Ο διακεκριμένος σολίστ Τίτος Γουβέλης, λίγο πριν ερμηνεύσει στο πιάνο, το επικό Δεύτερο Κοντσέρτο για πιάνο του Προκόφιεφ, στη συναυλία «Πόλεμος και Ειρήνη ΙΙ» με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών και υπό τη διεύθυνση του Βέλγου αρχιμουσικού Μισέλ Τιλκέν, μοιράζεται στο ελc τη μουσική σχέση του με το γοητευτικό κοντσέρτο που αποθαρρύνει ακόμα και μεγάλους βιρτουόζους του πιάνου, να καταπιαστούν μαζί του. Ο λόγος δικός του:

Τίτος Γουβέλης

«Το Δεύτερο Κοντσέρτο για πιάνο του Προκόφιεφ παρέμεινε για πολλά χρόνια μετά τη γένεσή του (1912-1913) στη σκιά του δημοφιλούς Τρίτου Κοντσέρτου. Λίγοι πιανίστες αποφάσιζαν να ασχοληθούν με το Δεύτερο, γεγονός που άρχισε να μεταβάλλεται εμφανώς μόλις τα τελευταία χρόνια. Η αλήθεια είναι πως η πολυφωνικά πυκνή και ακραία δεξιοτεχνική γραφή του πιάνου στο Δεύτερο, συνδυαζόμενη με μία συχνά αιχμηρή ενορχήστρωση και με ουκ ολίγους μορφολογικούς πειραματισμούς, ήταν λογικό να αποθαρρύνει ακόμα και μεγάλους βιρτουόζους του πιάνου από το να καταπιαστούν με ένα έργο, που σαν να μην μπορούσε να «αποφασίσει» αν είναι ρομαντικό ή μοντέρνο. Και ακριβώς αυτή η συνεχής αιώρηση ανάμεσα στο εκρηκτικό πάθος και τη σκληρή γλώσσα του μοντερνισμού είναι που σήμερα καθιστά το Κοντσέρτο τόσο γοητευτικό, τόσο αληθινό και συνεπές στις προθέσεις του – και μοιραία τόσο σαγηνευτικό για τους ακροατές του. Η εκτέλεση απαιτεί από τον σολίστα να κινηθεί σε μη εύκρατες ζώνες, όχι λόγω των μεγάλων τεχνικών δυσκολιών, αλλά επειδή αυτές έχουν πάντα ένα αμιγώς μουσικό νόημα που πρέπει να αποδοθεί με λιτότητα και σαφήνεια. Επιπλέον, το πάθος του έργου σχεδόν μόνιμα καλύπτεται από έναν μανδύα ψυχρότητας, η οποία ωστόσο δεν πρέπει ποτέ να εκτρέπεται σε αποστασιοποίηση.

Σεργκέι Προκόφιεφ

Σεργκέι Προκόφιεφ

Η σχέση μου με το Δεύτερο Κοντσέρτο του Προκόφιεφ ξεκινά από παλιά. Το θαύμασα ακούγοντάς το ζωντανά, παιγμένο από τον δάσκαλό μου, τον αείμνηστο Άρη Γαρουφαλή, που το αγαπούσε ιδιαίτερα και το είχε ερμηνεύσει επανειλημμένως. Από την άλλη, το δέος και ο φόβος μου απέναντι σε ένα τόσο δύσκολο έργο με απέτρεψαν από το να το μάθω και να το παίξω νωρίτερα στη ζωή μου, παρόλο που κατά καιρούς δέχθηκα συμβουλές να το κάνω (μπορώ να θυμηθώ τον μεγάλο πιανίστα και αγαπημένο δάσκαλο Μαρτίνο Τιρίμο να με προτρέπει ένθερμα πριν από μερικά χρόνια). Η επιθυμία μου όμως ήταν πάντα εκεί και απλά τώρα ωρίμασε και μετατράπηκε σε πραγματική ανάγκη… Έτσι, αποδεχόμενος την τιμητική πρόσκληση του Διευθυντή της Κ.Ο.Α., Στέφανου Τσιαλή, αποφάσισα να μπω σε μία δοκιμασία, ομολογουμένως επίπονη αλλά και συναρπαστική.

Είναι πάντα γοητευτικό να γνωρίζεις εκ των έσω ένα έργο που βρίσκεται στα αυτιά και στην ψυχή σου για χρόνια, να γνωρίζεις κάθε μουσικό του κύτταρο, να διαβλέπεις το σκεπτικό του συνθέτη στην παραμικρή λεπτομέρεια της γραφής… Όπως είναι γοητευτικό να πλαισιώνεσαι από μία μεγάλη ορχήστρα που είναι εκεί άλλοτε για να σε υποστηρίζει διακριτικά και άλλοτε για να σε «ενοχλεί», ακόμα και για να σε… «καταπιεί» ηχητικά (όπως λίγο πριν το τέλος του πρώτου και του τρίτου μέρους)! Είμαι ευτυχής που σε αυτή την ξεχωριστή στιγμή της μουσικής μου διαδρομής θα έχω στο πλευρό μου την αγαπημένη μου Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, με την οποία με συνδέουν βαθύτατοι, μακρόχρονοι και ποικιλόμορφοι δεσμοί».  Τίτος Γουβέλης

Info συναυλίας:

Πόλεμος και Ειρήνη ΙΙ19 Οκτωβρίου 2018, 20:30 | Μέγαρο Μουσικής Αθηνών