Δεν ήταν μόνο αυτά που τραγούδησε στη δεκαετία του ’80, όταν έκλεινε το μάτι και έλεγε «Δε μας τρομάζουν τα νέα μέτρα». Ο Λουκιανός είδε τον ξένοιαστο εαυτό μιας εποχής να αποκτάει αμάξι, σπίτι χρέη, γυναίκα κι ερωμένη και κάθισε εκεί δίπλα να το τραγουδήσει, λίγο κοροϊδεύοντας, λίγο μελαγχολικά.

Η γενιά του, σαν παιδί που βαρυστομάχιασε από τα πολλά γλυκά, μια ευφορία βασανιστική. Ο Λουκιανός ήταν ένας αληθινά σοβαρός δημιουργός, ωραίος στιχουργός, αυτοσαρκαζόμενος και διεισδυτικός. Ποτέ δεν είπε πολλά, τα είπαν όλα τα τραγούδια του. Κυρίως για την Αθήνα που λάτρευε και άλλαζε μαζί με τους κατοίκους, μπροστά στα μάτια του.

Περπατάς μες τους δρόμους της Αθήνας κι εσύ
μιας Αθήνας που πια μας μισεί
στους πολλούς άλλος ένας δε σε ξέρει κανένας
κι ούτε ξέρεις κανέναν κι εσύ
στους πολλούς άλλος ένας δε σε ξέρει κανένας
κι ούτε ξέρεις κανέναν κι εσύ.

Όλοι σε ξέρουν Λουκιανέ και πολύ σε αγάπησαν.