανομή: Όλια Λαζαρίδου, Ερρίκος Μηλιάρης, Δανάη Ρούσσου, Τόμας Μπέρνχαρντ

«Λήθη»

Από 5 Δεκεμβρίου 2017

Ο υπαρξιακός μονόλογος του Δημήτρη Δημητριάδη, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου, που παίχτηκε για τρεις συνεχόμενες χρονιές (κατά τις θεατρικές περιόδους 2011-2013) επανέρχεται στο θέατρο ΠΟΡΕΙΑ. Αυτή τη φορά, τον μονόλογο θα ερμηνεύσει η Μαριάννα Δημητρίου, παίρνοντας τη σκυτάλη από τους Δημοσθένη Παπαδόπουλο και Εκάβη Ντούμα.

«Ξεχάστε με»

Μ’ αυτήν την έκκληση –επίκληση και παράκληση μαζί– ολοκληρώνει τον κύκλο του εκείνος που ξεκίνησε απευθυνόμενος σε όλους ή σε κανέναν, λέγοντας «Τώρα αρχίζω.» Εκείνος, σύμφωνα με τον συγγραφέα του, είναι ο άνθρωπος που έχει φτάσει στο σημείο που υπερβαίνει κάθε προηγούμενο σημείο, που έχει κατακτήσει πλήρη εποπτεία της ζωής του, που επιζητεί κι επιδιώκει πλέον μόνο το επέκεινα αυτού που συνιστούσε μέχρι τότε το σύνολο του κόσμου. Είναι ο άνθρωπος που αποποιείται οποιαδήποτε κατάκτηση και οποιοδήποτε κέρδος, που αποτιμά τα οφέλη της δόξας και της ματαιοδοξίας, που σταθμίζει τα κεκτημένα και τις απώλειες, που υπερβαίνει νίκες και ήττες, τα μεγαλεία και τις κατοχυρώσεις τους. Είναι ο άνθρωπος που δεν επικαλείται πλέον παρά εκείνο που απομένει, όταν όλα έχουν διανυθεί κι έχουν εξαντληθεί τόσο ως ιδιωτική όσο και ως δημόσια περιπέτεια: την παραδοχή μιας ολικής εξαφάνισης, την άλλη όψη της ολικής λύτρωσης, τη μοναδική και απόλυτη αντιστοιχία με την αναπόδραστη θνητότητα.

Η Λήθη είναι ένας άνθρωπος στο μεταίχμιο, όπως και η χώρα μας. Ένα βήμα ακόμα και βυθίζεται στην ευεργετική λησμονιά της. Ο θάνατος είναι ο φόβος του θανάτου και η κόρη της Έριδας, η αδερφή του Θανάτου και του Ύπνου μας αφηγείται πόσο σημαντικό είναι να αφήνεσαι στο τίποτα.

Το έργο έχει αποσπάσει τον Έπαινο Δραματουργίας Ελληνικού Έργου «Κάρολος Κουν» 2011, μεταξύ άλλων. Ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος, που ερμήνευσε πρώτος τον μονόλογο, τιμήθηκε με το Βραβείο Ερμηνείας Ελληνικού Έργου «Κάρολος Κουν» 2011.

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τάρλοου
Σκηνικά – Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου
Φωτισμοί: Σοφία Αλεξιάδου
Μουσική – Σύνθεση Ήχων: Blaine Reininger
Βοηθός Σκηνοθέτη: Στέλλα Γιοβάνη
Βοηθός Σκηνοθέτη: Δήμητρα Κουτσοκώστα
Βοηθός Σκηνογράφου: Τίνα Τζόκα

Διανομή: Μαριάννα Δημητρίου, Δημοσθένης Παπαδόπουλος, Εκάβη Ντούμα

«Ο Αδαής και ο Παράφρων»

Από 16 Ιανουαρίου 2018

η ζωή είναι ένα μαρτύριο
όποιος δεν το αντιλαμβάνεται αυτό
και δεν επανορθώνει
αυτή την κοινοτοπία
την όντως οδυνηρή
δεν έχει αντιληφθεί τίποτα 

Η μεγάλη θεατρική επιτυχία που ξεκίνησε την πορεία της στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, συνεχίστηκε στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, και επανέρχεται για έναν τρίτο κύκλο παραστάσεων στο θέατρο Πορεία.

Μια μεγάλη ντίβα της όπερας, πρόκειται να τραγουδήσει στον «Μαγικό Αυλό» του Μότσαρτ για διακοσιοστή εικοστή δεύτερη φορά. Εξαντλημένη από την πειθαρχία που έχει επιβάλλει στον εαυτό της και από την επαναλαμβανόμενη έκθεση της στην κρίση του κοινού,  αποφασίζει να ματαιώσει τις προγραμματισμένες εμφανίσεις της και να αποσυρθεί με τον τυφλό πατέρα της στην εξοχή. Εκείνος όμως, αλκοολικός και φιλοχρήματος, έχει εναποθέσει όλη του τη ζωή στην τραγουδιστική καριέρα της κόρης του. Ανάμεσά τους βρίσκεται ένας γιατρός, «δόκτωρ» Ιατροδικαστικής, παθιασμένος με την ανθρώπινη ανατομία, αλλά αδιάφορος για την ανθρώπινη ύπαρξη.

Πώς επιδρά η τελειομανία, η στείρα εξειδίκευση, η υπέρμετρη συγκέντρωση, ο αυστηρός αυτοπεριορισμό, πάνω στον καλλιτέχνη;

Η τέχνη, η επιστήμη, ακόμη και η σχέση γονιού και παιδιού, αποδεικνύονται ανεπαρκείς και καταστροφικές για την πλήρωση των ανθρώπινων αναγκών. Ο Μπέρνχαρντ μετατρέπει την ιατρική σε επιστήμη της αποσύνθεσης και τη μουσική σε τέχνη της αποπροσωποποίησης και της καταστροφής. Ο μεγάλος Αυστριακός συγγραφέας επιστρατεύει το γκροτέσκο και «χολερικό»  χιούμορ του για να υπογραμμίσει το υπαρξιακό άγχος των ηρώων του. Μια άγρια κωμωδία για την τραγωδία της τέχνης, της επιστήμης και της γονεΐκής χειραγώγησης.

Συντελεστές:
Μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας
Σκηνοθεσία: Γιάννος Περλέγκας
Σκηνικά – Κοστούμια: Λουκία Χουλιάρα
Κίνηση: Δήμητρα Ευθυμιοπούλου
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Βίντεο: Ιάσονας Αρβανιτάκης
Βοηθός σκηνοθέτη: Μάγδα Καυκούλα
Βοηθός σκηνογράφου: Γεωργία Μπούρα
Σχεδιασμός μακιγιάζ: Εύη Ζαφειροπούλου
Σχεδιασμός κομμώσεων: Χρόνης Τζήμος
Σχεδιασμός ήχου: Δημήτρης Τσούκας, Γιώργος Μιχαλόπουλος
Φωνητική διδασκαλία: Ευαγγελία Καρακατσάνη
Φωτογραφίες παράστασης: Karol Jarek, Ιάσονας Αρβανιτάκης, Γιάννης Πρίφτης

Διανομή:
Βασίλισσα της Νύχτας: Ανθή Ευστρατιάδου
Κυρία Φάργκο/Σερβιτόρος Βίντερ: Γιάννης Καπελέρης
Πατέρας: Χρήστος Μαλάκης
Δόκτωρ: Γιάννος Περλέγκας

Μαρίνα Καραγάτση. «Το Ευχαριστημένο»

Από 22 Φεβρουαρίου 2018

«Το Ευχαριστημένο», το μυθιστόρημα της Μαρίνας Καραγάτση, που απέσπασε το Βραβείο του περιοδικού «Διαβάζω» το 2009, θα παρουσιαστεί στο Θέατρο ΠΟΡΕΙΑ, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου. Η διασκευή, που μετατρέπει τους απολογητικούς, απολογιστικούς και συγχωρητικούς μονολόγους σε πλήρες θεατρικό έργο και που υπογράφει η Έρι Κύργια, μας μεταφέρει στο σπίτι της οικογένειας του συγγραφέα Μ. Καραγάτση. Μέσα σε τρεις ημέρες αγρύπνιας του λογοτέχνη και μέσα από το βλέμμα της μικρής Μαρίνας, αποκαλύπτονται όλα όσα στοίχειωσαν και πλήγωσαν μία από τις πιο γνωστές οικογένειες της Ελλάδας, ή απλώς μία οικογένεια. Και αν οι σκοτεινές στιγμές υπερέχουν των φωτεινών, η συμφιλίωση με το παρελθόν αποδεικνύεται ο μόνος δρόμος.

Πρώτη παράσταση: Πέμπτη 22 Φεβρουαρίου 2018, θέατρο Πορεία 

Συντελεστές:
Διασκευή: Έρι Κύργια
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τάρλοου
Σκηνικά – Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου
Μουσική:  Nalyssa Green
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Βοηθοί σκηνοθέτη: Δήμητρα Κουτσοκώστα, Θωμαΐς Γκερλεκτσή
Φωτογραφίες – trailer παράστασης: Βάσια Αναγνωστοπούλου 

Διανομή:
Λασκαρώ: Καίτη Μανωλιδάκη
Μαρίνα: Σίσσυ Τουμάση
Μίνα: Σμαράδγα Σμυρναίου
Νίκη: Ειρήνη Δράκου
Καραγάτσης: Χρήστος Μαλάκης

Δείτε ποιες παραστάσεις συνεχίζουν στο Θέατρο Πορεία, έως τον Οκτώβριο.